Σύμφωνο συμβίωσης : Εναρμόνιση στο Ευρωπαϊκό δίκαιο ή προσπάθεια ηθικού και κοινωνικού εκφυλισμού ;

Γρηγόρης Γ. Καλύβας
Γρηγόρης Γ. Καλύβας
25 Δεκεμβρίου 2015, 08:46

Η κυβέρνηση κατέθεσε σε δημόσια διαβούλευση την πρόταση νόμου για το Σύμφωνο Ελεύθερης Συμβίωσης ετερόφυλων ζευγαριών το οποίο  επιχειρείται να  επεκταθεί  και στα ομόφυλα  ζευγάρια αναγνωρίζοντας  και  νομιμοποιώντας  νομικά  έναντι του κράτους τη συμβίωση ανθρώπων του έτερου και  ιδίου φύλου επέχοντας υπόσταση  γάμου  κάτι που δικαίως δημιουργεί  σκέψεις , προβληματισμό ,  ανησυχίες   και αντιδράσεις στην ελληνική   κοινωνία .

Όλο αυτό το πακέτο δικαιολογείται  ως  υποχρέωση  της χώρας  μας να εναρμονίσει  το νομικό  της  δίκαιο  στο Ευρωπαϊκό , συνδέοντάς το με τα ανθρώπινα δικαιώματα  το οποίο θα υπερισχύει παντός  άλλου έναντι του κράτους .

Πρόκειται  περί αυτού ή χρησιμοποιείται ως δικαιολογία για να προχωρήσουν οι νεοεποχίτικες στρατηγικές για τον νέο κόσμο και πολιτισμό που θέλουν να οικοδομήσουν και θα αντικαταστήσει ότι γνωρίζουμε ίσα με τώρα επ΄ αυτού ;  Στο ερώτημα αυτό θα επιχειρήσουμε να δώσουμε μια απάντηση .

Τι είναι το σύμφωνο Ελεύθερης Συμβίωσης  ;  Το Σύμφωνο Ελεύθερης Συμβίωσης είναι μία συμφωνία (νομική πράξη) που καταρτίζεται μεταξύ δύο ετερόφυλων συντρόφων ενώπιον Συμβολαιογράφου  και η οποία  για την πολιτεία επισημοποιεί τη συμβίωση και το ζευγάρι αποκτά δικαιώματα και υποχρεώσεις . Το Σύμφωνο αποκτά νομική ισχύ από τη στιγμή που αντίγραφό του θα κατατεθεί στον ληξίαρχο του τόπου κατοικίας των δύο συντρόφων και θα καταχωρηθεί στο ειδικό βιβλίο του αρμόδιου Ληξιαρχείου. Μετά την ενεργοποίηση του Συμφώνου, οι δύο σύντροφοι είναι σε θέση να  ασκήσουν δικαιώματα , οφέλη και υποχρεώσεις  που απορρέουν  απ΄ αυτό. Ουσιαστικά πρόκειται για μια νομική πράξη  που νομιμοποιεί  και αναγνωρίζει  την συμβίωση  δυο  ετερόφυλων καθιστώντας τους  έναντι  της πολιτείας ζευγάρι . Αυτά μεταξύ πολίτη και πολιτείας .

Θα πει κανένας , ελεύθεροι άνθρωποι  είμαστε , ελευθέρα βούληση έχουμε , ρυθμίζουμε την ζωή μας  άλλος συμφώνως των  θρησκευτικών  και  άλλος  των  πνευματικών  ή ιδεολογικών   πιστεύω μας και αρχών μας  , με την πολιτεία να διασφαλίζει  , μέσω του νομικού πλαισίου , πρώτα τα ανθρώπινα δικαιώματα των πολιτών της .

Ναι , αλλά σε ποια βάση γίνεται αυτό  ;

Είναι  γνωστό  ότι η όποια εναρμόνιση  του νομικού  πλαισίου μιας κρατικής και κοινωνικής οντότητας δεν μπορεί να παραγνωρίζει ή και να ισοπεδώνει  το ηθικό , κοινωνικό και πολιτισμικό  της υπόβαθρο  με τα οποία δομήθηκαν  παραδοσιακά  θεσμοί , κοινωνική  οργάνωση  και λειτουργίες , έννοιες , αξίες συμπεριφορές τα οποία συναποτελούν την ταυτότητα ενός έθνους . Η  ελληνική πραγματικότητα  λ.χ  περνά την συμβίωση  δυο ετερόφυλων ανθρώπων μέσα από  τον θρησκευτικό  γάμο  , την οικογένεια , τον κοινοτισμό , στοιχεία που στηρίζονται και σφυρηλατούνται  στις διαχρονικές αξίες της  πίστης , της εκκλησίας και της λαϊκής μας παράδοσης  που θεωρούν τον γάμο ανδρός και γυναικός ως έναν από τους τέσσερεις σημαντικούς σταθμούς στη ζωή των ανθρώπων (γέννηση , βάπτιση , γάμος , θάνατος) οι τρείς εκ των οποίων συντελούνται εντός της εκκλησίας , δίδοντάς τον την πρέπουσα αξία και σημασία στο ατομικό και συλλογικό γίγνεσθαι .

Τα στοιχεία αυτά , παρά την συστηματική προσπάθεια εκφυλισμού της ελληνικής ταυτότητός στο πλαίσιο της παγκοσμιοποίησης ,  είναι ακόμα ζωντανά , ισχυρά  και η συντριπτική πλειοψηφία των νεοελλήνων  επιμένουν να έρχονται εις γάμον κοινωνίαν  υπό τις ευλογίες της Εκκλησίας δια του μυστηριακού γάμου , των  ευχών  του κοινωνικού περίγυρου , συμφώνως  των αξιών και παραδόσεων  του λαού μας  .

Ο  θεσμός   του Θρησκευτικού  γάμου αντέχει και θα αντέξει και στο μέλλον αν  και εφόσον η διοικούσα εκκλησία μπορέσει να καθοδηγήσει πνευματικά τους νέους στην αξία της μυστηριακής ζωής  της εκκλησίας και της συμμετοχής  τους σ΄ αυτήν . Είναι ένα ιερό χρέος της  απέναντι στην νεοεποχίτικες λογικές  που σαρώνουν  αρχές, αξίες  και  παραδόσεις .

Ο τρόπος και τα μέσα δια των οποίων  η Εκκλησία θα  επανακτήσει  την πνευματική της επαφή με τους νέους είναι ένα θέμα που πρέπει να απασχολήσει την διοικούσα εκκλησία η οποία δυστυχώς αντί να βγει με τον προοδευτικό πατερικό λόγο μπροστά , κλείνεται στα εσώτερά της ,  καθώς εμφανίζεται  , ή καλύτερα  την εμφανίζουν  , συντηρητική,  δημιουργώντας  χάσμα  με την κοινωνία  το οποίο εν πολλοίς  οφείλεται  στον λανθασμένο τρόπο και τα εργαλεία επικοινωνίας  που χρησιμοποιεί .

Η σημερινή διοικούσα εκκλησία οφείλει να συμβάλλει  στην άρση των  ατομικών και συλλογικών  πνευματικών  και κοινωνικών αδιεξόδων της σύγχρονης εποχής προτάσσοντας τον  πατερικό λόγο της εκκλησίας που αποτελεί την  προοδευτικότερη πρόταση ζωής και αξιών του ανθρώπου ως  Θεία πλαστουργία και υπόσταση .

Από  αυτήν την στάση  θα εξαρτηθεί σε μεγάλο βαθμό αν θα περάσει ο ισοπεδωτικός  οδοστρωτήρας  των νεοεποχίτικων στρατηγικών  που αποσκοπεί  να μας αποξενώσει από αυτά που διατηρούν ζωντανή την Ελληνική μας συνείδηση  και εθνική υπόσταση μετασχηματίζοντάς  μας  σε πολίτες του παγκόσμιου  χωριού χωρίς εθνικά ή πολιτιστικά  χαρακτηριστικά .

Πολλοί  υποστηρίζουν  ότι οφείλουμε  ως χώρα της Ε.Ε. να συνταυτίσουμε  το νομικό μας δίκαιο με το Ευρωπαϊκό  προτάσσοντας  τα ανθρώπινα δικαιώματα  ως υπέρτατη αξία  . Ναι μόνο που αυτό περνά μέσα από το ξεθεμελίωμα   των παραδόσεών μας και αξιών μας κάτι που συστηματικώς  άρχισε  και συνεχίζεται εδώ και χρόνια στην χώρα . Εν ονόματι του εξευρωπαϊσμού μας πρέπει να ξεθεμελιώσουμε τις παραδόσεις μας και τις αξίες μας ; Θαρρώ πως αυτό αποτελεί μέγιστο σφάλμα και όχι μόνο δεν πρέπει να το αποδεχτούμε , αλλά να αντισταθούμε σθεναρά προτάσσοντας όλα εκείνα που  διαχρονικά διαμορφώνουν  την ελληνική ταυτότητα .

Αλλά ας  πάμε τώρα σ΄αυτό που αποτελεί όνειδος   για την ανθρώπινη αξιοπρέπεια και την ανθρώπινη ηθική  : στην επέκταση στου Συμφώνου Ελεύθερης Συμβίωσης σε ομόφυλα ζευγάρια με την στόχευση  να περάσει στο οικογενειακό δίκαιο ως φυσιολογικό και ίσης αξίας ως νομική υπόσταση έναντι του κράτους , αλλά και ως   έννοια  γάμου με τα  ετερόφυλα  ζευγάρια  .

Το ποια προβλήματα δημιουργεί ο γάμος των ομοφύλων στα εγχώρια κοινωνικά και ηθικά ειωθότα είναι μέγιστο  θέμα το οποίο το σύστημα που επεξεργάζεται και επιβάλλει αυτές τις εκφυλιστικές παρεμβάσεις , ουδόλως ενδιαφέρεται  . Το ίδιο πράττει δυστυχώς και το πολιτικό σύστημα που αποδέχεται  απριόρι τις ντιρεκτίβες των νεοεποχιτών  χωρίς να παραθέτει τα επιχειρήματα που έχουν σχέση με το γεγονός  ότι  αντιστρατεύονται το ηθικό και κοινωνικό δίκαιο και τις παραδόσεις  του λαού μας αλλά και δημιουργούν το υπόβαθρο για την διάλυση κάθε υγιούς και ηθικού  κοινωνικού ιστού .

Και έτσι μένει η εκκλησία να υπερασπίζεται , πολλές φορές με λάθος τρόπο είναι αλήθεια , τις πανανθρώπινες  αξίες , την ηθική , την πίστη , την παράδοση και με το δίκιο της μιλά για εκτροπή από την  ανθρώπινη φύση  και ότι η οικογένεια και ο γάμος είναι εκκλησιαστικός και κοινωνικός θεσμός , που αποτελεί  ιδιωτική υπόθεση του κάθε ανθρώπου ,αλλά  που η ίδια αποδέχεται  τον χριστιανικό γάμο, ο οποίος είναι μυστήριο και  δεν μπορεί να  δεχθεί  άλλη μορφή συμβίωσης για τα μέλη της.

Αυτό γίνεται γιατί η Εκκλησία έχει μια διαχρονική πρόταση για τη ζωή του ανθρώπου και την πληρότητά του . Το σύμφωνο συμβίωσης διαφέρει σαφώς από την πρόταση που έχει η Εκκλησία για τη ζωή του ανθρώπου, όμως κάθε άνθρωπος έχει τη δυνατότητα των επιλογών του και επομένως αναλαμβάνει και τις ευθύνες που απορρέουν από  αυτές τις επιλογές του .

Για να καταλάβουμε το βάθος της σκέψης που θέτει η εκκλησία για να τοποθετηθεί σε όλα αυτά τα νεοφανή ζητήματα αξίζει να μελετήσουμε  τις θέσεις που διατυπώνει η  Δ.Ι.Σ  που εκτός των άλλων επισημαίνει : «…σύγχρονα σχήματα οργάνωσης του ιδιωτικού βίου των ανθρώπων –εναλλακτικές μορφές οικογενείας– για την Εκκλησία και τη θεολογία της περί γάμου και οικογενείας συνιστούν  «εκτροπές» του οικογενειακού θεσμού, όπως αυτός διαμορφώθηκε και λειτούργησε επί αιώνες στη ζωή του εκκλησιαστικού σώματος. Ο γάμος και η οικογένεια, θεσμοί  κατ’ εξοχήν εκκλησιαστικοί  και κοινωνικοί  ,γίνονται , όλο και περισσότερο, ατομική υπόθεση που εντάσσεται στη σφαίρα του ιδιωτικού βίου… Αφετηρία των θέσεων της Εκκλησίας στο ανωτέρω ζήτημα είναι ο σεβασμός της αξίας του ανθρώπου, που είναι κέντρο της ορθόδοξης Θεολογίας αλλά και θεμελιώδης αρχή στο ελληνικό Σύνταγμα. Από τoν σεβασμό στην αξία του ανθρώπου απορρέει η απόρριψη οποιουδήποτε θεσμού-υποκατάστατου, όπως τo σύμφωνο συμβίωσης, με το οποίο επιχειρείται ο υποβιβασμός της οικογενειακής ζωής στο επίπεδο των αστικών συναλλαγών, για την ανατροπή των οποίων αρκεί μία απλή αλλαγή γνώμης των συμβαλλομένων..» .

Ας τα έχουμε αυτά υπόψη για να ξέρουμε γιατί μιλάμε πλέον σ΄αυτήν την χώρα  όπου  επιχειρείται  συστηματική  προσπάθεια   να μεταλλαχτεί σε αυτό που θέλουν να μας φτιάξουν οι παγκοσμιωτές :  μια  Οργουελική κοινωνία  χωρίς αξίες , ήθος , τιμή και αξιοπρέπεια .

Τα σχόλια είναι κλειστά.

Όλες οι ενότητες

© 2011 - 2017 StagonNews, Developed by NikosPap . Designed by ManosKal .Hosted by Fusioned .