Του Παππού η Ιδεολογία – Του Εγγονού Ταλαιπωρία

admin
admin
16 Ιανουαρίου 2020, 21:49

Περιστατικό που εξελίσσεται τη δεκαετία του ογδόντα.

Η ιδεολογία ενός ανθρώπου, που στοίχησε πολλά στον ίδιο αλλά ταλαιπώρησε και τον εγγονό του χρόνια αργότερα.

Ο λόγος που γράφτηκε αυτή η ιστορία, είναι να μαθαίνουν και οι νεότεροι τι συνέβαινε παλαιότερα.

Είναι μια αληθινή ιστορία χωρίς ίχνος υπερβολής και αφορά τον γράφοντα.

Τελειώνοντας τις πανεπιστημιακές μου σπουδές είχα χρέος να υπηρετήσω την πατρίδα.

Έκοψα την αναβολή που είχα λόγω σπουδών και παρουσιάστηκα καλοκαίρι στο κέντρο νεοσυλλέκτων της Τρίπολης. Ήταν ένα από τα κέντρα που μαζί με τούς κανονικούς της εκάστοτε κλάσης παρουσιάζονταν και οι υπόχρεοι εξ αναβολής.

Οι αναμνήσεις μου από εκεί, δεν θα έλεγα πως είναι και οι καλλίτερες.

Μετά τη βασική μας εκπαίδευση, σε ένα μήνα ήρθαν οι ειδικότητες και οι αποσπάσεις.

Βρέθηκα στην Άρτα σαν υποψήφιος αξιωματικός υγειονομικού. Κάθισα ένα μήνα στο κέντρο της Άρτας και από κει πήγα στην Αθήνα να τελειώσω την εκπαίδευση και να ορκιστώ έφεδρος ανθυπολοχαγός. Έτσι είχα επιλεγεί από το κέντρο της Τρίπολης.

Χαιρόμουν πολύ την επιλογή μου, όχι για το αξίωμα αλλά για οικονομικούς λόγους. Είχα επιβαρύνει την οικογένειά μου οικονομικά με τις σπουδές και δεν ήθελα να γίνει το ίδιο και με τον στρατό. Μακάριζα την τύχη που θα πληρωνόμουν κατά την διάρκεια της θητείας. Νόμιζα δε, πως για έφεδρος αξιωματικός επιλέχτηκα τυχαία λόγω σπουδών, αλλά δεν ήταν έτσι.

Στην Αθήνα πέρασε ο απαραίτητος χρόνος για την σχολή, το τελευταίο στάδιο της εκπαίδευσης, αλλά η ορκωμοσία μας δεν έγινε όπως προβλεπόταν στη μέρα της.

Γιατί;

Υπήρχε κάποιος λόγος;

Ναι το πρωί της εικοστής τρίτης ημέρας, δυο μέρες μετά την προκαθορισμένη ημερομηνία της ορκωμοσίας μας που δεν έγινε,  με κάλεσε στο γραφείο του ο διοικητής της σχολής.

Ταξίαρχος στον βαθμό.

Αναρωτήθηκα τι να με θέλει άραγε;

Πήγα και αφού κοντοστάθηκα λίγο έξω από την πόρτα του γραφείου του, διόρθωσα τη στολή μου χτύπησα μπήκα και αναφέρθηκα σε στάση προσοχής όπως επιβαλλόταν.

Ο Διοικητής καθισμένος στην καρέκλα του γραφείου του με το κεφάλι σκυμμένο, χωρίς καν να με κοιτάξει με ρώτησε.

Είσαι κομουνιστής;

Ξαφνιάστηκα από την ερώτηση γιατί ομολογουμένως δεν περίμενα κάτι τέτοιο.

Σήκωσε το κεφάλι με κοίταξε, από πάνω ως κάτω και με ξαναρώτησε.

Είσαι παιδί μου αριστερός;

Και μη δίνοντάς με χρόνο να απαντήσω, ήρθε και με έπιασε στοργικά από τον ώμο έτσι τουλάχιστον ένοιωσα και σε ήρεμο τόνο μου είπε.

Άκου παιδί μου, η ορκωμοσία καθυστερεί γιατί υπάρχει κάποιο πρόβλημα.

Και το πρόβλημα είσαι εσύ.

Εσύ δεν θα ορκιστείς με τους άλλους. Και δεν θα ορκιστείς γιατί ο παππούς σου ήταν κομουνιστής.

Στη συνέχεια είπε, εγώ δεν συμφωνώ μ’ αυτά αλλά έτσι λειτουργεί ο στρατός.

Δεν εξεπλάγην που το ήξερε, γιατί τότε τα ξέρανε όλα για όλους και για ότι δεν γνώριζαν είχαν ανθρώπους πρόθυμους να τούς πληροφορήσουν. Και είχε δίκιο.

Ο παππούς μου, πατέρας του πατέρα μου ήταν αριστερός και είχε πεθάνει πριν χρόνια.

Όση ώρα αυτός μιλούσε εγώ δεν άκουγα τίποτα, γιατί ξαφνιάστηκα και στεναχωρήθηκα πολύ. Ξαφνιάστηκα γιατί δεν περίμενα κάτι τέτοιο και στεναχωρήθηκα γιατί σκέφτηκα πως το οικονομικό βάρος θα έπεφτε πάλι στην οικογένειά μου. Μα τι μπορούσα να κάνω;

Αναρωτήθηκα όμως.

Πώς επιλέχτηκα στο κέντρο της Τρίπολης;

Άραγε η επιλογή μου δεν ήταν τυχαία όπως αρχικά νόμιζα.

Και βέβαια δεν ήταν.

Επιλέχτηκα με μέσον χωρίς να το γνωρίζω. Είχε μεσολαβήσει δεξιός βουλευτής, γιός φίλου του άλλου παππού μου, του πατέρα της μάννας μου.

Κι αυτό το έμαθα αργότερα διαβάζοντας ένα τηλεγράφημα που είχε στείλει ο βουλευτής στον παππού μου.

Συγχαρητήρια! Ο εγγονός σας επιλέγει για έφεδρος αξιωματικός.

Υπογραφή….    Βουλευτής τάδε.

Τηλεγράφημα που ήρθε στο σπίτι μου ενώ εγώ είχα φύγει, ο παππούς δεν μου είχε πει τίποτα για αυτό και το αγνοούσα .

Η ορκωμοσία όμως έπρεπε να γίνει. Να αδειάσει η σχολή, γιατί ακολουθούσε η επόμενη σειρά.

Με μένα τι θα γινόταν; Έπρεπε να τοποθετηθώ κάπου.

Ώσπου να αποφασιστεί

Τη λύση την έδωσε ο ταξίαρχος με το κάλεσμά μου στο γραφείο του.

Στη σχολή παιδί μου όπως καταλαβαίνεις δεν γίνεται να μείνεις. Φύγε μού είπε, πήγαινε στο σπίτι σου μέχρι να ρυθμιστεί η περίπτωσή σου και άφησέ μας μόνο ένα τηλέφωνο για να ειδοποιηθείς.

Με όλη αυτή την κατάσταση δεν ήξερα τι να σκεφτώ και τι να υποθέσω. Ήρθαν τα πάνω κάτω.

Βρήκα όμως το θάρρος και ρώτησα.

Μα πως να φύγω;  Δεν έχω ρούχα.

Τα πολιτικά μου ρούχα παραδόθηκαν στο κέντρο, η αρχική μου στολή του οπλίτη αντικαταστάθηκε από τις στολές του έφεδρου αξιωματικού, με κάποια από αυτές δεν μπορώ να φύγω γιατί πρέπει να τις παραδώσω και τα χρήματα που έχω δεν φτάνουν να αγοράσω ρούχα.

Ο χρόνος όμως για την ορκωμοσία ήταν πιο σημαντικός από τα δικά μου ρούχα κι εγώ μη μπορώντας να κάνω κι αλλιώς βρήκα τη λύση.

Δανείστηκα ρούχα από έναν ξάδερφό μου που ζούσε στην Αθήνα, που μπορεί να μην ήταν στα μέτρα μου αλλά στα Τρίκαλα έφτασα ντυμένος.

Ώσπου να ειδοποιηθώ για να παρουσιαστώ εκ νέου, πέρασαν δυο ολόκληροι μήνες.

Σ’ αυτό το διάστημα

Από τύχη και με την βοήθεια ενός κτηνιάτρου φίλου μου από τα φοιτητικά μας χρόνια, που υπηρετούσε στις μεταθέσεις και είδε τ’ όνομά μου, έμαθε την ιστορία και χάρη σ’ αυτόν απέφυγα το Καλπάκι χωριό στο οποίο έπρεπε να ξαναπαρουσιαστώ.

Και από τυφεκιοφόρος του πεζικού που είχε αποφασισθεί, βρέθηκα πάλι στο υγειονομικό αλλά σε τάγμα ανεπιθύμητων στην Κω.

Πληροφοριακά τα τάγματα ανεπιθύμητων βρίσκονταν όλα στην παραμεθόριο και στα τάγματα αυτά έστελναν μόνον συγκεκριμένα άτομα. Εκεί πέρασα και το μεγαλύτερο μέρος της θητείας μου.

Όλα αυτά και πολύ περισσότερα, που δεν έχει νόημα να αναφέρω μου συνέβησαν μόνο και μόνο για την ιδεολογία του παππού  μου! Που ήταν αριστερός.

Τότε είχε μεγαλύτερη βαρύτητα το στίγμα του αριστερού παππού, από το καθαρό μητρώο του εγγονού και την δύναμη του δεξιού βουλευτού.

Αυτή η ιστορία ως ευτράπελο της τότε  εποχής!

Ευτράπελο όμως που κόστισε πολύ, αν μη τι άλλο ψυχικά και αυτό φτάνει.

Γιώργος Νταβάρας 

Κτηνίατρος 

 

Όλες οι ενότητες

© 2011 - 2017 StagonNews, Developed by NikosPap . Designed by ManosKal .Hosted by Fusioned .