Το Παιδί και ο Θλιμμένος Μελισσουργός

admin
admin
12 Φεβρουαρίου 2020, 12:20

Στα παραμύθια που υπάρχουν για τα παιδιά, θέλω να προσθέσω ένα που έγραψα κι εγώ και το αφιερώνω σ’ όλα τα αγγελούδια για να τα παίρνει γλυκά ο ύπνος!

Το παραμύθι μου αρχίζει έτσι

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν μια οικογένεια. Ο Μπαμπάς η Μαμά και το μονάκριβο παιδί τους. Ένα όμορφο αγοράκι  έντεκα χρονών. Γιωργάκη τον λέγανε.

Ζούσανε κι οι τρείς τους σ’ ένα σπίτι με μεγάλη αυλή. Μια αυλή γεμάτη λουλούδια και δένδρα!

Κάτω από την αυλή περνούσε ένα ποταμάκι που στα καλάμια του φώλιαζαν όλων των ειδών τα πουλιά.

Ήταν όμορφη η αυλή και με το ποταμάκι να περνάει δίπλα της, την έκανε ακόμα ομορφότερη!

Εκεί ο Γιωργάκης περνούσε πολλές ώρες, παίζοντας και μιλώντας με τα πουλιά.

Ναι  μιλούσε με τα πουλιά γιατί ο Θεός του είχε δώσει αυτό το χάρισμα, να καταλαβαίνει και να μιλάει τη γλώσσα τους.

Όλα τα πουλιά της αυλής τον αγαπούσαν και τα αγαπούσε κι αυτός, μα οι πιο καλοί του φίλοι ήταν ένας Μελισσουργός και μια Μελισσουργίνα.

Πολύ όμορφα πουλάκια με φανταχτερά χρώματα! Έντονα κίτρινη κοιλίτσα, κατάμαυρο καπέλο στο κεφάλι, λευκό στα μάτια, γκρίζα φτερά και μια κατάμαυρη λωρίδα σαν γραβάτα στο στήθος τους.

Ώρες ατέλειωτες περνούσαν κάθε μέρα οι τρείς τους στον κήπο. Μιλούσαν λέγοντας διάφορα και παίζανε πολλά παιχνίδια γιατί οι Μελισσουργοί είναι χαρούμενα και παιχνιδιάρικα πουλιά!

Χαράματα ερχόντουσαν κάθε πρωί στην αυλή να περιμένουν τον φίλο τους και έφευγαν τελευταίοι μη χορταίνοντας παιχνίδι και κουβέντα.

Αυτό γινόταν σχεδόν κάθε μέρα.

Μια μέρα όμως ήρθε στην αυλή ο Μελισσουργός μονάχος του. Και ήταν στεναχωρημένος με δάκρυα στα ολοστρόγγυλα όμορφα ματάκια του και χωρίς καθόλου όρεξη για παιχνίδι.

Βλέποντας ο Γιωργάκης τον φίλο του μόνο του, δακρυσμένο και θλιμμένο απόρησε και τον ρώτησε τι έχει.

Τι έχεις και είσαι τόσο λυπημένος φίλε; Και γιατί είσαι μόνος;

Άρρωστος είσαι ή μήπως αρρώστησε η Μελισσουργίνα σου;

-Τι να σου πω του απάντησε ο Μελισσουργός και πως να μην είμαι θλιμμένος.

Άρρωστος δεν είμαι, αλλά πηγαίνοντας χτες στην φωλιά μας πιάστηκε κατά τύχη η Μελισσουργίνα μου σε ξόβεργες που είχαν βάλει κάτι παιδιά για να πιάσουν αγριοπούλια.

Την πιάσανε την βάλανε σ’ ένα κλουβί και την πήρανε μαζί τους. Δεν ξέρω τι να κάνω.

Έψαξα πολύ, φώναξα μα δεν την βρήκα πουθενά.

Ο Γιωργάκης ακούγοντας τα άσημα νέα λυπήθηκε, αλλά δεν ήξερε πως να βοηθήσει τον φίλο του.

Το βράδυ στο σπίτι είπε την ιστορία στον πατέρα του.

Εκείνος τότε του είπε, μην στεναχωριέσαι, έχω κάτι στο μυαλό μου κι αν είμαστε τυχεροί θα την βρούμε.

Θα πάμε στο παζάρι, εκεί πουλάνε τα αγριοπούλια που πιάνουν τα παιδιά με τις ξόβεργες για το χαρτζιλίκι τους. Εκεί μπορεί να έχουν και την Μελισσουργίνα.

Πρωί-πρωί πήγε με τον μπαμπά του στο παζάρι.

Ψάξανε ώρες πολλές και τελικά την βρήκανε μέσα σέ ένα κλουβί.

Την αγόρασαν και την πήραν με το κλουβί μαζί τους στο σπίτι.

Την άλλη μέρα ο Γιωργάκης χαρούμενος κατέβηκε στον κήπο να βρει τον φίλο του που δεν άργησε να έρθει. Ήρθε κι ήταν πάλι θλιμμένος όπως κάθε μέρα από τότε που έχασε το ταίρι του.

Καλημέρα του είπε!

Εκείνος δεν απάντησε κι αντί για καλημέρα κούνησε μόνο το κεφαλάκι του.

Τότε ο Γιωργάκης του είπε..

Μην είσαι θλιμμένος. Είμαστε φίλοι και οι φίλοι βοηθάνε και συμπαραστέκονται ο ένας τον άλλον στις δύσκολες στιγμές.

Είμαστε λοιπόν φίλοι ή δεν είμαστε;

-Και βέβαια είμαστε απάντησε ο Μελισσουργός, αλλά τι μπορείς να κάνεις;

Κάτι μπορώ να κάνω του είπε και φανέρωσε τη Μελισσουργίνα.

Την είδε ο Μελισσουργός και δεν πίστευε στα μάτια του. Τρελάθηκε από τη χαρά του!

Έφυγαν τα δάκρυα από τα ματάκια του, την αγκάλιασε, έμαθε και την ιστορία κι απ’ τη χαρά του χόρευε κάνοντας αστεία πάνω στο κεφάλι του Γιωργάκη μη ξέροντας πως να τον ευχαριστήσει.

Από τότε ο Μελισσουργός, αγάπησε ακόμα περισσότερο τον φίλο του για το καλό που του έκανε.

Έμαθε δε πώς στις δύσκολες στιγμές, οι αληθινοί φίλοι είναι απαραίτητοι και βοηθάνε πάντα ο ένας τον άλλον.

Κι έτσι ο Μελισσουργός έπαψε να είναι θλιμμένος και έγινε πάλι χαρούμενος!

Για χρόνια μείνανε φίλοι και ζήσανε κι οι τρείς  τους καλά κι εμείς ακόμα καλύτερα!

Γ.Δ.Ν

-Κι αποκοιμήθηκε η αγάπη μου, με ένα μειδίαμα στα χείλη!

Ένα γλυκό φιλί στο μέτωπο και… όνειρα γλυκά ψυχή μου!!!

Γιώργος Νταβάρας 

Κτηνίατρος

 

 

Όλες οι ενότητες

© 2011 - 2017 StagonNews, Developed by NikosPap . Designed by ManosKal .Hosted by Fusioned .