Νόημα ζωής στην εποχή της παρακμής

25 Νοεμβρίου, 2016 08:10 Επιμέλεια: /

kalibas new site

«…Δεν είναι δυνατόν, εκείνος που είναι προσηλωμένος στα παρόντα, να δεχθεί κάποτε και να γεμίσει από τον πόθο των μελλοντικών αγαθών…»  (Άγιος Ιωάννης Χρυσόστομος)

Στην εποχή της  τεχνοκρατούμενης σοφίας  , των  επιστημονικών  και τεχνολογικών επιτευγμάτων , των σαρκικών  και υλικών ηδονών που απολαμβάνει πληθωρικά ο σύγχρονος άνθρωπος , γιατί η ευτυχία του κινείται  σε αντίθετη πορεία  ; Γιατί νιώθει      βαθειά θλίψη και απογοήτευση που τον απελπίζει και τον καθιστά ψυχικό ράκος ;    Η απάντηση  είναι  απλή  : Γιατί τον πλημμύρισε  η φιλαυτία , ο εγωισμός , η ματαιοδοξία  των  επιτευγμάτων του  και ο παραλογισμός , χάνοντας τον βασικό προσανατολισμό και  αληθινό  νόημα της ζωής του .

Μπορεί ο σύγχρονος  άνθρωπος να βρει πληρότητα  στη ζωή του; Έχουμε  την δυνατότητα να κάνουμε  κάτι που θα αναγεννά τον άνθρωπο και  θα έχει διαρκές νόημα;  Κεφαλαιώδη ερωτήματα  που αναζητούν απαντήσεις οι οποίες δεν δίδονται από κανένα πολιτικο-ιδεολογικό  σύστημα , από κανέναν  σύγχρονο φιλόσοφο και μένουν έτσι μετέωρες  ,όπως το σημερινό  έλλογο ον μετάρσιο  στο κενό και στην κενότητα της ζωής μένει  .

Ο σύγχρονος  άνθρωπος στο επίγειο πέρασμά του βάζει στόχους , επαγγελματικούς , οικονομικούς  , κοινωνικούς ,  πετυχαίνοντας  πολλούς  χωρίς όμως  να καταφέρνει να  διώξει  την κενότητα από τα εσώψυχά του . Έτσι παρά τις κατακτήσεις του εξακολουθεί     να είναι ανικανοποίητος και  εξ΄ αυτού δυστυχισμένος , μελαγχολικός  και απελπισμένος επιβεβαιώνοντας την μικρότητά του , την ασημαντότητά του μέσα στη σοφία της  Θείας πλαστουργίας  .

Γιατί συμβαίνει αυτό αλήθεια ;

Επ΄ αυτού μπορούμε να πούμε πολλά . Ωστόσο η βασική αιτία της απελπισίας του είναι η απομάκρυνση από τον Θεό και η έλλειψη εμπιστοσύνης σ΄ Αυτόν. Όταν ο άνθρωπος διακόψει τον δεσμό με τον Θεό, τότε ακόμη και με την παραμικρή αφορμή, μπορεί να παρουσιαστεί στη ζωή του η απογοήτευση και η απελπισία. Όταν ο άνθρωπος δεν ασκείται πνευματικά, όπως θα έπρεπε να ασκείται και κυρίως όταν παραλείπει την προσευχή, τότε εύκολα απομακρύνεται από τον Θεό και χάνει την ελπίδα του σε Αυτόν γινόμενος έρμαιο των ηδονών και των επιλογών του .

Στη Γένεση, στο πρώτο βιβλίο της Βίβλου, διαβάζουμε ότι ο Θεός δημιούργησε τους ανθρώπους κατ’ εικόνα Του . Αυτό σημαίνει ότι μοιάζουμε με τον Θεό περισσότερο παρά με οτιδήποτε άλλο (οποιαδήποτε άλλη μορφή ζωής). Επίσης βρίσκουμε ότι πριν υποπέσει η ανθρωπότητα στην αμαρτία, και ως εκ τούτου έρθει η κατάρα στη γη, τα ακόλουθα ήταν αληθινά: Ο Θεός δημιούργησε τον άνθρωπο ως λογική και  κοινωνική ύπαρξη . Ο Θεός έδωσε στον άνθρωπο την εργασία . Ο Θεός είχε κοινωνία με τον άνθρωπο .  Ο Θεός έδωσε στον άνθρωπο την εξουσία επί της γης .  Ποια είναι σημασία αυτών των πραγμάτων; Πιστεύω ότι ο Θεός είχε σκοπό δια αυτών των πραγμάτων η ζωή των ανθρώπων να είναι πιο γεμάτη, αλλά σε όλα αυτά ( ξεχωριστά στην κοινωνία του ανθρώπου με τον Θεό) επέδρασε αρνητικά η πτώση του ανθρώπου στην αμαρτία, και ως αποτέλεσμα αυτού, η κατάρα στη γη .

Αναζητούμε λοιπόν έναν δίαυλο επικοινωνίας που θα μας δώσει πληρότητα , ικανοποίηση και  αληθινό νόημα ζωής  και αυτό δεν είναι οι υλικές και σαρκικές απολαύσεις  και ηδονές  που μοχθούμε  νυχθημερόν να  γευτούμε  και παρόλα ταύτα μένουμε ανικανοποίητοι  . Το αληθινό νόημα της ζωής θα προκύψει μέσω της ανανέωσης της σχέσης  του ανθρώπου  με το Θείον , που χάθηκε από τον καιρό όταν ο Αδάμ και η Εύα έπεσαν στην αμαρτία , ή με την νέα συνάντησή μας  με το Θείον .

Αυτή η νέα σχέση ή η συνάντησή μας  με το Θείον , είναι  δυνατή  δια του διαύλου του Χριστού . Η αιώνια ζωή κερδίζεται όταν ο άνθρωπος μετανοεί για τις αμαρτίες του ( όταν πια δεν θέλει να ζει στην αμαρτία αλλά θέλει ο Χριστός να τον μεταμορφώσει και να τον καταστήσει νέο άνθρωπο) και αρχίσει να στηρίζεται στον Ιησού Χριστό ως Σωτήρα του .

Ωστόσο εμείς  σήμερα δεν επιδιώκουμε ούτε ανανέωση της σχέσης , ούτε συνάντηση με το Θείον . Απεναντίας πιστεύουμε ότι ο σύγχρονος άνθρωπος  είναι  ο ίδιος Θεός . Απ΄ αυτήν την εγωιστική αντίληψη ξεκινάει το λάθος μας που οδηγεί στα τραγικά αδιέξοδα της σύγχρονης εποχής και του σύγχρονου έλλογου όντος .

Πως  θα φτάσουμε  στο Θείον ;  Κατ΄ αρχήν να καταλάβουμε ότι στον Θεό φθάνει  κανένας  όχι μέσα από τη λογική σκέψη του, αλλά μέσα από έναν τρόπο ζωής. Κι αυτός ο τρόπος ζωής είναι ο αγώνας για την ταπείνωση ,την αγάπη, την προσευχή.  Δι΄ αυτού του αγώνα  ο άνθρωπος  έρχεται σε κοινωνία με τον Δημιουργό του Θεό και τότε δεν έχει ανάγκη από αποδείξεις ή θεωρητικές κατοχυρώσεις. Αποκτά την προσωπική εμπειρία και οδηγείται στην οντολογική σχέση με τον Τριαδικό Θεό. Μια σχέση που υποκαθιστά τα επιχειρήματα της λογικής σκέψης. Ξεκινάει με την εμπιστοσύνη, προχωρεί με την εσωτερική γνωριμία, η οποία μεταβάλλεται σε βεβαιότητα και καταλήγει στην απόλυτη παράδοση του ανθρώπου στα χέρια του Δημιουργού του Θεού.

Εμείς βέβαια  δεν κάνουμε καμιά προσπάθεια να διαβούμε τον Ρουβίκωνα και να συναντήσουμε , σε μια νέα σχέση,  το Θείον . Μένουμε  πεισματικά στην πτώση και έτσι χάνουμε το αληθινό νόημα της ζωής και δι΄ αυτού την χαρά και την ελπίδα να μεταμορφωθούμε σε κατ΄ εικόνα και ομοίωση με το Θείον . Είναι πραγματικά να απορεί κανένας  γιατί αρνούμαστε την δωρεά του Θεού  να σωθούμε !για την οποία σαρκώθηκε  και θυσιάστηκε επί του σταυρού !!

Αρχή Σελίδας

© 2011 - 2015 StagonNews

Powered by NikosPap. Hosted by Fusioned.