Η έλλειψη οράματος , αρχή του δράματος για το Ελληνικό έθνος

Γρηγόρης Γ. Καλύβας
Γρηγόρης Γ. Καλύβας
25 Φεβρουαρίου 2020, 08:00

Σε μια συνομιλία με φίλο εκπαιδευτικό που περιστράφηκε  στην  ανάλυση των όσων λαμβάνουν χώρα στον χώρο της  εκπαίδευσης  και ειδικότερα στην λειτουργία του σχολείου , υπό το πρίσμα της βίας στις σχολικές αίθουσες που εκδηλώνουν μαθητές , καταλήξαμε πως η έλλειψη οράματος , η έκπτωση θεμελιωδών αξιών , η απαξίωση θεσμών (οικογένεια), οι ίδιες οι αλλαγές στην εκπαιδευτική διαδικασία και στο γνωστικό αντικείμενο , οδηγούν  βαθμηδόν τους νέους σε επικίνδυνες εκφάνσεις που δυστυχώς εκδηλώνονται εντονότερα και συχνότερα  με διάφορες μορφές όπως η βία , η κατάθλιψη η απουσία εμπιστοσύνης στην αξία του σχολείου ως μέσου και διαδικασία μάθησης , άρα ο μη σεβασμός του και η αμφισβήτησή του ως χρήσιμου μέσου – εργαλείου για την παροχή γνώσης , την διαμόρφωση προσωπικότητας , την νοηματοδότηση της ζωής  δημιουργείται από όλα αυτά .

Βεβαίως όλη αυτή η κατάστασις και οι συμπεριφορές  που καταγράφονται στις σχολικές αίθουσες όχι μόνο από τους μαθητές αλλά από το σύνολο της εκπαιδευτικής κοινότητας δεν προκύπτουν από το πουθενά , είναι αποτέλεσμα  κρίσιμων  εξελίξεων και αλλαγών που έλαβαν χώρα στην εγχώρια πραγματικότητα  και δυστυχώς παρουσιάζονται ως προοδευτισμός τις συνέπειες τις οποίες βιώνουμε τώρα .

Το ότι ο θεσμός της οικογένειας απαξιώθηκε και ουσιαστικά δεν λειτουργεί , ότι οι σημερινοί νέοι είναι παιδιά γονέων της εποχής που γαλουχήθηκαν με συγκεκριμένες αρχές ,  αξίες και συμπεριφορές , ότι η σύγχρονη κοινωνική οργάνωση  αμφισβήτησε και ανέτρεψε βασικές αρχές και αξίες που παραδοσιακά δομήθηκε το ελληνικό έθνος , ότι ουσιαστικά καταργήθηκε η αξιοκρατία και μια σειρά άλλα ζητήματα , είναι κάποιες απ΄ τις αιτίες  του σημερινού μας τέλματος .

Είναι αλήθεια ότι ως έθνος βρισκόμαστε ίσως στην πλέον σοβαρή παρακμή στην ιστορική μας διαδρομή που τείνει να γίνει  συνείδηση παραδοχής χωρίς καμία δυνατότητα  εθνικής ανόρθωσης και αναγέννησης . Παραδοθήκαμε αμαχητί στα κελεύσματα της οικονομίας της αγοράς , στις συνέπειες της  4ης τεχνολογικής επανάστασης , στα κελεύσματα της Νέας Τάξης  για απώλεια της ιστορικής συνέχειας του έθνους μέσα από την διάλυση της ελληνικής ταυτότητας και εθνικής συνείδησης . Και την παράδοσή μας την ανταλλάξαμε με την ευζωϊα του καταναλωτισμού .

Τον τραγικό της υποθέσεως ; Ότι αποδεχόμαστε ως προοδευτισμό την λοβοτομή της εθνικής μας συνείδησης ως μίας κατ’ εξοχήν ιστορικής συνείδησης, ως συνείδησης μιας ιστορικής συνέχειας μη εξετάζοντας το γεγονός ότι εάν  το σύγχρονο ελληνικό έθνος αποκοπεί από αυτή την ιστορική συνείδηση, θα πάψει, κυριολεκτικώς, να υπάρχει ως αυτόνομο συλλογικό υποκείμενο. Συναφώς, οποιαδήποτε οραματική πρόταση για την έξοδο της χώρας από μια κρίση, που ενίοτε προσομοιάζει με επιθανάτιο ρόγχο, για όσο ακόμα αυτή είναι δυνατή, προϋποθέτει ανυπερθέτως την ανάκτηση και εμβάθυνση μιας ιστορικής συνείδησης που ακρωτηριάζεται άκριτα και ασύστολα τις τελευταίες δεκαετίες.

Η βασική αιτία της κακοδαιμονίας μας, του ανολοκλήρωτου του εθνικού χαρακτήρα και του ημιτελούς των προσπαθειών μας, βρίσκεται στη μακρόχρονη υποταγή μας στις δυνάμεις που, από τη Δύση ή την Ανατολή, επιχειρούν να υποτάξουν και να εξαλείψουν κυριολεκτικώς την ιδιοπροσωπία μας και την αυτόνομη ύπαρξή μας, πολιτισμική και πολιτειακή χωρίς αυτό να σημαίνει άρνηση των εσωτερικών αδυναμιών ή αντιθέσεων που διαπερνούν το σώμα του έθνους, αλλά την ένταξή τους στο πλαίσιο μιας υπερκαθορίζουσας και εν τέλει κυρίαρχης αντίθεσης.

Μέσα  στ΄ αυτήν την παρακμιακή πορεία τα ερωτήματα που προκύπτουν  είναι ξεκάθαρα:

_Τι φταίει που  η οικονομία μας  και η κοινωνία  μας , οι θεσμοί , έφθασαν σε αυτό το επίπεδο διάλυσης , απαξίας  και ανυποληψίας ;

_Τι φταίει που σήμερα ως χώρα βρισκόμαστε εγκλωβισμένοι σε έναν φαύλο κύκλο, από τον οποίο δύσκολα θα βγούμε όχι μόνο σαν οικονομία αλλά και σαν Κοινωνία;

_Τι φταίει που η ανεργία έχει πλησιάσει το 25% και η ανεργία των νέων το 55%;

_Τι φταίει που οι περισσότεροι  νέοι δηλώνουν ότι δεν έχουν ελπίδα και προσδοκίες για το αύριο και αναχωρούν από την χώρα ;

_Τί φταίει για την βία των νέων ;

_Τί φταίει για την κατάρρευση των αξιών  και θεσμών οργάνωσης της κοινωνίας ;

_Τί φταίει για την απουσία ελέγχου των παιδιών από τους γονείς ;

_Γιατί ο έλεγχος , οι κανόνες κ.λ.π , αναγορεύονται ως υπερβολικά αυστηρές  και παράλογες πρακτικές πειθαρχίας;

_Γιατί απουσιάζει το δέσιμο και επικοινωνία μεταξύ γονέων και των παιδιών;

_Γιατί οι γονείς δεν ασχολούνται  με τις δραστηριότητες των παιδιών;

_Γιατί τόση  ενδοοικογενειακή βία;

_Γιατί η εύκολη πρόσβαση και κατάχρηση του αλκοόλ ιδιαίτερα από ανήλικους;

_Γιατί η βίαιη έκφραση και η ολοένα αυξανόμενη παραβατικότητα ;

Τα ερωτήματα αυτά έχουν το υπόβαθρό τους σε όσα πρωτύτερα σημειώσαμε .

Το  μέγα ερώτημα είναι αν και πως μπορούν όλα αυτά τα φαινόμενα παρακμής να ανατραπούν και να ξεκινήσει μια γενικότερη προσπάθεια εθνικής αναγέννησης , ανασυγκρότησης και ανόρθωσης , διαδικασία που υπό τις διαμορφωθείσες συνθήκες , αποτελεί μονόδρομο  .

Είναι σαφές ότι καμία τέτοια διαδικασία δεν μπορεί να προκύψει  όσο η υποταγή στις σειρήνες  της νέας τάξης , της τεχνολογίας , της ευζωίας , του καταναλωτισμού , της κυρίαρχης αντίληψης του νοήματος ζωής ,  της εθνικής αλλοίωσης , συνεχίζονται και όσο δεν εμφανίζονται ηγέτες που θα μπορούσαν να εκφράσουν την αναγεννητική εθνική προσπάθεια και ανασυγκρότηση .

Όσα συμβαίνουν οδηγούν σε απογοήτευση τους νέους , που βλέπουν ότι στο ζοφερό μέλλον της επαγγελματικής αποκατάστασής τους έρχεται να προστεθεί και ένα καθεστώς ανομίας και εθνομηδενισμού, κάτι που τους στερεί το όραμα μιας πολιτείας ευνομούμενης που στηρίζεται στην αξιοκρατία , σε στέρεους θεσμούς και αξίες , σε νόμους που εφαρμόζονται προς πάσα κατεύθυνση .

Η έλλειψη οράματος είναι αυτή που θα οδηγήσει σύντομα στην πλήρη αποσύνθεση του κοινωνικού ιστού. Ο συνδυασμός τους, μάλιστα, με τη διάχυση μέσα στην ελληνική κοινωνία εκατοντάδων χιλιάδων προσφύγων , κυρίως από χώρες «ενός άλλου κόσμου», που η κοσμοαντίληψη των λαών τους καμία πολιτισμική συνάφεια δεν έχει με τον Ελληνισμό, επιτείνει αυτή την αποσύνθεση.

Η υπογεννητικότητα, η μετανάστευση νέων Ελλήνων στο εξωτερικό, η κοινωνική και εργασιακή ανασφάλεια, η εγκληματικότητα, η εθνική ανυποληψία, οι αναπάντητες απειλές επιθετικών γειτόνων, η απαξιωτική συμπεριφορά υποτιθέμενων συμμάχων και εταίρων, η υποβάθμιση της αυτοεκτίμησης και της αξιοπρέπειας ως αποτέλεσμα των εξουσιαστικών πρακτικών , αποτελούν πια ένα εκρηκτικό μείγμα, η διατήρηση του οποίου μέσα στην ελληνική κοινωνία θα έχει συγκεκριμένες και οδυνηρές συνέπειες.

Ό,τι κερδήθηκε με το αίμα και τις θυσίες του ελληνικού λαού σε χρόνους δίσεκτους διακυβεύεται και εξανεμίζεται ραγδαία σε χρόνους ειρήνης από ανάξιους απογόνους άξιων προγόνων. Στον επιχειρηματικό κόσμο κυριαρχεί μία φράση που λέει: «Η πρώτη γενιά δημιουργεί, η δεύτερη συντηρεί και η τρίτη καταστρέφει». Έτσι φαίνεται να συμβαίνει και στην εποχή μας. Η γενιά της καταστροφής δείχνει να έχει αλώσει τα πάντα και να επιτελεί ανενόχλητη το φθοροποιό έργο της.

Ωστόσο θεωρητικά πάντα συνυπάρχει το σπέρμα της Ανάστασης που θα φέρει την εθνική αναγέννηση απλά πρέπει να βρει γόνιμο έδαφος για να βλαστήσει !!

 

Όλες οι ενότητες

© 2011 - 2017 StagonNews, Developed by NikosPap . Designed by ManosKal .Hosted by Fusioned .