Πέτρος και Παύλος : Οι Απόστολοι των Εθνών

29 Ιουνίου, 2016 08:02 Επιμέλεια: /

petros-and-pavlos_DCE

Πέτρος και Παύλος . Οι δύο  Πρωτοκορυφαίοι Απόστολοι του Χριστιανισμού . Πρόσωπα σημαντικά που συνέβαλαν καθοριστικά στη διάδοσή του !!!  Η χριστιανική παράδοση παρουσιάζει τον Πέτρο και τον Παύλο ως δύο μεγάλους ήρωες της πίστης . Μαρτύρησαν ταυτόχρονα γι’ αυτό γιορτάζεται και μαζί η μνήμη τους στις 29 Ιούνη. Παρότι οι αγιογραφίες τους δείχνει αγκαλιασμένους τις λίγες φορές που συναντήθηκαν εντούτοις  οι σχέσεις τους δεν ήταν οι καλύτερες… Ο καθένας ακολούθησε διαφορετικό δρόμο αλλά και του δύο τους ένωνε η πίστη και η αγάπη στον Χριστό και στην διδασκαλία του για τα οποία αφιερώθηκαν και αγωνίστηκαν ολοκληρωτικά .

Ας επιχειρήσουμε να τους σκιαγραφήσουμε ακροθιγώς για να αντιληφθούμε τις προσωπικότητές τους , τον αγώνα και τον καθοριστικό τους  ρόλο στην διάδοση της   διδασκαλίας του Ιησού και στην ίδρυση της Χριστιανικής Εκκλησίας .

Ο Πέτρος ήταν ένας από τους δώδεκα  μαθητές του Χριστού. Το κανονικό του όνομα ήταν Σίμων. Ο Ιησούς τον αποκαλούσε Κήφα, δηλαδή πέτρα και έτσι έμεινε γνωστός στους ελληνόφωνους χριστιανούς ως Πέτρος. Στα πρώτα χρόνια του χριστιανισμού, μετά το θάνατο του Ιησού, έδειξε μεγάλη δραστηριότητα και ικανότητα. Πρώτα απ’ όλα ξεκαθάρισε την οργάνωση από δειλά και ύποπτα στοιχεία, όπως για παράδειγμα τον Ιούδα. Για να μπορέσει να δράσει η οργάνωση δεν έπρεπε να έχει στις τάξεις της ύποπτα μέλη.

Η δράση του στην Ιερουσαλήμ και αλλαχού δεν πέρασε απαρατήρητη γι΄ αυτό και δεν άργησαν  οι διώξεις και οι συλλήψεις. Τον έπιασαν  και τον φυλάκισαν μα η οργάνωση κατάφερε να τον απελευθερώσει. Έφυγε από την Ιερουσαλήμ και για δέκα  χρόνια  (από το 41 έως  το 52 μ.Χ.) έμεινε στο εξωτερικό όπου κήρυξε το χριστιανισμό, έκανε «θαύματα» και γιάτρευε διάφορες αρρώστιες , όπως ο Ιησούς.

Τα χρόνια που έζησε στο εξωτερικό επηρεάστηκε από τους ιουδαίους της διασποράς και τους εθνικούς. Άρχισε να πιστεύει ότι ο χριστιανισμός έπρεπε να διαδοθεί στον ιουδαϊσμό της διασποράς και στους εθνικούς. Αυτές του οι απόψεις εκφράστηκαν και στο αποστολικό συνέδριο που έγινε το 52 στην Ιερουσαλήμ το οποίο πήρε την απόφαση να κηρύξει ο Παύλος το ευαγγέλιο μόνο ανάμεσα στις τάξεις των εθνικών και ο Πέτρος ανάμεσα στους «εκ περιτομής». Αυτό δείχνει πως το αποστολικό συνέδριο δεν αναγνώρισε τον Παύλο ισότιμο με τον Πέτρο και δεν του έδωσε το δικαίωμα να προπαγανδίζει το μεσσιανισμό του Ιησού στις ιουδαϊκές μάζες της διασποράς.

Ο μέγας Απόστολος των Εθνών Παύλος δεν ανήκε στη χορεία των δώδεκα Αποστόλων. Δε γνώρισε τον Κύριο όσο ζούσε στη γη, αλλά αποκαλύφτηκε κατόπιν σε αυτόν και κλήθηκε να γίνει απόστολός Του, όντας αυτός πολέμιος της Εκκλησίας. Γεννήθηκε γύρω στο 15 μ. Χ. στην Ταρσό της Κιλικίας από Ιουδαίους γονείς. Ονομαζόταν Σαούλ, έχοντας και το ρωμαϊκό όνομα Παύλος. Οι εύποροι γονείς του έδωσαν υψηλή παιδεία. Επίσης το αξιόλογο ελληνιστικό πνευματικό κλίμα της Ταρσού επέδρασαν θετικά στην διαμόρφωση της προσωπικότητάς του.  Γύρω στο 34 μ. Χ. βρέθηκε στην Ιερουσαλήμ να σπουδάζει κοντά στον ονομαστό νομοδιδάσκαλο Γαμαλιήλ. Ο νεαρός φαρισαίος Παύλος έδειξε ιδιαίτερο ζήλο για τη διάσωση της θρησκείας του. Τον συναντούμε συμμέτοχο στον λιθοβολισμό του Πρωτομάρτυρα Στεφάνου και λίγο αργότερα φανατισμένο διώκτη των Χριστιανών. Παρασυρμένος από τον υπέρμετρο ζήλου του και το μίσος του κατά των πιστών του Ιησού, ζήτησε από τον αρχιερέα να τεθεί επικεφαλής αποσπάσματος, που θα βάδιζε προς τη Δαμασκό, για να συλλάβει  τους εκεί Ιουδαίους που είχαν γίνει Χριστιανοί και να τους σύρει δεμένους στην Ιερουσαλήμ.  Όμως καθ’ οδόν είδε ένα εκτυφλωτικό φως, το οποίο τον τύφλωσε. Ταυτόχρονα άκουσε μια φωνή να του λέγει: «Σαούλ, Σαούλ, τι με διώκεις;».

Ο τρομοκρατημένος Παύλος ρώτησε: «ποιος είσαι Κύριε;» και απάντησε: «Εγώ είμαι ο Ιησούς τον οποίο εσύ διώκεις» (Παρξ.9,4-6). Το συγκλονιστικό αυτό γεγονός συντάραξε τον Παύλο, μετανόησε και αφού μπήκε στην πόλη συναντήθηκε με τον επί κεφαλής της Εκκλησίας Ανανία, ο οποίος τον θεράπευσε θαυματουργικά από την τύφλωση, τον κατήχησε και τον βάπτισε.

Από τότε ο Παύλος έθεσε τον εαυτό του στην υπηρεσία της Εκκλησίας. Ύστερα από μια επιμελή προετοιμασία ανέλαβε να εκχριστιανίσει τους εθνικούς, δηλαδή τους μη Ιουδαίους. Μετά την απόσυρσή του στην έρημο της Αραβίας και με συνοδεία του Βαρνάβα και του Μάρκου, ξεκίνησε το 48 μ. Χ. για την πρώτη αποστολική περιοδεία του. Πρώτος σταθμός τους ήταν η Σαλαμίνα και ύστερα η Πάφος της Κύπρου, όπου κήρυξαν και ίδρυσαν εκκλησίες. Κατόπιν διάβηκαν στην Μικρά Ασία και περιόδευσαν στις πόλεις Πέργη της Παμφυλίας, στην Αντιόχεια της Πισιδίας, στο Ικόνιο, τα Λύστρα, την Δέρβη και αλλού. Παρ’ όλες τις δυσκολίες που συνάντησαν και τις διώξεις που υπέστησαν, το κήρυγμά τους σημείωσε επιτυχία. Σε όλες τις πόλεις ίδρυσαν τοπικές εκκλησίες. Μέσω της Αττάλειας επέστρεψαν στην Αντιόχεια.

Ο Απόστολος Παύλος υπήρξε ο Απόστολος των Εθνών. Είναι αυτός που απ’ όλους τους άλλους αποστόλους κόπιασε περισσότερο για τη διάδοση του Ευαγγελίου σε όλη την οικουμένη. Χωρίς τον Παύλο, η εντολή που είχε δώσει ο Κύριος στους μαθητές του «πορευθέντες μαθησεύσατε πάντα τα έθνη…», δε θα έβρισκε την πλήρη εφαρμογή της. Υπήρξε ο μοναδικός και σπουδαιότερος παιδαγωγός της οικουμένης, το εκλεκτό όργανο της Θείας Πρόνοιας που, καθότι υπήρξε, άριστος γνώστης της ελληνικής γλώσσας και παιδείας, μεταλαμπάδευσε το φως του Ευαγγελίου από την Ανατολή στη Δύση. Το κύριο στοιχείο που κάνει τον Παύλο Απόστολο των Εθνών και είναι κυρίαρχο χαρακτηριστικό της προσωπικότητάς του, είναι η πίστη του στο Χριστό και η αγωνιστικότητά του να κηρύξει το έργο της σωτηρίας σε όλο τον κόσμο.  Υπολογίζεται πως, κατά τη διάρκεια των αποστολικών περιοδειών του, διήνυσε περισσότερα από τέσσερις χιλιάδες χιλιόμετρα – περίπου 1000 στην Α” περιοδεία, 1400 στη Β” και 1700 στη Γ” περιοδεία, χωρίς να υπολογίζεται η Δ” αποστολική περιοδεία.

Το κήρυγμα του Παύλου στα έθνη ήταν επιτυχημένο, διότι,

α) αγάπησε το Χριστό με όλη του την καρδιά – η αγάπη του για το Χριστό ήταν τόση, ώστε διακήρυσσε, «Χριστώ συνεσταυρώνομαι, ζω δε ουκέτι εγώ ζεί δε εν εμοί Χριστός»)

β) ταύτισε τον εαυτό του με τους ακροατές του και με τα προβλήματά τους – ταυτίστηκε με τα προβλήματα του πάσχοντος ανθρώπου, με όλες τις εθνικότητες και κοινωνικές τάξεις, φτάνει μονάχα να μπορούσε να τους οδηγήσει στη σωτηρία .

γ) μιλούσε στους ακροατές του στη μητρική τους γλώσσα και προσάρμοζε το κήρυγμά του ανάλογα με τις γνώσεις και τις ικανότητες του ακροατηρίου του – βασική αρχή του Παύλου στην προσπάθειά του να διδάξει το Ευαγγέλιο σε όλη την οικουμένη ήταν η προσαρμογή του κηρύγματός του στις πνευματικές ικανότητες του ακροατηρίου στο οποίο μιλούσε κάθε φορά. Διαφορετικά μιλούσε στους Εβραίους που γνώριζαν το Μωσαϊκό Νόμο και διαφορετικά στους Έλληνες. Βασικός του σκοπός ήταν μέσα από τις θρησκευτικές πεποιθήσεις των λαών να βρεθεί το σημείο επαφής, ώστε να αναφερθεί στο Χριστό και στο σωτηριολογικό του έργο.

δ) είχε πάντοτε συνεργάτες σε όλες του τις περιοδείες – παράγοντα πολύ σημαντικό για την επιτυχία του έργου του. Τους έστελνε πολλές φορές να κηρύττουν στις εκκλησίες που ίδρυε ο ίδιος και μάλιστα τους έκανε επισκόπους και διαδόχους στο έργο του. Ο Τιμόθεος και ο Τίτος έγιναν επίσκοποι στην Έφεσο και στην Κρήτη αντίστοιχα και ήταν πάντα δίπλα τους, στηρίζοντας το έργο τους με τις επιστολές που τους έστελνε. Ο Λουκάς και ο Μάρκος έγραψαν τα γνωστά σε όλους μας ιερά Ευαγγέλια. Ο Λουκάς με τις «Πράξεις Αποστόλων» μας έδωσε αρκετές πληροφορίες για τη ζωή της πρώτης εκκλησίας, για το κήρυγμα του Κυρίου και των αποστόλων

ε) οργάνωσε τις κατά τόπους Εκκλησίες – σε όποια μέρη κήρυττε, από τα πρόσωπα που τον πίστευαν, διάλεγε και χειροτονούσε διακόνους και πρεσβυτέρους. Στήριζε τις Εκκλησίες που ίδρυε με πολλούς και ποικίλους τρόπους. Συνήθως έστελνε τους συνεργάτες του και με τη βοήθεια τους προσπαθούσε να επιλύσει τα όποια προβλήματα παρουσιάζονταν. Πολλές φορές πήγαινε και ο ίδιος στις Εκκλησίες και βοηθούσε στη διευθέτηση των προβλημάτων που είχαν.

‘Ελαβε μέρος στην Σύνοδο της Ιερουσαλήμ (48 μ. Χ.), η οποία έλυσε σοβαρά θέματα ιεραποστολής. Σε αυτή ο Παύλος έπαιξε καθοριστικό ρόλο. Κατόρθωσε να πείσει ότι η αποστολή του Ιουδαϊσμού τελείωσε και πως η χάρη του Θεού έρχεται σε κάθε άνθρωπο, που συντάσσεται με το Χριστό. Πως ο αναγκαστικός νόμος της Παλαιάς Διαθήκης παραχώρησε τη θέση του στην ελευθερία της χάρητος του Θεού.

Ο μεγάλος αυτός Απόστολος μας άφησε και δεκατέσσερις επιστολές, οι οποίες κατέχουν σπουδαία θέση στον Κανόνα της Καινής Διαθήκης. Αυτές είναι: 1) Η προς Ρωμαίους, 2) προς Κορινθίους Α΄, 3) προς Κορινθίους Β΄ 4) προς Γαλάτας, 5) προς Εφεσίους, 6) προς Φιλιππησίους, 7) προς Κολασσαείς, 8) προς Θεσσαλονικείς Α΄, 9) προς Θεσσαλονικείς Β΄,10) προς Τιμόθεον Α΄,11) προς Τιμόθεον Β΄,12) προς Τίτον, 13) προς Φιλήμονα και 14) προς Εβραίους.

ΔΕΝ ΥΙΟΘΕΤΟYΜΕ ΤΙΣ ΑΠΟΨΕΙΣ ΤΩΝ ΣΧΟΛIΩΝ ΚΑΘΩΣ ΚΑΙ ΤΩΝ ΙΣΤΟΛΟΓIΩΝ ΠΟΥ ΠΡΟEΡΧΟΝΤΑΙ ΟΙ ΑΝΑΡΤHΣΕΙΣ. ΑΥΤO ΤΟ ΑΦHΝΟΥΜΕ ΣΤΗΝ ΚΡIΣΗ ΤΩΝ ΑΝΑΓΝΩΣΤΩΝ. ΕΛΕYΘΕΡΑ ΜΠΟΡΕIΤΕ ΝΑ ΣΤΕIΛΕΤΕ ΠΡΟΣ ΑΝAΡΤΗΣΗ ΚΑΙ ΤΗ ΔΙΚH ΣΑΣ AΠΟΨΗ.ΣΕ ΠΕΡIΠΤΩΣΗ ΠΟΥ ΥΠAΡΞΕΙ ΑΝAΡΤΗΣΗ, ΤΗΣ ΟΠΟIΑΣ ΕIΣΤΕ ΚAΤΟΧΟΣ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΩΝ ΔΙΚΑΙΩΜAΤΩΝ, H ΠΟΥ ΘIΓΕΣΤΕ ΑΠO ΑΥΤH, ΕΠΙΚΟΙΝΩΝHΣΤΕ AΜΕΣΑ ΜΑΖI ΜΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΠΑΡΑIΤΗΤΗ ΔΙOΡΘΩΣΗ. ΕAΝ EΧΕΙ ΣΥΜΒΕI ΚAΤΙ ΑΠO ΤΑ ΠΑΡΑΠAΝΩ ΔΕΝ ΘΑ EΧΕΙ ΓIΝΕΙ ΕΣΚΕΜΜEΝΑ. ΟΙ ΑΝΑΓΝΩΣΤΕΣ ΠΟΥ ΔΗΜΟΣΙΕYΟΥΝ ΣΧOΛΙΑ, ΠΑΡΑΚΑΛΟYΝΤΑΙ OΠΩΣ ΕIΝΑΙ ΕΥΠΡΕΠΕIΣ ΣΤΟΥΣ ΣΧΟΛΙΑΣΜΟYΣ ΤΟΥΣ ΑΠΟΦΕYΓΟΝΤΑΣ YΒΡΕΙΣ.

Τα σχόλια είναι κλειστά.

Αρχή Σελίδας

© 2011 - 2015 StagonNews

Powered by NikosPap. Hosted by Fusioned.