Κοινωνική ανασυγκρότηση εθνική αναγέννηση – Πως και ποιες δυνάμεις μπορούν να μας οδηγήσουν στην αναδημιουργία της Ελλάδος ;

30 Μαΐου, 2015 08:13 Επιμέλεια: /

καλυβας

Σίγουρα  δεν είναι ευχάριστο για την  αξιοπρέπεια ενός λαού  , πολύ περισσότερο αν αυτός ο λαός είναι  ο Ελληνικός , να ζει με δανεικά  εκλιπαρώντας  άλλα κράτη ή διεθνείς οργανισμούς  τα οποία  συνήθως  αν και όταν δανείζουν  επιβάλλουν σκληρούς και ταπεινωτικούς  όρους και αυτό  , όσο και να μην θέλουμε να το  παραδεχθούμε  , είναι μια πραγματικότητα στην περίπτωση της Ελλάδας  . Αλλά και πάλι  δεν είναι  ό,τι χειρότερο μπορεί να συμβεί σε ένα έθνος  καθώς με την δουλειά  , την προσπάθεια ανασυγκρότησης  και αναγέννησης μπορεί να ορθοποδήσει και να αναγεννηθεί   . Το χειρότερο  είναι η ηθική, πνευματική και εθνική παρακμή στην οποία  , κατά την άποψή  μου ,   περιήλθαν  η  ελληνική κοινωνία  , η χώρα  και το έθνος .

Η οικονομική κρίση   συνεπώς είναι η μια  όψη του ζητήματος καθώς η άλλη , αυτή της παρακμιακής ακρισίας   , της ηθικής και αξιακής  κατάπτωσης , είναι η πλέον σοβαρή  και είναι το μέγιστο  του  συνολικού προβλήματος  που οφείλουμε να αντιμετωπίσουμε  σήμερα ώστε να ξαναβρούμε  και να  ξαναδώσουμε  στην Ελλάδα μας  την καταρρακωμένη  τιμή και αξιοπρέπειά της  .

Αλήθεια  , γίνεται  αυτό  και πως  ;  Η απάντηση είναι απλή : ΝΑΙ !!!  Αρκεί  βεβαίως  να αξιοποιηθούν οι αστείρευτες δυνάμεις αυτού του λαού  που , κατά την  άποψή μου , αποτελούν το κλειδί στο όλον ζήτημα αντιμετώπισης της κρίσης  που βιώνουμε .

Αναμφίβολα χρειάζεται  εθνικό σχέδιο οικονομικής και κοινωνικής ανασυγκρότησης , χρειάζονται στρατηγικές , εθνικές στοχεύσεις , τομές και  αλλαγές στο θεσμικό και  κοινωνικό  πλαίσιο  που  αγγίζουν   τις καθημερινές συμπεριφορές και νοοτροπίες  μας που σίγουρα πρέπει να αλλάξουν .

Ωστόσο  όμως χρειάζεται και κάτι άλλο  ακόμα  . Πιστεύω  πως η  προσπάθεια  πρέπει να στραφεί πρωτίστως στην ανάδειξη των διαχρονικών αξιών που  βοήθησαν το Ελληνορθόδοξο Γένος μας να ξεπεράσει  δύσκολες στιγμές στο παρελθόν.

Είναι  εξόχως χρήσιμο , στο πλαίσιο αυτό , να αντλήσουμε διδάγματα από την ίδια την ιστορία  και ειδικά από τις  δύσκολες περιόδους  του έθνους  όπως λ.χ η  περίοδος  1893-1912 όταν  η χώρα κατάφερε να  οδηγηθεί  από την οικονομική πτώχευση  στην Εθνική Αναγέννηση του 1912-13 , κατορθώνοντας μάλιστα   να ανορθωθεί πνευματικά, πολιτικά και στρατιωτικά και κατόπιν να απελευθερώσει  τη Νότιο Ήπειρο, τη Μακεδονία, τα νησιά του Αιγαίου και την Κρήτη.

Θα μου πείτε ότι τότε υπήρχαν  ισχυροί εθνικοί  ηγέτες , σε αντίθεση με την σημερινή πολιτική χρεωκοπία και ανυποληψία που παράγει το υπάρχον πολιτικό σύστημα που αδυνατεί να σταθεί  με εθνική  – πατριωτική ευθύνη   απέναντι στο ζήτημα και να  υιοθετήσει στάσεις και συμπεριφορές που ξεπερνούν κομματικές και μικροπολιτικές σκοπιμότητες  αξιοποιώντας τις διαχρονικές  αξίες του γένους όπως την δουλειά ,   την πίστη , την παράδοση .   Και το λέμε αυτό με οδύνη και βαθιά  συναίσθηση   των επιπτώσεων  για την  χώρα  .

Δυστυχώς  αυτά τα στοιχεία  παραμένουν  αναξιοποίητα  και  η Ελλάδα εξελίσσεται  σε χώρα μη κυβερνήσιμη, όπου απουσιάζουν τα σχέδια , οι εθνικές στρατηγικές  , η τόλμη και ο ειλικρινής πολιτικός  λόγος για τις δυσκολίες που καλούμεθα ως λαός και ως έθνος να αντιμετωπίσουμε ,η πολιτική και κοινωνική συνεννόηση  που θα εκφράζεται σε μια κυβέρνηση   εθνικής σωτηρίας και ανόρθωσης  .

Αντίθετα οι  ελληνικές πολιτικές ελίτ και το πολιτικό σύστημα είναι ανίκανα να σχεδιάσουν και να εφαρμόσουν μακροπρόθεσμες συναινετικές πολιτικές στην άμυνα, στην εξωτερική πολιτική, στην οικονομία, την παιδεία, την υγεία και την κοινωνική ασφάλιση. Η πολιτική σήμερα στην Ελλάδα νοείται και εξασκείται ως μέσο νομής της εξουσίας. Η πολιτική εφαρμόζεται με γνώμονα το πολιτικό κόστος.

Ποιός Έλληνας πολιτικός μπορεί να πείσει τους πολίτες «να ανακαλύψουν ένα νόημα σε κάτι πιο σπουδαίο από τους ίδιους τους εαυτούς τους» ;

Και δεν μπορούν να πείσουν  γιατί  δεν είναι ειλικρινής, αφού στερούνται το οποιοδήποτε όραμα. Εκτός, βέβαια, από την υποθήκη να κυβερνήσουν , όπως  αυτό επιβάλλεται παιδιόθεν από την οικογένειά τους. Γιατί εκεί εξαντλείται χωρίς να τους υπερβαίνει ο οραματισμός της πλειονότητας των φιλόδοξων πολιτικών μας.

Αλλά και σε ό,τι αφορά την επίκληση στις ιδεολογικές προϋποθέσεις, τις αξίες και τα παραδείγματα της παράδοσης, δύσκολα οι Έλληνες πολιτικοί μπορούν να καταφύγουν σε παραδείγματα, γιατί δεν τα γνωρίζουν.

Βλέπουμε έτσι το παράδοξο  να επιστρατεύονται για να στηρίξουν το έθνος τα υπάρχοντα ιδεολογικά στηρίγματα, η ολιγόχρονη ιστορία και η περιορισμένη πνευματική παράδοση, ενώ στην Ελλάδα κανείς δεν αναφέρεται στην τεράστια παράδοση, την μακραίωνη ιστορία, τη γιγαντιαία πνευματική δημιουργία και τα πλήθη των παραδειγμάτων και των προτύπων.

Ποιες δυνάμεις αλήθεια  βοήθησαν την Ελλάδα μετά από τόσες ταπεινώσεις να φθάσει στην Αναγέννηση του 1912;  Ήσαν τέσσερις. Η πίστη στον Θεό, η φιλοπατρία κάποιων ανθρώπων που θυσιάσθηκαν, η εθνική συνείδηση και προσφορά ορισμένων επιχειρηματιών και το έργο των πνευματικών ανθρώπων, οι οποίοι τότε κήρυτταν τη συνέχεια του Ελληνισμού.

Το Έθνος πίστευε στη διαχρονική του ενότητα από την Αρχαιότητα μέσω της Βυζαντινής Ρωμηοσύνης μέχρι το 1821 και τη σύγχρονη Ελλάδα. Ενώ σήμερα, δυστυχώς, ακούμε ορισμένες φωνές να αμφισβητούν αυτή τη συνέχεια και να αγνοούν τις ιστορικές πηγές. Σήμερα η Εθνική Αναγέννηση δεν θα έχει πολεμική μορφή όπως τότε. Θα έχει ειρηνικό περιεχόμενο, πολιτιστικό, ηθικό, κοινωνικό. Αλλά θα βασίζεται και πάλι σε αξίες και ιδανικά.

Η Ελλάδα  μπορεί να ζήσει χωρίς  δανικά  αλλά όχι  χωρίς ιδανικά.

Ας ξεδιψάσουμε  από το νερό που αναβλύζει  η  ιστορία μας , ας  ξαναβρούμε  την πίστη στον Θεό, ας ξαναπιστέψουμε  στις αξίες και στα μεγάλα ιδανικά  του έθνους  μας , την φιλοπατρία, την  τεκμηριωμένη πεποίθηση για τη διαχρονική πορεία του Ελληνισμού .

Μόνο έτσι  θα δούμε τη νέα γενιά να δημιουργεί και να ανα-δημιουργεί μία καινούργια Ελλάδα.  Μια Ελλάδα  ισχυρή  , Ορθόδοξη, δημοκρατική, μαχητική ταγμένη να πρωτοπορεί πολιτιστικά και οικουμενικά.

Πώς, όμως, να γίνει επίκληση των παραδόσεων και των αξιών του ελληνικού έθνους , όταν αυτά καλύπτονται από τη λήθη και την άγνοια; Και για αυτό δεν είναι μόνο υπεύθυνος ο συμβατικός χαρακτήρας της παιδείας, αλλά κυρίως η στάση  ενός εκάστου  των πολιτών αλλά  και των φορέων του κοινωνικού συμβολαίου και η αποκοπή από τον τόπο, την ελληνική υπόσταση, τη γλώσσα και την ιστορική μνήμη. Αποκοπή που ενισχύεται κάθε απόγευμα από την οργουελλιανή ελληνική τηλεόραση, όπως αυτή επιβάλλει γνώμες, πρότυπα και αξίες σε κάθε ελληνική οικογένεια.

Όλες αυτές οι σκέψεις δεν είναι θεωρητική προσέγγιση του προβλήματος της κρίσης αλλά μια πρακτική πρόταση που μας βγάζει από την παρακμιακή ακρισία  και την εθνική διάλυση που επέρχεται ως συνέπεια αυτής  αλλά και της συνακόλουθης  απογοήτευσης και παραίτησης  αν δεν αντιδράσουμε και δεν αντισταθούμε σθεναρά αναλαμβάνοντας φυσικά το κόστος . Γιατί χωρίς κόστος δεν υπάρχει περίπτωση σωτηρίας .

Τα σχόλια είναι κλειστά.

Αρχή Σελίδας

© 2011 - 2015 StagonNews

Powered by NikosPap. Hosted by Fusioned.