Το βάθος της Τουρκικής πολιτικής στην νέα γεωπολιτική

Γρηγόρης Γ. Καλύβας
Γρηγόρης Γ. Καλύβας
24 Ιανουαρίου 2020, 08:01

Μελετώντας κανένας τις εξελίξεις στο υπό αναδιαμόρφωση νέο γεωπολιτικό πάζλ , δεν μπορεί να μην εξετάσει τον ρόλο περιφερειακής δύναμης  που διεκδικεί να διαδραματίσει η Τουρκία στον ευρύτερο χώρο της Μέσης Ανατολής , της Μεσογείου και φυσικά των Βαλκανίων , όπου συμβαίνουν σημαντικές ανακατατάξεις σε μια σειρά ζητήματα με κυρίαρχο τον έλεγχο των πηγών ενέργειας  έχοντας την φιλοδοξία να αποτελέσει δυνητικά καθοριστικό παράγοντα των εξελίξεων.

Στην Ελλάδα πολιτικό σύστημα και διπλωματία , αδυνατούν να αναλύσουν σε βάθος τις τόσο τις γεωπολιτικές εξελίξεις όσο και την συμπεριφορά της Τουρκίας και έτσι μοιραία αδυνατούμε  ως χώρα να κατανοήσουμε ότι αυτή η συμπεριφορά δεν είναι απλά  μια αμφισβήτηση των κυριαρχικών δικαιωμάτων της Ελλάδος αλλά έχει και βάθος , και στρατηγική και εθνική στόχευση που υπερβαίνει τις γνωστές διεκδικήσεις της στο Αιγαίο     κ.λ.π. .

Ο βαθύς στρατηγικός σχεδιασμός της Τουρκίας

Παρατηρώντας  την συμπεριφορά της Τουρκίας αποκαλύπτεται ότι κινείται  με βάση την στρατηγική του μεγαλοϊδεατισμού μιας Τουρκίας  ηγεμονικής οικονομικής και στρατιωτικής δύναμης στην περιοχή αξιοποιώντας μια σειρά συγκυρίες που πραγματικά την ευνοούν να υλοποιήσει τα σχέδιά της σ΄ αυτήν ειδικά την συγκυρία .

Έτσι βλέπουμε όλα , διπλωματικές πρωτοβουλίες , συμμαχίες , στρατηγική , πολεμική ισχύ , εσωτερικό μέτωπο , να κινούνται  συγχρονισμένα και με επεξεργασμένες  στοχεύσεις . Ακόμα και σε επίπεδο προπαγάνδας προκειμένου να καλλιεργήσει το εθνικό φρόνημα των Τούρκων , ξοδεύει τεράστια ποσά , επιστρατεύει  την 7η τέχνη , καλλιτέχνες , χρησιμοποιεί κορυφαίες ιστορικές στιγμές του Τουρκικού έθνους προβάλλοντας τον Τουρκικό μεγαλοϊδεατισμό έχοντας πάντα ως αντίπαλο τους έλληνες .

Επιπροσθέτως αυτών κραδαίνει ως απειλή όχι μόνο της Ελλάδος αλλά ολόκληρης της Ευρώπης , τις ορδές των απελπισμένων να διαβούν τον Ρουβίκωνα και επιστρατεύει την οικονομία να υπηρετήσει στις στρατηγικές της επιλογές .

Η κίνησή της να χρησιμοποιήσει την εμπόλεμη κρίση στην Λιβύη για να δημιουργήσει νομικά και γεωστρατηγικά δεδομένα με το Τουρκο- Λυβικό μνημόνιο συνεργασίας αξιοποίησης των φυσικών πόρων στην Μεσόγειο επιβεβαιώνουν επίσης ότι η Τουρκία  κινείται βάση σχεδίου και στρατηγικής .

Αυτές οι κινήσεις δείχνουν ότι η μόνη ψηφίδα που λείπει από το πάζλ των Τουρκικών σχεδιασμών και επιδιώξεων  , είναι ο πόλεμος και η δημιουργία νέων τετελεσμένων γεγονότων , αντίστοιχων του ΄74 στην Κύπρο , αλλά τούτη τη φορά στο Αιγαίο και στην Μεσόγειο .

Αν αυτό δεν το καταλάβουμε , εγκαίρως , τότε πολύ νωρίτερα απ΄ ότι φαίνεται θα βρεθούμε μπροστά σε δυσάρεστες εξελίξεις για την πατρίδα και το έθνος μας .

Γιατί η συγκυρία ευνοεί την Τουρκία

Δυστυχώς η σημερινή συγκυρία ευνοεί την Τουρκία στο να υλοποιήσει τους εθνικούς της σχεδιασμούς με την Ελλάδα να περιορίζεται σε ρόλο ουραγού των πρωτοβουλιών της γείτονος .

Σε μια εποχή που η αβεβαιότητα έγινε η μόνη βεβαιότητα και η γεωπολιτική του χάους κυριαρχεί, καθώς περνάμε από τη περίοδο του μονοπολικού κόσμου, ο οποίος βρισκόταν υπό την ηγεμονία μίας και μόνο πλανητικής υπερδύναμης (ΗΠΑ), στην περίοδο του πολυπολικού κόσμου, με παλιές (Ρωσία) και νέες (Κίνα) δυνάμεις να διεκδικούν έναν παγκόσμιο ρόλο, δημιουργείται σε πολλές περιοχές του πλανήτη μας  «κενό εξουσίας», το οποίο σπεύδουν να καλύψουν φιλόδοξες περιφερειακές δυνάμεις , όπως στην περίπτωσή μας η Τουρκία .

Η Ρωσία ανακάμπτει, διεκδικώντας  επιρροή και εδάφη , δημιουργεί νέες συμμαχίες (Τουρκία) , επιβεβαιώνοντας  τον παγκόσμιο ρόλο της ειδικά στην Μέση Ανατολή, με χαρακτηριστικότερο παράδειγμα τη Συρία. Τέλος η Κίνα εξακτινώνεται γεωοικονομικά σε όλο σχεδόν τον πλανήτη, αναλαμβάνει πρωτοβουλίες, επενδύει σε στρατηγικούς τομείς ανάπτυξης από την Αφρική μέχρι την Ανατολική Ευρώπη, δημιουργώντας μια πολυεπίπεδη σχέση εξάρτησης με διάφορες χώρες κι ένα μετα-μοντέρνο είδος αυτοκρατορίας.

Σε αυτό το μεταβατικό, αβέβαιο και αποσταθεροποιημένο περιβάλλον ο Ερντογάν φαίνεται πως έχει πάρει τη στρατηγική απόφαση να απομακρύνει την Τουρκία από τη φιλοδυτική της τροχιά, και να ακολουθήσει μια, όσο γίνεται, αυτόνομη πορεία διεκδικώντας ταυτόχρονα έναν ευρύτερο γεωπολιτικό ρόλο. Αν και ο Ερντογάν, ως ισλαμιστής πολιτικός ανέκαθεν δυσανασχετούσε με τον κοσμικό και φιλοδυτικό χαρακτήρα του τουρκικού κράτους, το οποίο επέβαλε ο Κεμάλ Ατατούρκ και στο οποίο γαλουχήθηκαν τρεις γενιές Τούρκων, και προωθούσε αργά αλλά σταθερά μια ατζέντα «ισλαμοποίησης» της Τουρκίας, εντούτοις δεν τόλμησε ως τώρα να έρθει ανοικτά σε μετωπική σύγκρουση με τον κοσμικό και κεμαλικό χαρακτήρα του κράτους , κάτι που αποτόλμησε μετά το  αποτυχημένο πραξικόπημα του 2016, άδραξε την ευκαιρία να ξεριζώσει το «βαθύ κράτος» της Τουρκίας, που απαρτιζόταν κυρίως από Κεμαλιστές, να εξοντώσει πολιτικούς του αντιπάλους και να κυνηγήσει αντιφρονούντες, αλλά και υπερασπιστές του κοσμικού κράτους γεμίζοντας τις φυλακές ή «εξορίζοντάς» τους στο εξωτερικό.

Ταυτόχρονα, προκειμένου να ξανακερδίσει τις εκλογές και να παραμείνει στην εξουσία, συμμάχησε με τους Τούρκους εθνικιστές, υιοθετώντας λίγο ή πολύ τη δική τους ατζέντα σε ζητήματα εσωτερικής και εξωτερικής πολιτικής, όπως στο Κουρδικό, στο Συριακό, στο Κυπριακό, στις Ελληνοτουρκικές σχέσεις και στο ζήτημα της Ανατολικής Μεσογείου.

Όμως, παρά τον αυτοπροσδιορισμό του καθεστώτος ως επαναστατικοί ιδρυτές μιας νέας Τουρκίας, στερείται μακροπρόθεσμου προγράμματος, συνεκτικής ιδεολογικής πυξίδας και ανθρώπινου κεφαλαίου. Αντ’ αυτού, η κυρίαρχη ελίτ ανταποκρίθηκε σε καταστάσεις έκτακτης ανάγκης με απερίσκεπτη μεγιστοποίηση, για να ξεπεράσει κάθε κρίση υποκινώντας μια ακόμη πιο σοβαρή κρίση.

Από τις 9 Οκτωβρίου, η Τουρκία έχει υιοθετήσει ένα ενεργό καθεστώς πολέμου, το οποίο έχει καταστήσει τα σύνορα απαρχαιωμένα. Στη συνέχεια, η εσωτερική πολιτική μοίρα της Τουρκίας θα εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από τη δυναμική πέραν των συνόρων και ο κόσμος, οι επικριτές, οι οπαδοί και οι υποστηρικτές του σημερινού καθεστώτος, θα έχουν ένα ολοένα αυξανόμενο τουρκικό πρόβλημα που θα χρίζει και μετέπειτα θα επιζητά εναγωνίως αντιμετώπιση.

Θα ξυπνήσουμε ;

Απέναντι σ΄ αυτόν τον αφηνιασμό του Ερντογάν που ονειρεύεται και πιστεύει ότι ήρθε η ώρα να ανασυστήσει την Οθωμανική Αυτοκρατορία  και έτσι να αποκαθηλώσει τα πορτρέτα του Κεμάλ Ατατούρκ , η Ελλάδα οφείλει να ξυπνήσει . Να ξυπνήσει η διπλωματία , να ξυπνήσει η πολιτική ηγεσία , να ξυπνήσει ο ελληνικός λαός , να προετοιμαστεί η στρατιωτική ισχύς . Να καταλάβουμε άπαντες ότι καλούμεθα για άλλη μια φορά στην ιστορία , δυστυχώς συμπληρώνοντας τα 200 χρόνια της εθνικής μας ανεξαρτησίας , να αναμετρηθούμε με τον αιώνιο ιστορικό αντίπαλο που δεν διστάζει και πάλι να δημιουργήσει νέα δεδομένα τα οποία θα έχουν τραγικές συνέπειες για την ίδια την βυθισμένη στην οικονομική και πολιτική κρίση Ευρώπη που νομίζει ότι στην Τουρκία βρήκε τον σωτήρα της βαθύτατα άρρωστης οικονομίας της .

Το ξύπνημα της Ευρώπης από τον βαθύ λήθαργο , είναι δουλειά της Ελλάδος η πολιτική ηγεσία της οποίας οφείλει να το κάνει με πολλούς τρόπους αναδεικνύοντας και αποκαλύπτοντας τον ρόλο των εταίρων μας . Η περίοδος είναι καθοριστική . Αν δεν εγείρουμε το ερώτημα στους εταίρους ότι η  Χριστιανική Ευρώπη θα βρεθεί και πάλι αντιμέτωπη με την Τουρκία και πως η Βιέννη θα πολιορκηθεί εκ νέου  από το Ισλάμ , τότε το μοιραίο θα προκύψει . Οι ευθύνες όλων μας είναι καθοριστικές .

Όλες οι ενότητες

© 2011 - 2017 StagonNews, Developed by NikosPap . Designed by ManosKal .Hosted by Fusioned .