Τι σχολείο θέλουμε ;

Γρηγόρης Γ. Καλύβας
Γρηγόρης Γ. Καλύβας
10 Νοεμβρίου 2018, 08:16

Έξι μαθητές του 1ου  ΓΕΛ Γέρακα  Αττικής αποβλήθηκαν από το σχολείο  διότι κατά τη διάρκεια της παρέλασης της 28ης Οκτωβρίου, φέρονται ότι φώναζαν  συνθήματα των ειδικών δυνάμεων και  παρελαύνοντας(;) τραγουδούσαν  το εμβατήριο «Μακεδονία Ξακουστή».  Το αποτέλεσμα ήταν να τιμωρηθούν  από  την Διεύθυνση  του σχολείου τους με την αιτιολογία  ότι εγκατέλειψαν τον σχηματισμό της παρέλασης .

Περιέργως το συμβάν στην ουσία του δεν ανεδείχθη καθώς τα κεντρικά Μ.Μ.Ε στα δελτία ειδήσεών τους το έθιξαν ακροθιγώς . Βέβαια αν οι εν λόγω μαθητές διαμαρτύρονταν  κατά των παρελάσεων ή τραγουδούσαν κάποιο λαϊκόν  άσμα , ή εκφωνούσαν χυδαία ποδοσφαιρικά συνθήματα , θα ακολουθούσαν διθύραμβοι και αθρόα τηλεοπτική κάλυψη. Ατυχώς όμως  για τα Μ.Μ.Ε  και το κυρίαρχο σύστημα , φέρονται να τραγούδησαν το «Μακεδονία ξακουστή του Αλεξάνδρου η χώρα» , που μάλλον δείχνει να έρχεται σε αντίθεση με την γραμμή τους.

Δηλαδή , προτιμούμε οι μαθητές να τραγουδούν οτιδήποτε άλλο παρά να τραγουδούν κάτι που εκφράζει  πατριωτικό συναίσθημα . Ναι , εκεί έχουμε καταντήσει  ποια . Να αποτελεί επιλήψιμη πράξη η έκφραση  αισθημάτων φιλοπατρίας  και καταδικαστέα  η όποια δράση  έκφρασης άποψης που υπερασπίζεται το εθνικό συμφέρον ακόμα και έτσι όπως το εννοεί ο καθείς πολίτης .

Ωστόσο  πέραν όλων των άλλων το περιστατικό ουσιαστικά θέτει το ερώτημα αν και τί σχολείο θέλουμε ως χώρα . Αν δηλαδή θέλουμε ένα σχολείο που θα εξειδικεύει και δε θα μορφώνει , αν θέλουμε ένα αμιγώς διαπολιτισμικό σχολείο ή ένα καθαρά  Ελληνικό σχολείο που κοντά σε όλους τους άλλους ρόλους , κυρίαρχος θα είναι ο ρόλος της διαμόρφωσης ελληνοπαίδων με ελληνική εθνική συνείδηση , απαύγασμα των σπαραγμάτων της ιστορίας  των αγώνων του  έθνους και  αξιών του Ελληνοχριστιανικού πολιτισμού  .

Αν δηλαδή  θέλουμε ένα σχολείο  που θα ανταποκρίνεται μεν στις προκλήσεις των τεχνο-οικονομικών δεδομένων  αλλά παράλληλα θα διαμορφώνει και ελληνική εθνική συνείδηση , ή θα έχουμε ένα διαπολιτισμικό σχολείο το οποίο θα εξυπηρετεί τα κελεύσματα της παγκοσμιοποίησης  και της νέας Τάξης πραγμάτων  χωρίς όμως Έλληνες , Ελληνισμό και Ελλάδα και φυσικά χωρίς Ορθοδοξία !!

Τα τελευταία 30 χρόνια έχουμε ζήσει πολλές μεταρρυθμίσεις στο Δημοτικό, το Γυμνάσιο και το Λύκειο. Όλες κραυγαλέα αποτυχημένες όπως πιστοποιεί η σημερινή κατάντια της δημόσιας εκπαίδευσης .  Όλες προσπάθησαν ν’ αλλάξουν τα οργανογράμματα , τα αναλυτικά προγράμματα, τα σχολικά βιβλία, τις εξετάσεις κλπ. Καμιά τους δεν μπήκε στον κόπο να ρωτήσει τους ίδιους τους μαθητές, ποια είναι εκείνα τα στοιχεία που δεν τους επιτρέπουν να ευχαριστιούνται το χρόνο που ζουν στο σχολείο και ταυτόχρονα να μαθαίνουν.  Όλοι οι «αναμορφωτές»  θεώρησαν δεδομένο ότι τα παιδιά πρέπει απλά να υποταχτούν στα κελεύσματα των βαθυστόχαστων αναλύσεων και εφαρμογών τους.

Το αποτέλεσμα ; Το σχολείο δεν είναι ελκυστικό, απωθεί και ως εκ τούτου καταπιέζει,  δεν εκπληρώνει τους στόχους για τους οποίους ιδρύθηκε. Δεν δίνει ούτε γενικές, αλλά ούτε και ειδικές γνώσεις, δεν μορφώνει, δεν μαθαίνει τους μαθητές πώς να μαθαίνουν, δεν δίνει επαγγελματικά εφόδια , δεν εκπαιδεύει τους αυριανούς πολίτες πάνω απ΄ όλα στο σύστημα αξιών του Ελληνοχριστιανικού πολιτισμού .  Κάποιος θα αντιτείνει : «μα πάντα έτσι ήταν και όμως κάποτε μόρφωνε, το σύστημα λειτουργούσε». Κάποτε ίσως, σήμερα όχι, γιατί τα τελευταία χρόνια έχουν αλλάξει πολλά.

Στο  γνωστικό πεδίο του παγκοσμιοποιημένου  καπιταλιστικού περιβάλλοντος  το σχολείο  δεν μαθαίνει ούτε τα βασικά  στους μαθητές . Απόφοιτοι Γυμνασίου και Λυκείου, δυσκολεύονται  να γράψουν ένα κείμενο με ειρμό, δυσκολεύονται  να κάνουν διαίρεση ή να λύσουν ένα πρόβλημα ποσοστών, αγνοούν βασικά ιστορικά γεγονότα, δεν  έχουν ίχνος αισθητικής αγωγής. Όταν επιτυγχάνουν στα ΑΕΙ μεταφέρουν μαζί τους την αμάθεια που τους  τροφοδότησε  το Σχολείο  και εκεί το πρόβλημα διογκώνεται.

Η μαθησιακή πειθαρχία, στις μέρες μας, δεν μπορεί να είναι αποτέλεσμα ψυχολογικής ή σωματικής επιβολής και απειλής κυρώσεων. Στην προσπάθεια δόμησης μις δημοκρατικής και ελεύθερης κοινωνίας, είναι τουλάχιστον αντιφατικό να ζητάμε από τους νέους να μας ανέχονται και να παραμένουν αδρανείς. Να ακυρώνουν την προσωπικότητά τους χαζεύοντας και γράφοντας τα όσο ο δάσκαλος παρουσιάζει . Να έχουν κριτική σκέψη που θα περιορίζεται στο καθαρά τεχνο – οικονομικό πεδίο και δεν θα επεκτείνεται στο πεδίο διαμόρφωσης  προσωπικότητας και Εθνικής ταυτότητας .

Και μετά μας εκπλήσσει το στοιχείο της απώθησης προς το σημερινό σχολείο που εκφράζεται από τους νέους με ποικίλους τρόπους όπως με την αντικατάστασή του από τα φροντιστήρια και τον  πολύπλευρο χαβαλέ , τις ασχήμιες , το μπούλιγκ και όλα τα άλλα που χαρακτηρίζουν το  σημερινό σχολείο .

Το Ελληνικό σχολείο ξέρει ότι δεν μεταδίδει γνώσεις, δεν παράγει εγγράμματους πολίτες, αλλά ούτε διδάσκει την τέχνη του να μαθαίνεις. Ξέρει, ότι πιέζει για άχρηστα πράγματα, ξέρει ότι καταπιέζει αναίτια και ανούσια. Είναι ενοχικό γι’ αυτό και απλόχερο στις ανταμοιβές του. Ανέχεται τις απουσίες πολύ πάνω από το νόμιμο όριο, και βάζει μεγάλους βαθμούς. Στο δημοτικό η πλειοψηφία έχει απολυτήριο με δέκα, στο γυμνάσιο και στο λύκειο η έννοια της αξιολόγησης έχει γίνει κουρέλι. Ο μαθητής μαθαίνει ότι μπορεί να αργεί την πρώτη ώρα, να φεύγει την τελευταία, να την κοπανάει ενδιάμεσα.

Αυτό είναι το Ελληνικό σχολείο σήμερα δυστυχώς !!!

Αλλά όταν οι ταγοί είναι κατά κανόνα μετριότητες , οι νέοι μαθαίνουν ότι μπορούν να σταδιοδρομήσουν χωρίς  προσπάθεια . Όταν οι  εκπαιδευτικοί αρνούνται την αξιολόγησή τους , δεν είναι δυνατό να την εφαρμόζουν σωστά για τους μαθητές, αλλά και δεν έχουν και κανένα κύρος για να είναι αυστηροί και δίκαιοι. Γίνονται, λοιπόν, ανεκτικοί και ισοπεδωτικοί και ησυχάζουν.

Στην Ελλάδα το καθήκον θεωρείται αυστηρότητα και η αντικειμενική αξιολόγηση είναι καταδυνάστευση . Ο δάσκαλος , ο καθηγητής γίνεται υπάλληλος  και όχι λειτουργός. Η μανία καταστροφών που εκδηλώνεται συχνά στα σχολεία είναι η απάντηση στην ψυχρότητα με την οποία το σύστημα αντιμετωπίζει την ύπαρξή του. Η κατάληψη, που δεν είναι κατάληψη, αλλά διακοπή μαθημάτων και παρουσίας στο σχολείο, δεν είναι απλά μια ένδειξη χαβαλέ, ούτε βέβαια πολιτική στάση με τη στενή έννοια του όρου. Τα παιδιά φωνάζουν προς τους δασκάλους τους και τους εκλιπαρούν ενδόμυχα για λίγο προσωπικό ενδιαφέρον.  Όταν τους μιλήσεις στη γλώσσα που καταλαβαίνουν και ακούσεις προσεκτικά το λόγο τους, τότε αλλάζουν διάθεση , γιατί νιώθουν ότι απεκδύεις τον μανδύα του καθωσπρεπισμού για να τους πλησιάσεις και αυτό το θεωρούν προσωπικό ενδιαφέρον. Πολλές φορές βρίσκουν στο δάσκαλο αυτό που δεν βρίσκουν σπίτι τους. Αλλά το προσωπικό ενδιαφέρον δεν είναι θεσμοθετημένο στην Ελλάδα. Αντιθέτως, δηλώνεται πλαγίως πλην σαφώς ότι καλόν είναι να αποφεύγεται προς αποφυγήν παρεξηγήσεων .

Αντικρίζοντας  τις σχολικές αίθουσες σε  πιάνει κατάθλιψη  καθώς το σχολείο έχει πάρει διαζύγιο από την αισθητική. Τάξεις απρόσωπες, βρώμικες, ψυχρές, κάτι σαν  ξεχασμένους σταθμούς  επαρχιακού σιδηροδρόμου . Εκεί μέσα είναι υποχρεωμένοι να περνάνε επτά  ώρες κάθε μέρα, δάσκαλοι και μαθητές, πώς να αντέξουν, πώς να εμπνευστούν;

Και το ερώτημα είναι τί  θα αλλάξει τα πράγματα !!

Να επαναπροσδιορίσουμε τους κανόνες αξιολόγησης και να τους τηρήσουμε αυστηρά. Νωρίτερα, πρέπει να πειστούμε και να πείσουμε  ότι οι κανόνες δεν είναι ελαστικοί, ότι είναι η δημοκρατία που τους επιβάλλει και όχι η καταστολή ή ο φασισμός. Να θεσμοθετήσουμε το προσωπικό ενδιαφέρον του δάσκαλου για τον μαθητή που έχει δυσκολίες. Να ενισχύσουμε την πρόσθετη διδακτική στήριξη και να την κάνουμε ουσιαστική.  Να θεσμοθετήσουμε το βιωματικό εργαστήριο και να κάνουμε ουσιαστικό τον επαγγελματικό προσανατολισμό. Να ανοίξουμε το σχολείο στους γονείς και στην κοινωνία. Να δούμε σοβαρά την αισθητική αγωγή. Να καθαρίσουμε και να διακοσμήσουμε τα σχολεία μαζί με τα παιδιά και τους γονείς τους ώστε να πάρουν την αίγλη μιας δημιουργικής  διαδικασίας .  Αυτά και πολλά άλλα μπορούν και πρέπει να γίνουν αν θέλουμε την παιδεία να αναγεννηθεί και την Ελλάδα μας να προκόψει !!

 

Όλες οι ενότητες

© 2011 - 2017 StagonNews, Developed by NikosPap . Designed by ManosKal .Hosted by Fusioned .