Μια γέφυρα μια εποχή !!!

Γρηγόρης Γ. Καλύβας
Γρηγόρης Γ. Καλύβας
21 Ιανουαρίου 2016, 07:56

Βρισκόμαστε στις αρχές του  δεύτερου  μισού της δεκαετίας του 1960 Εν Διάβα . Εποχή δύσκολη  αλλά και εποχή αθωότητας  , όπως τουλάχιστον φάνταζε στα δικά μας  παιδικά μάτια . Τότε η Διάβα ήταν σαφώς ένα μικρότερο χωριό από την σημερινή κώμη των χιλίων κατοίκων που έχει απλωθεί μέχρι το ποτάμι βουτώντας λες τα πόδια  της στα ευλογημένα και βουερά νερά του .

Οι Διαβίτες ήταν και παραμένουν προκομμένοι άνθρωποι ,φιλεργατικοί , φιλόξενοι και δεμένοι συναμετάξυ τους  παρά το γεγονός ότι η τοπική κοινωνία συναπαρτίζεται από κοινωνικές ομάδες με διαφορετικό πολιτιστικό  υπόβαθρο . Στα ριζά του Κόζιακα οι άνθρωποι βρήκαν απάγκιο , δούλεψαν σκληρά και θα έλεγα , σε γενικές γραμμές , προόδευσαν ,  προσφέροντας στον τόπο τους και στην πατρίδα  καθώς σε όλες τις προσκλήσεις και προσκλητήρια  έδωσαν το παρόν .

Ωστόσο και οι Διαβίτες , ακολουθώντας την μοίρα της υπόλοιπης Ελλάδος , αναγκάστηκαν να ξενιτευτούν μακριά απ΄την πατρίδα τους  με το πρώτο κύμα να φεύγει για  Αμερική  κάπου εκεί στην τελευταία δεκαετία του 1890 και το δεύτερο  εκεί γύρω στα 1960 προς Γερμανία Αυστραλία , Καναδά .

Όμως  ούτε ο μισεμός έκαμψε το φρόνημα  των  Διαβιτών  , ούτε η φτώχια που είχαν τότε τους αποθάρρυνε  .  Ίσα – ίσα  , θα έλεγα ότι αγωνίστηκαν  σκληρά για να μπορέσουν να επιβιώσουν  και να αναστήσουν τις οικογένειές τους , χωρίς να γογγύσουν . Η ζωή κυλούσε τότε με άλλους ρυθμούς και άλλες προτεραιότητες ζωής . Η δουλειά είχε κεντρικό ρόλο στη ζωή που την συμπλήρωναν οι μικροχαρές και οι μικρολύπες των ανθρώπων  της τοπικής  κοινωνίας  διαμορφώνοντας την τοπική πολιτιστική ταυτότητα που φτάνει σύγκαιρα .

Η ευλογία και η κατάρα μαζί ήταν το ποτάμι, ο Πηνειός που διασχίζει την κοιλάδα μεταξύ Πίνδου και Αντιχασίων . Ευλογία γιατί χάρην των γάργαρων νερών του ξεδιψούσε ο κάμπος και οι ίδιοι , αλλά και κατάρα γιατί τα βουερά νερά του  στο μισό και πλέον χρόνο τους απέκοπταν  από την πέρα μεριά (Καλαμπάκα) . Αν δε λάβεις κανένας υπόψη και την απουσία δρόμων και αυτοκινήτων καταλαβαίνει τη δύσκολα με την οποία γίνονταν οι μετακινήσεις  και πόσο μακριά φάνταζε  τότε η Καλαμπάκα . Μάλιστα όταν τότε λέγαμε «πάμε πέρα» , εμείς τα παιδιά είχαμε την αίσθηση ότι πάμε σε μακρινή και άγνωστη πόλη. Τόσο μακράν φαίνονταν για μας τότε η Καλαμπάκα .

Οι παλιότεροι έχουν  να διηγούνται τραγικές και  οδυνηρές θύμησες με το πάλεμα των νερών του Πηνειού .  Άλλοι κινδύνεψαν να πνιγούν , άλλοι ξεσπιτώθηκαν για να ξεφύγουν από το άγχος αν και πότε κατέβαζε το ποτάμι ,βλέπετε τότε μόνο ζώα και δυο τρία τρακτέρ με καρότσα υπήρχαν για την μετακίνηση ανθρώπων και προϊόντων , έκαναν τον σταυρό τους και έμπαιναν μέσα στην κοίτη του ποταμιού για να βγούν  απέναντι . Αν έβγαιναν  ήταν τυχεροί , αν όχι ή γύριζαν πίσω , στην καλύτερη περίπτωση , ή είχαμε δράματα στο χωριό .

Πόσες  και πόσες επικλήσεις  και πόσες προσευχές στην Παναγιά , στον Άγιο Δημήτριο  και στον Άγιο Παντελεήμονα , από μανάδες και συζύγους  για βοήθεια  των παιδιών και των ανδρών , δεν έχω  ακούσει και πόσες λαμπάδες δεν άναψαν στην χάρη τους για την προστασία που παρείχαν περνώντας  αβρόχοις ποσί  τον τοπικό Ρουβίκωνα  !!!

Ο μόνος δρόμος επικοινωνίας με την πέρα μεριά γίνονταν  μέσω της  τοξωτής γέφυρας της Σαρακίνας  , έργο του γεφυροποιού Αγίου Βησσαρίωνα . Αλλά ποιος δρόμος ; Ο δρόμος ήταν ένας βούρκος  από λάσπη που οι τροχοί του τρακτέρ χώνονταν ολόκληροι μέσα , πολλές φορές κολλώντας  , με τους κρεμασμένους στις παραπέτες της καρότσας  επιβαίνοντες να κατεβαίνουν και να σπρώχνουν . Αλλά και από το γεφύρι πώς να περάσεις ; Φόβος και δέος σε κυρίευε  καθώς τότε ακόμα οι καμάρες δεν είχαν μπαζωθεί και έπρεπε να κατέβουν , να περάσουν  πρώτα πεζοί απέναντι  μεριά και μετά να διέλθει  το τρακτέρ . Αργότερα βέβαια  , προς το τέλος της  δεκαετίας ΄60  ήρθε η εξέλιξη . Το χωριό ηλεκτροδοτήθηκε  (1968), τα σπίτια και οι δρόμοι φωτίστηκαν , έγινε το δίκτυο ύδρευσης και το νερό έφτασε στις αυλές των σπιτιών (1970) .. Έ, κάπου εκεί  (1976) έφτασε και ένα μικρό λεωφορείο  δέκα θέσεων , αν  θυμάμαι καλά , του Γιώργου Αβραμόπουλου που αντικατέστησε τα τρακτέρ . Αργότερα βέβαια είχαμε τις ειδικές κατασκευές  λεωφορείων των λεγόμενων άγονων γραμμών . Ήταν ένα φορτηγό που η καρότσα μετατρέπονταν σε καμπίνα λεωφορείου των είκοσι θέσεων .

Θυμάμαι ότι το πρακτορείο της Διάβας βρίσκονταν στο παλιό πέτρινο οίκημα της Οδού Ιωαννίνων με Ηπείρου , όπου σήμερα το μίνι μάρκετ της Σμαρώς Καϊκη . Από εκεί την Παρασκευή  , μετά το σχολείο έφευγε για να κάνει τον κύκλο μέσω Σαρακίνας και να φτάσει στο χωριό και κάθε Κυριακή απόγευμα αναχωρούσε από το χωριό γεμάτο μαθητές του γυμνασίου για να επιστρέψουν πάλι στην Καλαμπάκα καθώς όλοι οι γυμνασιόπαις νοίκιαζαν δωμάτια και έμεναν στην Καλαμπάκα  , λόγω φυσικά του ποταμιού που την Χειμερινή ειδικά περίοδο ήταν φουρτουνιασμένο με το βουητό των νερών ν΄ ακούγεται μέχρι τα σπίτια του πάνω μαχαλά .

Μια ενιαία γεωγραφική ενότητα , τόσο κοντά στην Καλαμπάκα αλλά τόσο μακριά και ξεκομμένη από το διοικητικό και εμπορικό κέντρο που ήταν δύο μόλις βήματα .

Αργότερα , ήρθε η μεταπολίτευση αλλά για μας , τους πέρα μεριά , δεν άλλαξαν και πολλά πράγματα . Που να σκεφτούν τότε οι άνθρωποι  γέφυρα !!! Αυτό άρχισε να εγείρεται μόλις προς το τέλος της δεκαετίας  του ΄70  (περίπου 1979 με  αρχές του 1980 ). Ο τότε πρόεδρος Γιώργος Βλαχογιάννης  (Μακάριος)  και κάποιοι άλλοι Διαβίτες φυσικά,  έθεσαν το θέμα  στον τότε  Υφυπουργό Γεωργίας  αείμνηστο Κλεόβουλο Γιαννούση , ασκώντας  πίεση στην τοπική  (κοινοβουλευτική ) πολιτική εξουσία  , για να γίνει  η γέφυρα η οποία θεμελιώθηκε κατά την προεκλογική περίοδο του 1981 (Σεπτέμβριος 81) από τον ίδιο σε πανηγυρική ατμόσφαιρα μάλιστα θυμάμαι με τους Διαβίτες να σφάζουν μοσχάρια  . Στις 18 Οκτώβρη ο λαός έκανε την μεγάλη αλλαγή φέροντας το ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα Παπανδρέου στην    εξουσία  . Κάποιοι τότε  έλεγαν , προπαγανδίζοντας  βέβαια πολιτικά , ότι η γέφυρα δε θα γίνει , όμως η γέφυρα έγινε και ώ του θαύματος το 1982 η Διάβα απέκτησε επιτέλους επικοινωνία με την Καλαμπάκα . Τα ίδια και χειρότερα  , θα έλεγα ,  προβλήματα αντιμετώπιζε και η Κρύα Βρύση . Διάβα και Κρύα Βρύση , ήταν τα δύο  πιο απομονωμένα χωριά !! Από τότε  στην Διάβα και στην ευρύτερη  περιοχή άλλαξαν  όλα , βοηθούντος  φυσικά και της διάνοιξης , πολύ αργότερα βέβαια , του δρόμου προς Αμπέλια και την κατασκευή της εκεί γέφυρας ,  και μαζί με την Καλαμπάκα συναποτελούν ένα μεγάλο πολεοδομικό συγκρότημα  όπου αναπτύχθηκαν γρήγορα επιχειρήσεις  .

Ομολογουμένως  η  κατασκευή  της  γέφυρας  επί εποχής Γιώργου Βλαχογιάννη  και η προηγηθείσα  απόφαση απαγόρευσης  της βοσκής στον Κόζιακα , επί εποχής Βασίλη Γεωργίου , ήταν δυο παρεμβάσεις που άλλαξαν άρδην την  εικόνα  της περιοχής .

Δυστυχώς  το Σάββατο της 16ης Ιανουαρίου  2016  , ώρα 20:47 , ο χρόνος γύρισε  πάλι πίσω ,  καθώς η γέφυρα – σωτηρία , το μεγάλο αυτό και σημαντικό έργο που άλλαξε την μοίρα αυτού του τόπου , έπεσε !!! Και έπεσε όχι μόνο  γιατί δεν προσέξαμε , αλλά διότι κάναμε και λανθασμένες παρεμβάσεις στον χώρο της κοίτης του ποταμιού !!!  «Η γέφυρα δεν έπεσαι , την ρίξαμε» , μου είπε κάποιος απ΄ τους παλιούς Διαβίτες  ο οποίος είχε μια συνεχή αγωνία για την στατικότητά  της , όχι τόσο   για λόγους κατασκευαστικούς  , όσο  από τις αλόγιστες παρεμβάσεις  των ανθρώπων  στη φύση η οποία ήρθε και αποκατέστησε τα πράγματα στο ποτάμι . Μια πιο ενδελεχής εικόνα της σημερινής κατάστασης που δημιούργησε η φύση με θύμα δυστυχώς την γέφυρα , λέει πολλά και δείχνει ακόμα περισσότερα για το πώς οφείλουμε να διαχειριστούμε το ποτάμι . Ένα ποτάμι ευλογία αλλά με πολλές παραξενιές στην συμπεριφορά  του , όπως χαρακτηριστικά έλεγαν οι παππούδες μας .

Τα σχόλια είναι κλειστά.

Όλες οι ενότητες

© 2011 - 2017 StagonNews, Developed by NikosPap . Designed by ManosKal .Hosted by Fusioned .