Θα γίνει αυτό που θέλει ο Θεός (Απάντηση σε άρθρο του κ. Ηρακλή Φίλιου)

admin
admin
6 Ιουνίου 2016, 16:56

Δημοσιεύθηκε χθες Κυριακή (σε αναδημοσίευση από γνωστών θρησκευτικών πεποιθήσεων ιστολόγιο), ένα άρθρο του κ. Ηρακλή Φίλιου, Βαλκανιολόγου – Θεολόγου, με τίτλο «Τελικά η Σύνοδος (δεν) θα γίνει;». Στο εν λόγω κείμενο ο αρθρογράφος αναφέρεται σε γεγονότα και ειδήσεις των τελευταίων ημερών σχετικά με την λεγόμενη Αγία και Μεγάλη Σύνοδο που, όπως έχει αρχικά προγραμματισθεί, θα πραγματοποιηθεί στο Κολυμπάρι της Κρήτης σε λίγες μέρες. Στη συνέχεια, σχολιάζει τα γεγονότα αυτά σύμφωνα με τη δική του προοπτική, καταγράφει κάποιες προσωπικές σκέψεις εξαίροντας τη στάση του Φαναρίου (δικός του ο όρος) και προσωπικά του Οικουμενικού Πατριάρχου, ενώ δεν παραβλέπει να σχολιάσει δυσμενώς όσους αντιδρούν στη σύγκληση αυτής της Συνόδου και θεωρούν ότι, αν τελικά πραγματοποιηθεί, μόνο ζημιά μπορεί να επιφέρει στην ενότητα της Εκκλησίας.

Για την πληρότητα της ενημέρωσης των αναγνωστών και την πρόοδο του διαλόγου, ας μας επιτραπούν κάποιες παρατηρήσεις επί των όσων ο κ. Φίλιος ισχυρίζεται.

Αντιπαρερχόμαστε τα όσα αφορούν στα περί «μητρός Εκκλησίας», ή στην «ανάγκη αυτονόμησης ή και ανύψωσης κάποιων εκκλησιών, στα περί «σκιάς του Φαναρίου», «προπόρευσης» κλπ όχι ως ασήμαντα και ανάξια σχολιασμού αλλά για την οικονομία των γραφομένων. Αν, πάντως, ανατρέξει κάποιος στις επίσημες δηλώσεις τόσο του Οικουμενικού Πατριάρχου όσο και πολλών πατριαρχικών επισκόπων ή αν μελετήσει την αρθρογραφία πολλών φαναριωτών, αντιλαμβάνεται ότι τα πράγματα είναι πολύ διαφορετικά απ’ ότι ο κ. Φίλιος θέλει να μας τα παρουσιάσει. Επιστρέφουμε στην ουσία.

Γράφει ο αρθρογράφος ότι η Σύνοδος της Κρήτης «συγκαλείται για να φέρει κοντά τον χριστιανικό κόσμο. Ούτε ένωση Εκκλησιών θα γίνει, ούτε θα γεννηθούν τα διλήμματα της Συνόδου Φερράρας – Φλωρεντίας (1438 – 1439). Θα διατρανωθεί η ενότητα των κατά τόπους Εκκλησιών.» Για το αν επιχειρείται ένωση των Εκκλησιών, ας ανατρέξει στα πρακτικά και την τελική συμφωνία της ψευδοσυνόδου της Φερράρας – Φλωρεντίας. Θα διαπιστώσει εκπληκτική ομοιότητα με όσα αναφέρονται στα κείμενα της Πανορθόδοξης Συνόδου. Από την άλλη, αν υπάρχει όντως ενότητα, γιατί δεν υπήρξε λύση στο ανακύψαν θέμα του Κατάρ; Γιατί δεν υπάρχει ομοφωνία των κατά τόπους Εκκλησιών στα συμφωνηθέντα κείμενα; Γιατί δεν υπεγράφησαν τα προς ψήφιση κείμενα από όλους τους αντιπροσώπους των Εκκλησιών στο Σαμπεζύ της Ελβετίας; Γιατί υποβόσκει έντονη κόντρα μεταξύ Οικουμενικού Πατριαρχείου και Εκκλησίας της Ελλάδος σχετικά με τις Νέες Χώρες; Γιατί απέχουν οι Βούλγαροι; Γιατί αντιδρούν οι Έλληνες; Γιατί  το ξανασκέφτονται οι Ρώσοι; Και τι σημαίνει, εν τέλει, η φράση «να έρθει κοντά ο χριστιανικός κόσμος»; Ποιον εννοεί ο κ. Φίλιος «χριστιανικό κόσμο» και τι σημαίνει το «κοντά»; Ρητορικά ερωτήματα που, τελικώς, δεν είναι και τόσο ρητορικά…

Σε άλλο σημείο του άρθρου του ο αρθρογράφος καταπιάνεται με όσους «ελάχιστους –ευτυχώς- “ομοφοβικούς“(!!!) μεμψιμοιρούν, διαπομπεύουν, φοβούνται τους πάντες και τα πάντα», εννοώντας προφανώς όλους εμάς που με τον ένα ή τον άλλο τρόπο εκδηλώσαμε τις έντονες αντιρρήσεις μας στα όσα πρόκειται να αποφασισθούν στην επερχόμενη Σύνοδο και στον τρόπο με τον οποίο αυτή σχεδιάστηκε και πρόκειται να πραγματοποιηθεί. Μάλιστα, ο αρθρογράφος εμφανίζεται εξαιρετικά εφευρετικός, αφού μεταξύ άλλων μας κατηγορεί ότι «βλέπουμε σκιές, φαντάσματα, εχθρούς μα πουθενά Χριστό», «μιλάμε για Χριστό, αλλά στην ουσία Τον αρνούμαστε γιατί αρνούμαστε τη διαφορετικότητα, τον άλλον, τον διαφορετικό από εμάς, «πολεμούμε μία Σύνοδο που συγκαλείται από τον χριστιανικό ορθόδοξο κόσμο, φοβούμενοι τα θέματα που θα συζητηθούν, το ρόλο του Φαναρίου», «απαγορεύουμε την αποκεκαλυμμένη αλήθεια που έγινε εμπειρία της ζώσας κοινότητας στο σύγχρονο κόσμο να μαρτυρήσει τη δική της γνήσια έκφραση», «αρνούμαστε να ενταχθούμε στη ροή της σωτηρίας, δημιουργώντας δικά μας αυτόνομα εκκλησιαστικά γκέτα, ομάδες και οργανώσεις που μάχονται την έκφραση της εκκλησιαστικής ζωής».

Θα μπορούσαμε να αποδεχθούμε όλες τις παραπάνω κατηγορίες, ακόμα και τον χαρακτηρισμό μας ως «ομοφοβικούς» (αγνοούμε, είναι η αλήθεια, τι σημαίνει ομοφοβικός στην εκκλησιαστική ορολογία αλλά ας το παραβλέψουμε κι αυτό), αν εκτός των παραπάνω ο κ. Φίλιος είχε και μια τεκμηριωμένη θεολογικά (ως Θεολόγος ο ίδιος) απάντηση σε όσα ετέθησαν κατά καιρούς, όπως επί παραδείγματι η επί θύραις αναγνώριση – με πανορθόδοξη, μάλιστα, συνοδική απόφαση- εκκλησιαστικότητας στους αιρετικούς, η αποδοχή κάθε τύπου βαπτίσματος, η θεωρία των κλάδων και η έξαρση του ρόλου του Παγκοσμίου Συμβουλίου Εκκλησιών παρά την πανθομολογούμενη αποτυχία των διαχριστιανικών και διαθρησκειακών διαλόγων και τόσα άλλα, που πρόκειται όχι να συζητηθούν – καθώς πρόκειται για προειλημμένες αποφάσεις – αλλά να συναποφασισθούν και περιβληθούν με πανορθόδοξο κύρος στη Σύνοδο. Επ’ αυτού, επί της ουσίας δηλαδή, ο κ. Φίλιος σιωπά.

Τέλος, στην τελευταία παράγραφο του άρθρου του ο κ. Φίλιος μας προτρέπει να «πάψουμε να υποκρινόμαστε, να απεμπολήσουμε τις τάσεις ορθοδοξομανίας που μας πιάνουν» και να «δούμε κατάματα την ιστορία ώστε να υπάρξουμε φωτεινοί φάροι κι όχι σκιές», Εκφράζει δε και την απορία του: «ποιος ο λόγος να φοβούνται (ενν. όσοι αντιδρούν και το εκφράζουν) στη σύγχρονη εποχή τη σύγκληση μίας Συνόδου που θα υψώσει τον ευαγγελικό και πατερικό λόγο, το λόγο της Παράδοσης και θα ευαγγελίσει το μήνυμα της αγάπης στην οικουμένη». Αντί άλλης απάντησης στην ερώτησή του τον προτρέπουμε με τη σειρά μας να μελετήσει τους Όρους των Αγίων Οικουμενικών – ή άλλων τοπικών – Συνόδων, την απόφαση των Πατριαρχών της Ανατολής, τα κείμενα του αγίου Ιουστίνου Πόποβιτς, του αγίου Νικοδήμου, του αγίου Νεκταρίου, του αγίου Πορφυρίου και του αγίου Παϊσίου, σε αντιπαραβολή με όσα επαίσχυντα, αντιπαραδοσιακά, αντισυνοδικά και αντορθόδοξα περιλαμβάνονται στα προς ψήφιση κείμενα της λεγόμενης Αγίας και Μεγάλης Συνόδου.

Και μετά, ας μιλήσουμε για σκιές και υποκρισία.
 Γεώργιος Μηλιώτης

Εκπαιδευτικός

  • ΗΡΑΚΛΗΣ ΦΙΛΙΟΣ

    ΤΟ ΘΕΟΛΟΓΕΙΝ
    ΑΕΙ ΣΧΟΙΝΟΒΑΤΕΙΝ –ΑΓΙΟΣ ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ ΘΕΟΛΟΓΟΣ

    (Απάντηση σε άρθρο του κ. Γεωργίου Μηλιώτη –
    εκπαιδευτικού).

    Χριστός Ανέστη!

    Εν ολίγοις όσο μπορώ θέλω να απαντήσω σχετικά με ένα άρθρο για την Αγία και Μεγάλη Σύνοδο που προκαλεί τόσο τρόμο και φόβο.

    Το ιστολόγιο ΦΩΣ ΦΑΝΑΡΙΟΥ δημοσίευσε ένα άρθρο μου σχετικά με τη Σύνοδο και το STAGONNEWS είχε την ευγενή καλοσύνη όταν το έστειλα να το αναδημοσιεύσει.

    Οφείλω και θέλω να επισημάνω εξ αρχής ότι η διαφορετικότητα των απόψεων είναι το δυνατό σημείο της Ορθοδοξίας, κάτι που ανέδειξε η Εκκλησιαστική Ιστορία, οι Σύνοδοι (Οικουμενικές και Τοπικές) καθώς και η εκκλησιαστική ζωή που έφερε στους ώμους της την αποκεκαλυμμένη εμπειρία που δεχόταν το σώμα των χριστιανών.

    Έχω διαβάσει κάποιο άρθρο του κ. Μηλιώτη σχετικά με τη Σύνοδο και τις βολές που εξαπέλυε εναντίον της, καθώς και τις απόψεις του με τις οποίες δεν συμφωνώ. Βέβαια δεν είχα την έννοια και την αγωνία να απαντήσω σε αυτό και μάλιστα με ένα ξεχωριστό άρθρο όπως κάνει ο ίδιος και τον ευχαριστώ για την ευκαιρία αυτή. Από την άλλη έχω την αίσθηση και οφείλω να το ομολογήσω, πως αυτή η τακτική του να απαντάς σε κάτι που διαφωνείς (κι ο ίδιος διαφωνώ αλλά δεν θεωρώ ανάγκη να απαντήσω) μου θυμίζει την τακτική του Γραφείου Αιρέσεων της
    Ιεράς Μητρόπολης Πειραιώς που δεν αφήνει να πέσει τίποτε κάτω και ανταπαντά (μάλιστα σήμερα κιόλας στη Romfea απάντησαν σε έναν πανεπιστημιακό γίγαντα και άριστο γνώστη τον Επίσκοπο Αβύδου Κύριλλο που δεν μπορείς να αμφισβητήσεις τις θεολογικές γνώσεις του – το
    ομολογούν εκεί στη Θεολογική Αθηνών-).

    Κι εδώ θέλω να σημειώσω κάτι σημαντικό. Δεν έχω σκοπό να υπεισέρθω σε λεπτομερή ή και
    επιγραμματική ανάλυση όλων των σημείων που ο κ. Μηλιώτης εκθέτει. Δεν γράφω γι’ αυτό τον λόγο. Εξάλλου οι ανταπαντήσεις είναι «προσόν» και «προνόμιο» όλων όσων αντιτίθενται στην Αγία και Μεγάλη Σύνοδο του 2016.

    Πιστεύω πως μόνο ένας αφελής θα πήγαινε στη Σύνοδο της Κρήτης για να επιχειρήσει την Ένωση των Εκκλησιών κι εν τέλει οι συζητήσεις δεν γίνονται με όρους και συμφωνίες της Φερράρας – Φλωρεντίας. Εκπλήσσομαι από τα ερωτήματα σας! Δεν έχω τον κατάλληλο χρόνο να απαντήσω, μα ούτε και γράφω γι’ αυτό όπως ήδη τόνισα προηγουμένως. Δεν υπάρχει σύγκριση των δύο Συνόδων. Βέβαια σκοπός σας είναι να αποκαλέσετε ψευδοσύνοδο (άρα και μη έγκυρη) αυτή που αν γίνει, θα λάβει χώρα στην Κρήτη.

    Από πότε η ενότητα σηματοδοτεί την λύση; Οι μαθητές είχαν όλοι την ίδια ιδιοσυγκρασία ή απόψεις; Αυτό τι τους έκανε; Τους χώρισε; Δεν ήταν ενωμένοι; Στο θέμα του Κατάρ; Εθνοφυλετισμός – εθνικά κράτη και κυρίως εγωισμός είναι οι απαντήσεις.

    Όσον αφορά την ομοφωνία και γιατί δεν υπάρχει. Έχουμε να κάνουμε μην ξεχνάτε με «εθνικές Εκκλησίες». Στην ιστορία των Βαλκανίων π.χ. είναι αδιαμφισβήτητο «δόγμα» το γεγονός ότι τα εκκλησιαστικά πράγματα ακολουθούσαν τα εθνικά.

    Θίγετε ζητήματα που θέλουν απάντηση όχι πρόχειρη και δεν θέλω να κουράσω κανέναν. Ζητήματα που δεν απασχολούν τους περισσότερους ανθρώπους. Ειδικά σημεία πάνω στα κείμενα και στις σχέσεις θα το έλεγα αλλιώς. Σαμπεζύ…. Νέες Χώρες…. Βούλγαροι…. Ρώσοι… όπως είπε και το Πατριαρχείο να μείνουν πιστοί σε ό,τι υπέγραψαν και όχι προς «εξ ημερών» της Αγίας Συνόδου να φέρνουν αντιδράσεις. Δεν γίνεται να συμφωνείς και να φέρνεις τούμπα την συμφωνία σου. Υπέγραψαν όλες οι Εκκλησίες στα συμφωνηθέντα και τώρα λίγες μέρες πριν ακυρώνουν την υπογραφή τους. Αυτό είναι και λέγεται «αλητεία».

    Όσον αφορά τα ρητορικά ερωτήματα, εσείς τα θέτετε όχι εγώ. Χριστιανικός κόσμος είναι όλες οι Ορθόδοξες Αυτοκέφαλες Εκκλησίες που θα λάβουν μέρος καθώς και τα Ορθόδοξα Πατριαρχεία. Το να έρθουμε κοντά σε μία κοινή συνάντηση δεν σημαίνει ότι είμαστε χωρισμένοι, ότι πρέπει να πετύχουμε εμείς οι Ορθόδοξοι μεταξύ μας συμφωνίες και εμπόδια που δεν μας ενώνουν.
    Είμαστε ενωμένοι στο Άγιο Όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος.

    Και θα σας δώσω ένα παράδειγμα σ’ αυτό που μόλις ανέφερα. Ο άγιος Περγάμου Ιωάννης Ζηζιούλας (σίγουρα θα τον αμφισβητείτε αλλά δεν είστε του ακαδημαϊκού – γιατί τιμήθηκε ως Ακαδημαϊκός- κύρους του σίγουρα όσο κι αν διαφωνείτε) δίδασκε στο Πανεπιστήμιο της Θεολογικής στο Α.Π.Θ.. Όταν δίδασκε δογματική συνήθιζε να χρησιμοποιεί παραδείγματα από την καθημερινή ζωή για να εξηγήσει κάποια σημεία στους φοιτητές του (μην μου πείτε ότι είναι
    λογικοκρατούμενος με αυτό που έκανε, ένας άλλος εμπειρικός φιλόσοφος Thomas Hommes ή ένας Descartes που με όρους του όντος επιχειρούσε να «λογικέψει» την πίστη όπως οι δυτικοί ή ένας Heidegger που πάσχιζε με μεταφυσικούς όρους να προσεγγίσει τη μεταφυσική!). Φαντάζομαι δεν τον συμπαθείτε ιδιαιτέρως τον άγιο Περγάμου! Λοιπόν, μιμούμενος την τακτική του θα σας ρωτήσω: «Εσείς όταν έρχεστε κοντά με κάποιον σε μία συνάντηση για καφέ ή σε μία γιορτή ή σε μία συνεστίαση π.χ. σημαίνει ότι έχετε να λύσετε οπωσδήποτε ζητήματα;». Ο χριστιανικός κόσμος μέχρι στιγμής δεν έχει ανάγκη από διαίρεση. Μέχρι στιγμής. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν του δίνεται το δικαίωμα «επί του αυτό» να συγκεντρωθούν και να συζητήσουν
    καθώς «ὅπου εἰσί δύο ἤ τρεῖς συνηγμένοι εἰς τό ἐμόν ὄνομα, ἐκεῖ εἰμι ἐν μέσῳ αὐτῶν» (Ματθ. 18, 20).

    Όσον αφορά τον όρο «ομοφοβικός». Ναι οι χριστιανοί που φέρουν μέσα τους την ανίατη αρχαϊκή ισραηλίτικη ασθένεια των Φαρισαίων και των Γραμματέων, ήτοι την ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ, είναι «ομοφοβικοί», δεν βλέπουν το παλούκι στα μάτια τους παρά κατηγορούν, κρίνουν, μεμψιμοιρούν, αρνούνται. Σαν να λέμε «θεολογική γκρίνια». Αυτούς εννοώ. Δεν μπορούν να συνηθίσουν το γεγονός ότι ο κόσμος γύρω μας αλλάζει και με βάση το Ευαγγέλιο, τους Πατέρες και την Ιερά Παράδοση οφείλουμε να τον «οικειοποιηθούμε». Ο Μ. Βασίλειος αν γνωρίζετε έλεγε
    χαρακτηριστικά εκεί κάπου σε ένα έργο του προς τους νέους το παράδειγμα της μέλισσας. Χρήσιμο και ωφέλιμο για κάθε εποχή.

    Σας ευχαριστώ που στο άρθρο σας αναπαραγάγετε το άρθρο μου, γιατί βλέπω πως μία μεγάλη παράγραφος έχει φράσεις από αυτό. Ναι…… που καταλήγετε;

    Δεν είναι κατηγορίες. Είναι προσδιορισμοί! «Ομοφοβικός» στην Εκκλησία είναι αυτός που φοβάται τον εαυτό του. Και αυτό απορρέει από τις νέες δοκιμασίες και απαιτήσεις της σύγχρονης ζωής που πολλές φορές προκαλούν την Εκκλησία και την πολεμούν. Εκεί ο καθένας φέρεται ως έχει. Άλλος φοβάται, άλλος τολμά όπως δηλώνει και ο τίτλος του άρθρου (μία ανατρεπτική φράση του αγίου Γρηγορίου Θεολόγου για τα θεολογικά δεδομένα!), άλλος τρώγεται με τα ρούχα του, άλλος δεν δέχεται το ξένο που εν τέλει πολλές φορές δεν τον απειλεί αλλά τον καλεί σε μία πνευματική δημιουργική ανασυγκρότηση. Εξαρτάται πως ο κάθε ένας από εμάς μεγαλώνει στην Εκκλησία. Άλλος προερχόμενος από τις γνωστές οργανώσεις (ούτε τον Παπαδιαμάντη δεν άφησαν ατιμώρητο) ζει με φοβικά σύνδρομα, βλέπει τον διαφορετικό ως αμαρτωλό, εχθρό και ήδη στην κόλαση (κατά το «οι άλλοι είναι η κόλαση» του J.P. Sartre).

    Βλέπω ένα «παραλήρημα» στη συνέχεια και έναν καταιγισμό ερωτήσεων που είμαι απόλυτα σίγουρος ότι δεν ενδιαφέρουν τον αναγνώστη οι απαντήσεις. Γι’ αυτό και στα άρθρα μου δεν θέτω ερωτήσεις, ούτε τα θέματα που θα συζητηθούν, ούτε αυτά που θα έπρεπε να συζητηθούν, γιατί στο τέλος η αγάπη μένει και ο αναγνώστης ζαλίζεται από ερωτήματα που δεν τον ενδιαφέρουν. Είναι σαν να ξεκινήσουμε οι δύο μας μία συζήτηση για την Πνευματολογία στους
    Καππαδόκες ή για τις αιρετικές κακοδοξίες του Νεστορίου για το πρόσωπο της Θεοτόκου κ.ο.κ.

    Δεν σιωπώ. Αλλά δεν βαττολογώ κιόλας.

    Σας ευχαριστώ ξανά για τις παραπομπές από το άρθρο μου στο δικό σας άρθρο, αλλά δεν ξέρω που το οδηγείτε; Θέλετε να διχάσετε; Να «δείξετε»; Δεν έχω σκοπό να απαντήσω σε άλλο άρθρο σας, θα μπορούσα να το κάνω ήδη όταν πριν καιρό είχατε γράψει για τη Σύνοδο αλλά εδώ και 16 χρόνια δεν γράφω για να ανταπαντώ και να έρχομαι σε ρήξη. Δεν είναι αυτός ο λόγος ενός «γραψίματος» μου.

    Σε μία συνέντευξη του ο αγαπητός άγιος Δωδώνης (πρώην Ζακύνθου κ.κ. Χρυσόστομος που σε λίγες μέρες θα έχω τη μεγάλη χαρά να δημοσιεύσω μία άκρως ενδιαφέρουσα συνέντευξη του στον ΠΡΩΙΝΟ ΛΟΓΟ) σε δημοσιογράφο της επαρχίας του που τον ρωτούσαν ερωτήσεις για να «πιάσουν λαβράκι», τους απάντησε:

    «Θες απάντηση; Δεν θα σου απαντήσω, γιατί έχεις την καλή διάθεση πάντοτε να είσαι προκλητικός και εγώ δεν τσιμπάω. Σου αρέσει; Δεν πρόκειται να τσιμπήσω. Είμαι διατιθειμένος να σε ανεχθώ κι εσένα. Ανέχομαι όλη την κοινωνία».

    Τάδε έφη ο άγιος πρ. Ζακύνθου και νυν Δωδώνης κ.κ. Χρυσόστομος!

    Ηρακλής Φίλιος

    • Asynartitos Synartitis

      Πάλι καλά που δεν είχες διάθεση να απαντήσεις. 7 σελίδες σχόλιο έγραψες ρε μεγάλε (που θα έλεγε κι ο Σαρτρ)!!

Όλες οι ενότητες

© 2011 - 2017 StagonNews, Developed by NikosPap . Designed by ManosKal .Hosted by Fusioned .