Ο Ευθύμιος Παπαχρήστος αποκαλύπτει άγνωστα στοιχεία του Χωριού Μεγάλη Κερασιά Καλαμπάκας

11 Μαρτίου, 2017 08:00 Επιμέλεια: /

mparma thimios 1

Συνεχίζοντας τις  ιστορικές αναφορές μας στην περιοχή  ο μπάρμπα – Ευθύμιος Παπαχρήστος  στα ογδόντα επτά  του χρόνια μας αποκαλύπτει  σημαντικά και άγνωστα στοιχεία που σημάδεψαν το χωριό του  , την Μεγάλη Κερασιά , με  στόχο , όπως σημειώνει χαρακτηριστικά ,  αυτά να περάσουν και να μελετηθούν από τις επόμενες γενιές .

«Μέχρι το 1948 το χωριό μας λέγονταν Μεϊντάν Κερασιά από τούρκικη λέξη (τούτο  επιβεβαιώνει και ο  Βασ Σπανός στο βιβλίο «Οι οικισμοί της Βορειοδυτικής Θεσσαλίας κατά την Τουρκοκρατία από τον ΙΔ’ έως τον ΙΘ΄ αιώνα» Meydan= πλατεία , πεδίο και πρέπει να σχετίζεται , μάλλον , με την θέση του οικισμού) . Το όνομα  Μεγάλη Κερασιά λέγεται ότι το πήρε από δύο μεγάλες κερασιές που σήμερα δεν υπάρχουν αφού κόπηκαν με την διάνοιξη του χώρου για να γίνει το νεκροταφείο . Άλλη πληροφορία για το όνομα δεν υπάρχει . Το πότε πρωτοιδρύθηκε δεν μπόρεσα να μάθω . Από μερικούς γέροντες έμαθα ότι μετά την καταστροφή του χωριού από καθίζηση άκουγαν μέσα στα χαλάσματα για πολλές μέρες έναν κόκορα να λαλεί . Πάντως πάνω στον  προφήτη Ηλία βρέθηκε πελεκημένο αγκωνάρι με χαραγμένη την χρονολογία 1001 που το είδα με τα ίδια μου τα μάτια και μπορώ να βεβαιώσω αλλά δυστυχώς έχει χαθεί .

Το πρώτο χωριό

Το χωριό μας άλλαξε τέσσερις τοποθεσίες . Η πρώτη ήταν δυτικά  προς το χωριό  Ορθοβούνι , βόρια με το βουνό «ΝΕΡΑΙΔΑ» , νότια με τον ποταμό Πηνειό και ανατολικά με το σημερινό χωριό . Στα χρόνια αυτά υπέστη  μια μεγάλη καταστροφή από κατολίσθηση .Το χωριό βυθίστηκε ολόκληρο σε έκταση ενός χιλιομέτρου και βάθος περί τα 100 μέτρα και μόνο μερικά σπίτια έμειναν στην επιφάνεια . Η καθίζηση ήταν τόσο μεγάλη που φαίνεται από τα απέναντι χωριά Ελάφι , και Καστανιά.  Μέχρι ένα χιλιόμετρο μάκρος έκταση το έδαφος γλίστρησε  κάτω προς το ποτάμι .

Από πληροφορίες παλιότερων από τα  λίγα κτίσματα που έμειναν ήταν η εκκλησία Αγία Τριάδα που αργότερα πείρε το όνομα «Παλιοκλήσι» και ποιο πάνω Παλιοχώρι . Όπως λέγανε δίπλα στην εκκλησία υπήρχε ένα κτήμα της εκκλησίας που είχε και νερό και ο χωριανός  μας  Γιώργος Τσιόλας  , πολύτεκνος που δεν υπάρχει σήμερα στη ζωή , αλλά άφησε πολύ γενιά πίσω , θέλησε να το βάλλει κήπο . Εκείνη την εποχή εγώ  ήμαν  εκκλησιαστικός επίτροπος . Πήγε λοιπόν  και άρχισε την αξιοποίησή του . Έρχεται πίσω και μου λέει : «δεν θα το βάλω κήπο γιατί σκάβοντας βρήκα τρία ανθρώπινα μνήματα» , που  πραγματικά  είδα και εγώ  με τα μάτια μου πηγαίνοντας εκεί . Εκείνη την εποχή (δεκαετία 1960) δεν είχαμε παπά στο χωριό μας και έρχονταν κάθε δεκαπέντε ο παπάς από το Ορθοβούνι και διαπιστώθηκε πραγματικά όπως είχαν πει οι παλιότεροι για την εκκλησία και το νεκροταφείο.

Κάτι άλλο που πρέπει να μάθουν οι νεώτεροι είναι ότι την χρονολογία 1930 το κράτος πείρε απόφαση  να ενώσει την Θεσσαλία με την Ήπειρο και την  Μακεδονία με διάνοιξη μεγάλου αυτοκινητόδρομου . Όταν έφτασε το έργο στο σημείο που έγινε η κατολίσθηση άρχισαν να τεχνικά έργα αλλά δυστυχώς το έργο δεν σταθεροποιούνταν . Ήταν περί τα εκατό μέτρα ποιο πάνω από το ποτάμι . Τότε ένας μηχανικός από τη Μικρά Ασία  ονόματι Καβαδίας έκανε άλλη μελέτη λέγοντας  , ότι εδώ χρειάζεται «ΠΑΡΑΛΛΑΓΗ» του δρόμου,  και έτσι έγινε η παραλλαγή , περί τα πεντακόσια μέτρα παραποταμίως , που λειτουργεί ακόμα σήμερα . Από το σημείο αυτό η «ΠΑΡΑΛΛΑΓΗ» έφτανε μέχρι στη διασταύρωση με Καστανιά και αργότερα έγινε ο δρόμος προς Καστανιά . Έγινε ένας κόμβος , εκεί που υπάρχει και σήμερα το εργοτάξιο Αφοι μελέτη που κατασκευάζει ιατρικά εργαλεία .

Η 2η θέση του χωριού

Μετά την κατολίσθηση οι Κερασιώτες έπρεπε να βρουν άλλο μέρος για το χωριό και βρήκαν ένα μέρος ένα χιλιόμετρο από το παλιό χωριό  ανατολικά . Η θέση αυτή είχε και έχει δύο καλές πηγές , έχει την ονομασία «ΑΡΝΙΑΣΑ» , και άρχισαν να οικοδομούν εκεί σπίτια καθώς και την Εκκλησία που την ονόμασαν Παναγία και το νεκροταφείο που υπάρχει και σήμερα . Δυστυχώς το σημείο αυτό αργότερα το θεώρησαν ανθυγιεινό λόγω ότι το πρωί  αργεί να βγει ο ήλιος και έχει πολλές  ρεματιές που δημιουργούν ρεύματα και κάνει πολύ κρύο . Έτσι αναγκάστηκαν να το εγκαταλείψουν . Φαίνονται ακόμα και σήμερα παλιά κτίσματα και τα δέντρα και αξιοποιημένες βρύσες , ποτίστρες και βάζουν και τώρα κήπια  .

Η 3η θέση του χωριού

Η τρίτη θέση είναι η σημερινή θέση του χωριού ,  προσήλιο και υγιεινό και άρχισαν να κτίζουν νέα σπίτια , εκκλησία , σχολείο και πλατεία που υπάρχουν και σήμερα . Δίπλα στο σχολείο , στο βόρειο μέρος , υπάρχει ένας μικρός λοφίσκος , πολύ όμορφος , παλιότερα είχε και δέντρα , εκεί σκέφτηκαν οι χωριανοί να κατασκευάσουν οίκημα για να εξυπηρετεί το αστυνομικό τμήμα , αποσπάσματα που περιπολούσαν τότε στην περιοχή και ονομάστηκε  φυλάκιο . Αργότερα που οι γερμανοί  έκαψαν το χωριό το φυλάκιο ανακαινίστηκε και χρησιμοποιήθηκε ως σχολείο μέχρι να γίνει το σημερινό με δάσκαλο κάποιον Βασίλειο Νταβέλη από τις Καρυές Τρικάλων ο οποίος είχε πολεμήσει στο Γράμμο και φορούσε στρατιωτικά ρούχα . Αυτός ο άνθρωπος όταν ξεκίνησε το χτίσιμο του σημερινού σχολείου πήγαινε με τους μαθητές των μεγάλων τάξεων και κουβαλούσε άμμο από το ποτάμι. Στο φυλάκιο λειτούργησε και το κοινοτικό γραφείο .

Στο ύψωμα αυτό υπήρχαν όπως είπα  δέντρα . Αξίζει να αναφέρω ότι υπήρχε  ένας μεγάλος δέντρος , βαλανιδιά , που έχει ιστορία .  Το 1917 ορισμένοι χωριανοί μετανάστευσαν στην Αμερική για εργασία . Μετά από μερικά χρόνια δύο άτομα απ΄ αυτούς επέστρεψαν στο χωριό .Λέγονταν Αθανάσιος Ταμπουράς και Νικόλαος Φεγγίτης . Έβαλαν χρήματα και αγόρασαν την πρώτη καμπάνα που την κρέμασαν σ΄ αυτό το δέντρο και έμεινε εκεί για πολλές δεκαετίες μέχρι που έγινε το καμπαναριό. Το δέντρο αυτό εξυπηρετούσε πολύ κόσμο πρώτον γιατί ήταν ψηλά στο ύψωμα και έχει πολύ καλή θέα και αγναντεύεις όλη την οροσειρά της Πίνδου αλλά είχε και καλό ίσκιο . Στο δέντρο αυτό κάθονταν δύο χωριανοί , ο Νικόλαος Τσιούγγαρης και ο Νικόλαος Τσίκαρης , γνωστός με το εστιατόριο και σκέφτηκαν να γίνει κοντά στην πλατεία το σχολείο και η εκκλησία . Το μέρος αυτό ήταν και είναι βραχώδες . Εκεί ο χωριανός μας Ηλίας Παζαίτης  είχε φκιάσει με το σκαμπάνι αλώνι και αχυρώνα . Πήγαν και του είπαν να του  δώσουν στην άλλη μεριά ένα καλό κτήμα και να γίνει αλλαγή , όπως και έγινε . Το ανακοίνωσαν στο χωριό και αυθόρμητα οι Κερασιώτες με τα σκαμπάνια ισοπέδωσαν τον βράχο και έγινε η σημερινή εκκλησία του χωριού , η Κοίμηση της Θεοτόκου αρχάς δεκαετίας του ΄50 . Αργότερα το μέρος αυτό αξιοποιήθηκε   με γραφείο , αποθήκη , καθίσματα , μνημείο πεσόντων , με δέντρα με παχύ ίσκιο που αξίζει κανένας να   επισκεφθεί  .

4η τοποθεσία το Μουργκάνι  

Ο  αυτοκινητόδρομος «ΠΑΡΑΛΛΑΓΗ» ήταν περί τα 2χιλ. μακριά από το χωριό και ανώμαλος. Για να πάρουν τη συγκοινωνία Γιάννενα , Καστανιά ή να πάνε Καλαμπάκα για τα απαραίτητα , ήταν δύσκολα . Σκέφτηκαν για νέα μετανάστευση και έτσι μερικοί κατέβηκαν  ποιο κάτω , στο  Μουργκάνι . Αρχικά  15 με 20 οικογένειες , μέσα σ΄ αυτούς κι΄ εγώ . Έτσι έγινε ο σημερινός οικισμός Μουργκάνι ,στα 1950 . Το κράτος την εποχή εκείνη κάνει νέα μελέτη δρόμου . Μουργκάνι – Μεγάλη Κερασιά – Ορθοβούνι ήταν λιγότερα χιλιόμετρα . Από Μουργκάνι – Παραλλαγή –  Ορθοβούνι  ήταν περισσότερα , πολλές στροφές και ανηφόρα . Ο δρόμος αρχίζει το 1963 και έτσι  σταματά η μετανάστευση προς τα κάτω αλλά όσοι πήγανε έμειναν μόνιμα .

Ο οικισμός «Βουτάδες»

Ο οικισμός αυτός βρίσκεται ανάμεσα από Ξηρόκαμπο και  το χωριό μας  . Με το όνομα αυτό  (Βουτάδες , Βοτάδες) αναφέρεται στην τουρκική απογραφή του 1454 και  1613/14 . Στα 1754 κατοικούσαν οκτώ οικογένειες . Υπάρχουν δύο εκκλησίες , του Αγίου Νικολάου εκ Μετσόβου  ο οποίος  πηγαίνοντας προς  Τρίκαλα έμενε εδώ , και Αγίας Τριάδος . Ο οικισμός αυτός εγκαταλείφτηκε πολλές φορές  (1765 – 1820 – 1907 –  1928 ) . Η περιοχή , περίπου 3000 στρέμματα , ήταν βακούφι , ιδιοκτησίας του Βαρλαάμ και το 1930 απαλλοτριώθηκε και δόθηκε στους Κερασιώτες .

Έργα – Ανάπτυξη

Αξίζει εδώ να ευχαριστήσω όλους τους Προέδρους που άλλος περισσότερο , άλλος λιγότερο πρόσφεραν σημαντικά έργα που βοήθησαν την ανάπτυξη του χωριού . Η Μεγάλη Κερασιά τα παλιά χρόνια (νόμος ΑΡΠ’ 18 Απριλίου 1884 ΦΕΚ 171/1884 που τέθηκε σε εφαρμογή με το νόμο ΑΧΛΖ΄ της 24 Δεκεμβρίου 1887) ανήκε στον Δήμο Καστανιάς , αργότερα (ν.ΔΝΖ/1912) στην Κοινότητα Καλομοίρας και μετά στην Κοινότητα Ορθοβουνίου . Το 1966 ο τότε Πρόεδρος Ιωάννης Δ. Ζήκος κατάφερε να γίνει κοινότητα Μεγάλης Κερασιάς .Οι άλλοι Πρόεδροι μετά τους δύσκολους χρόνους της Γερμανικής κατοχής και τα μαύρα χρόνια του εμφυλίου άρχισαν να αξιοποιούν το χωριό αφού πέρασε και ο αυτοκινητόδρομος προς Γιάννενα κοντά στο χωριό . Το ίδιο έγινε και στο Μουργκάνι . Ύστερα άρχισαν οι εργασίες για την ύδρευση . Μάζεψαν όλες τις πηγές σε δεξαμενή άνοιξαν γεωτρήσεις με άφθονο και καλό νερό από τους πρόποδες του βουνού «ΝΕΡΑΙΔΑ» . Αξιοποίησαν  τα αγροκτήματα με δίκτυο άρδευσης , κανάλια από γεωτρήσεις από «ΠΑΡΑΛΛΑΓΗ» , «ΒΟΥΤΑΔΕΣ» .

Αξίζει να μάθουν οι νεώτεροι ότι το πρώτο αυτοκίνητο που ήρθε στο χωριό το έφερε το 1937 ο τότε Πρόεδρος  Δημ. Τσίκαρης  από το δρόμο Παραλλαγή – Κερασιά περί τα 2 χιλ . απόσταση . Όταν μάθαμε ότι θα έρθει αυτοκίνητο το πρωί εμείς οι πιτσιρικάδες πήγαμε στα μισά του δρόμου και το περιμέναμε . Ήρθε το αυτοκίνητο , ένα τετράγωνο μαύρο χρώματος και όπως λέγανε έκανε χρέη ταξί. Ο τότε πρόεδρος  Δημήτριος Τσίκαρης  τους φιλοξένησε στο μαγαζί του Δ.  Ζήκου και διανυκτέρευσαν στο χωριό . Οδηγοί ήταν οι πρώτοι οδηγοί της Καλαμπάκας Σαράντης και Μπίρκος . Μάλιστα ο Σαράντης πίσω από το εστιατόριο Τσίκαρη πάτησε νάρκη και έχασε το ένα του πόδι .

papaxristos eythimios kerasia papaxristos eythimios kerasia 1

 

 

ΔΕΝ ΥΙΟΘΕΤΟYΜΕ ΤΙΣ ΑΠΟΨΕΙΣ ΤΩΝ ΣΧΟΛIΩΝ ΚΑΘΩΣ ΚΑΙ ΤΩΝ ΙΣΤΟΛΟΓIΩΝ ΠΟΥ ΠΡΟEΡΧΟΝΤΑΙ ΟΙ ΑΝΑΡΤHΣΕΙΣ. ΑΥΤO ΤΟ ΑΦHΝΟΥΜΕ ΣΤΗΝ ΚΡIΣΗ ΤΩΝ ΑΝΑΓΝΩΣΤΩΝ. ΕΛΕYΘΕΡΑ ΜΠΟΡΕIΤΕ ΝΑ ΣΤΕIΛΕΤΕ ΠΡΟΣ ΑΝAΡΤΗΣΗ ΚΑΙ ΤΗ ΔΙΚH ΣΑΣ AΠΟΨΗ.ΣΕ ΠΕΡIΠΤΩΣΗ ΠΟΥ ΥΠAΡΞΕΙ ΑΝAΡΤΗΣΗ, ΤΗΣ ΟΠΟIΑΣ ΕIΣΤΕ ΚAΤΟΧΟΣ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΩΝ ΔΙΚΑΙΩΜAΤΩΝ, H ΠΟΥ ΘIΓΕΣΤΕ ΑΠO ΑΥΤH, ΕΠΙΚΟΙΝΩΝHΣΤΕ AΜΕΣΑ ΜΑΖI ΜΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΠΑΡΑIΤΗΤΗ ΔΙOΡΘΩΣΗ. ΕAΝ EΧΕΙ ΣΥΜΒΕI ΚAΤΙ ΑΠO ΤΑ ΠΑΡΑΠAΝΩ ΔΕΝ ΘΑ EΧΕΙ ΓIΝΕΙ ΕΣΚΕΜΜEΝΑ. ΟΙ ΑΝΑΓΝΩΣΤΕΣ ΠΟΥ ΔΗΜΟΣΙΕYΟΥΝ ΣΧOΛΙΑ, ΠΑΡΑΚΑΛΟYΝΤΑΙ OΠΩΣ ΕIΝΑΙ ΕΥΠΡΕΠΕIΣ ΣΤΟΥΣ ΣΧΟΛΙΑΣΜΟYΣ ΤΟΥΣ ΑΠΟΦΕYΓΟΝΤΑΣ YΒΡΕΙΣ.
Αρχή Σελίδας

© 2011 - 2015 StagonNews

Powered by NikosPap. Hosted by Fusioned.