Με την κατάργηση των Θρησκευτικών : προσπάθεια πολιτιστικού και κοινωνικού εκφυλισμού και απώλεια της εθνικής αυτοσυνειδησίας

Γρηγόρης Γ. Καλύβας
Γρηγόρης Γ. Καλύβας
11 Σεπτεμβρίου 2016, 09:03

«…Όταν μου πειράζουν την Πατρίδα και την  θρησκεία μου, θα μιλήσω, θα ᾿νεργήσω κι ό,τι θέλουν ας μου κάμουν…».  (Στρατηγός Μακρυγιάννης)

Βρισκόμαστε  σε μια εποχή κατά την οποία  από τη μια μεριά κινείται  ο οδοστρωτήρας  της νέας τάξης με ατμομηχανή τον «καπιταλισμό της καταστροφής»  και σταθμό την οικονομική και πολιτισμική παγκοσμιοποίηση , και από την άλλη οι εγχώριοι  αριστεροδεξιοί  εκσυγχρονιστές που με την δικαιολογία  της εξόδου από την οικονομική κρίση  , ενδίδουν στα κελεύσματα του συστήματος  για  ξερίζωμα  των  δομών  που συνθέτουν την ελληνική παραδοσιακή κοινωνική  οργάνωση αλλά  και κάθε σταθερή αξία  στην  οποία στηρίζεται η ζωή , η πολιτιστική μας ταυτότητα και εθνική αυτοσυνειδησία .

Στον αντίποδα και υπό το πέπλο της ,ούτως ειπείν , ανοικτής και ανεκτικής κοινωνίας  , των  ατομικών ελευθεριών κ.λ.π  , προωθείται ένα νέο μοντέλο ανθρώπου , ζωής και κοινωνικής οργάνωσης στηριζόμενο  στον  υπερκαταναλωτισμό , στον ηθικό εκφυλισμό , στην ομοφυλοφιλία , στην ελεύθερη μετανάστευση , στην  κατάρρευση των εθνικών συνόρων , στην διαγραφή κάθε τί που συγκροτεί ιστορική και εθνική συνείδηση , με στόχο την διαμόρφωση του «πολίτη του κόσμου» που ενδιαφέρεται  για την ατομική ευζωία και δρα  στην επίλυση  οικουμενικών προβλημάτων, αυτοπροσδιοριζόμενος ως πολίτης της ευρύτερης παγκόσμιας κοινότητας και όχι περιορισμένος ιδεολογικά και οικονομικά στα όρια του εαυτού του και του έθνους που ανήκει .

Βρισκόμαστε σε  εποχή κατά την οποία καλούμαστε , ή να αποδεχθούμε  και να ενσωματωθούμε  στην κυρίαρχη αντίληψη  της παγκοσμιοποίησης  , ή να εναρμονίσουμε  , στην καλύτερη περίπτωση , την αναπόφευκτη νέα κοσμική ταυτότητά μας  με την εθνική  ταυτότητα (αλλοιωμένη φυσικά ) , εντοπίζοντας στη χρυσή τομή ανάμεσα στις πάγιες αξίες και τη νεωτερικότητα, προκειμένου να διατηρήσουμε την αυτονομία μας  και τη δυνατότητα  πολιτιστικού και εθνικού αυτοπροσδιορισμού , ή να αντισταθούμε σθεναρά μένοντας  προσηλωμένοι σε όλα όσα διαμορφώνουν και καλλιεργούν την πολιτιστική ταυτότητα και εθνική συνείδηση .

Δυστυχώς , συνειδητά ή  ασυνείδητα  ,όλα συντείνουν στο να  θύει η χώρα και το έθνος . Θύουν και παραδίδονται αμαχητί  στο σύστημα της παγκοσμιοποίησης  . Γι΄ αυτό πολιτική ηγεσία και λαός έχουμε ευθύνη καθώς  με την ανεκτικότητά  μας , ή την αδιαφορία μας  , ή τις επιλογές μας , επιτρέπουμε να ξεθεμελιώνεται  ότι συγκροτεί  υγιή κοινωνία , πολιτιστική ταυτότητα , εθνική  αυθυπαρξία .

Αν τώρα αυτά συνδεθούν και με μια σειρά άλλα γεγονότα  επιβαλλόμενα  από δανειστές  , και Ευρωπαϊκές  αρχές ( μνημόνιο  , προσφυγικές  ροές ) , από κατευθυνόμενες του δικτύου Τζώρτς  Σόρος  Μ.Κ.Ο (ρήψη εθνικών συνόρων , διαγραφή ιστορίας λαών και εθνών , δικαιώματα μειονοτήτων και επιμέρους κοινωνικών ομάδων , σύμφωνο ελεύθερης συμβίωσης ετερόφυλων και ομοφυλόφιλων ζευγαριών  ) , αλλά και  από την κεντρική κυβέρνηση  ( άλωση της εκπαίδευσης  και του εθνοκεντρικού προσανατολισμού υπέρ της διαμόρφωσης  όντων και πολιτών  του κόσμου , κατάργηση των Θρησκευτικών  , της προσευχής  , της ύψωσης του Εθνικού μας συμβόλου  στο σχολείο , των παρελάσεων , την αποκαθήλωση ιερών συμβόλων που συγκροτούν την πίστη μας  , την ίδρυση τμήματος Ισλαμικών σπουδών στο Αριστοτέλειο  Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης ) , τότε είναι σαφές ότι  βρισκόμαστε μπροστά σε μια συστηματική προσπάθεια  πολιτιστικής  αλλοίωσης,  κοινωνικού εκφυλισμού και απώλειας της εθνικής μας αυτοσυνειδησίας .

Είναι κοινός τόπος πια ότι η επιβαλλόμενη ισοπέδωση του καπιταλισμού στην παρούσα υπερκαταναλωτική του φάση συνεπάγεται την επιβολή μιας κουλτούρας που «συμπίπτει» με τα κέντρα όπου λαμβάνονται οι γενικότερα αφορώσες τον οικονομικό και πολιτικό βίο αποφάσεις . Βέβαια το τι ισοπέδωση σημαίνει η πρόοδος του καπιταλισμού το νιώθουμε σ’ αυτό που χάνεται, σ’ αυτό που χλωμιάζει, ψευτίζει ή πεθαίνει κάθε μέρα γύρω μας και μέσα μας και δυστυχώς  , μοιραίοι και άβουλοι άπαντες αντάμα , δεν κάνουμε τίποτα για να αποτρέψουμε .

Όπως συνέβη κατά τη μεταβιομηχανική περίοδο που η εκπαίδευση πέρασε από τα χέρια της εκκλησίας στα χέρια  της Πολιτείας προκειμένου να υπηρετήσει τα νέα οικονομικοκοινωνικά σχήματα που αναδύθηκαν από τον νέο τρόπο παραγωγής και τη νέα δομή της αγοράς εργασίας, έτσι και τώρα η εκπαίδευση  πέρασε από την ευθύνη  της πολιτεία σε υπερεθνικά κέντρα ευρισκόμενη μεταξύ δύο κυρίαρχων προκλήσεων : της  διαμόρφωσης  ενός ψυχοσυναισθηματικά  και πολιτιστικά  παγκόσμιου πολίτη  ή της διαμόρφωσης ενός εθνικού πολίτη με τα ιδιαίτερα πολιτιστικά και εθνικά χαρακτηριστικά  χωρίς να χάνει την δυνατότητά του να παρακολουθεί τις παγκόσμιες εξελίξεις  .

Το ουσιαστικό ερώτημα που τίθεται είναι κατά πόσον η εθνική ταυτότητα αναπτύσσεται και ενισχύεται μέσα από τις σύγχρονες εκπαιδευτικές δομές ή υποτονεί λόγω της εστίασης στο παγκόσμιο οικονομικό  και πολιτισμικό προφίλ του νέου πολίτη . Αναμφισβήτητα υποτονεί και αυτό είναι το θλιβερό .

Όσοι μιλούν, όσοι μπορούν ακόμη να μιλούν, από τη θέση της «παράδοσης» και της υπεράσπισης  των  αξιών του Ελληνικού πολιτισμού , μπορούν  να πουν περισσότερα και σπουδαιότερα από  τους αριστεροδεξιούς   εκσυγχρονιστές  και μοντερνίζοντες τεχνοκράτες  γιατί ακριβώς  έχουν σπουδαιότερα πράγματα να υπερασπιστούν  απέναντι σε μια παγκόσμια «πρόοδο» που αλέθει τα πάντα και μας μετασχηματίζει σε  εθνική καρικατούρα εντάσσοντάς μας στο σύστημα της παγκοσμιοποιημένης  κοινωνίας  και χρειάζεται να υψώσουν τις φωνές αφύπνισης .

Αν μπορούσαν να το δουν αυτό οι αριστεροδεξιοί  πολιτικοί  ταγοί τότε θα έβλεπαν  ότι οι ίδιοι νεολαίοι και τα ίδια δεσποινάρια που κρατάνε στο ένα χέρι τον Λακάν μπορούν και  πρέπει να κρατούν τον Μακρυγιάννη  , τον Παπαδιαμάντη τον, Κόντογλου και πολλούς άλλους .

Γιατί, αν η ψευδολόγια φανφάρα της ως τώρα επίσημης γλώσσας του κράτους ξεχαρβαλώθηκε από την επταετή (1967-1974) παρά φύσιν χρήση της, η ίδια η εξουσία δεν απέμεινε  άλαλη. Η φανφάρα της περνάει τώρα ανακαινισμένη και βελτιωμένη σε άλλα χέρια. Μόνο που ο ήχος δεν αλλάζει , μένει ο ίδιος , απαράλλαχτος και μονότονος . Έτσι μέσα στην ιδεολαγνεία  περί δήθεν προόδου , περί  εκσυγχρονισμού , περί μεταρρύθμισης , εκείνο που τελικά μετασχηματίζεται  είναι το ον – εθνικός πολίτης  που χάνει την ιδιοπροσωπία και ιδιοσυστασία του  και μαζί του χάνεται το έθνος . Η  επαμφοτερίζουσα αριστεροδεξιά  κυβερνητική εξουσία  συνοδεύει αρμονικά την υποκρισία  της παραδοσιακής δεξιάς που καμώνεται  την αντιπολίτευση και στην οποία  καλούμαστε να εναποθέσουμε τις ελπίδες μας ενώ είναι παραδομένη στους μηχανισμούς της παγκοσμιοποίησης .

Κανένας  και για τίποτα δεν έχει το ηθικό και πολιτικό δικαίωμα να αποκόβει  τους έλληνες από τις ρίζες τους , την παράδοσή τους , την πίστη τους , την ιστορία τους ,  δήθεν για να τους κρατήσει  εντός του παγκόσμιου οικονομικού συστήματος και της αγοράς  και των τεχνολογικών επιτευγμάτων .  Αλήθεια , γατί πρέπει να χάσουμε τα πολιτιστικά μας  χαρακτηριστικά  και την εθνική μας αυτοσυνειδησία  για να γίνουμε , αν γίνουμε ποτέ , μέτοχοι της παγκοσμιοποίησης και δεν μπορούμε να το πετύχουμε αυτό κρατώντας τα  ζωντανά και αναλλοίωτα ; Γιατί πρέπει να μετασχηματιστούμε και να γίνουμε άλλοι απ΄ αυτό που είμαστε ;  Είναι  ερώτημα και απορία μαζί !!!

Ο  ελληνικός λαός σχεδόν στο σύνολό του βαθύτατα θρησκευόμενος , μέτοχος  στην μυστηριακή ζωή της Εκκλησίας και στα νάματα της Ορθόδοξης πίστης και παράδοσης  θέλει και δικαιούται να μελετά την παράδοση της θρησκείας του  , να μαθαίνει από πού έρχεται και που πάει , να γνωρίσει και να μελετά την ιστορική πορεία του έθνους και να αυτοπροσδιορίζεται  ως  εθνική οντότητα . Τούτο ουδείς  νομιμοποιείται να του το  στερήσει θέτοντας τα γνωστά ψευτοδιλήμματα  περί συντηρητισμού και οπισθοδρόμησης και απομόνωσης .

Η άποψη ότι τα βιβλία του μαθήματος των Θρησκευτικών είναι κατηχητικά και ομολογιακά είναι εσφαλμένη καθώς ο χαρακτήρας των σχολικών  βιβλίων  είναι γνωσιολογικός και πολιτιστικός με προκλητική θρησκειολογική αναφορά και γνωστικό υλικό για άλλα θρησκεύματα και δόγματα και με ευκαιρίες προβληματισμού για τις θρησκευτικές και ηθικές διαστάσεις σύγχρονων προβλημάτων.

Επίσης ο ισχυρισμός ότι  το μάθημα των Θρησκευτικών  κυριαρχείται από την παροχή γνώσεων γύρω από την ορθόδοξη θρησκευτική παράδοση του τόπου ουδόλως  το μετατρέπει από μάθημα θρησκευτικής μόρφωσης σε διαδικασία προσηλυτισμού των μη ορθοδόξων μαθητών καθώς  παρέχεται από το νόμο η δυνατότητα  αποχής  απ΄ αυτό .

Το μάθημα  των Θρησκευτικών  διδάσκεται σε ελληνικό σχολείο και εξ΄αυτού οφείλει και  πρέπει να λαμβάνει υπ’ όψιν τα τοπικά, ιστορικά, θρησκευτικά και πληθυσμιακά συμφραζόμενα του ελληνικού έθνους  με  στόχο την ομαλή ένταξη του  έλληνα μαθητή στην ελληνική κοινωνία, που κατά πλειοψηφία ασπάζεται το Ορθόδοξο Χριστιανικό δόγμα.  Οι Έλληνες δεν θέλουν και δεν θα αποχριστιανοποιηθούν γιατί κάποιοι που  , είτε γιατί βρίσκονται «λάθρα» στην χώρα μας , είτε γιατί ανήκουν σε άλλα δόγματα , εγείρουν θέμα . Αν δεν τους αρέσει δεν έχουν παρά να αναχωρήσουν από την Ελλάδα .

Εν κατακλείδι  ο ρόλος της εκπαίδευσης  σήμερα  μπορεί  να είναι  συμπορευτικός με τα  εργασιακά και οικονομικοκοινωνικά δεδομένα, προκειμένου να εξασφαλιστεί η παρακολούθηση  των  οικονομικοκοινωνικών και εργασιακών  δομών ,  μετασχηματιστικός, προκειμένου να εξανθρωπίσει την κοινωνία που, λόγω των νέων οικονομικών και τεχνολογικών δεδομένων, «αυτοματοποιείται»  και  εθνοκεντρικός προκειμένου να κρατήσει   ζωντανή και ανθοφορούσα την πολιτιστική ταυτότητα και εθνική αυτοσυνειδησία .

Συνακόλουθα, χαρακτηριστικά της εκπαίδευσης πρέπει να είναι , η διαμόρφωση συλλογικής και πολιτικής συνείδησης και η καλλιέργεια κριτικού πνεύματος προσέγγισης της πληροφορίας και της γνώσης, διαμορφώνοντας έναν χαρακτήρα περισσότερο ανθρωποκεντρικό και εθνοκεντρικό , ως αντίβαρο στην αποπροσωποποίηση  και αποεθνοποίηση που επιβάλλει το οικονομικό προφίλ της παγκοσμιοποίησης .

Μόνο έτσι μπορέσουμε ίσως να διατηρήσουμε  αλώβητη την εθνική μας αυθυπαρξία  και ιστορική  συνέχεια του  Ελληνικού Έθνους !!!

Τα σχόλια είναι κλειστά.

Όλες οι ενότητες

© 2011 - 2017 StagonNews, Developed by NikosPap . Designed by ManosKal .Hosted by Fusioned .