Η ομιλία του Υποστράτηγου ε.α. Γεωργίου Βασιλείου για την 25η Μαρτίου

2 Απριλίου, 2016 12:58 Επιμέλεια: /

DSC_8222_DCE

Μια πολύ καλή ομιλία πραγματοποιήθηκε την 25η Μαρτίου στον Μητροπολιτικό Ναό του Αγίου Βησσαρίωνος Καλαμπάκας . Ομιλητής ήταν ο Υποστράτηγος ε.α. κος Βασιλείου Γεώργιος , ο οποίος κράτησε αμείωτο το ενδιαφέρον των παρευρισκομένων μέχρι το τέλος.

Η Ομιλία

Σεβασμιώτατοι, Σεβαστοί Πατέρες, κύριε Δήμαρχε, κύριοι Σύμβουλοι, κύριε Διοικητά της Αστυνομίας, κύριε Διοικητά της Πυροσβεστικής, κυρίες και κύριοι,

Είναι παλαιά, αλλά ωραία συνήθεια, ανάμεσα στις άλλες πανηγυρικές εκδηλώσεις των μεγάλων επετείων της εθνικής μας ιστορίας, η παρουσία του λόγου, όχι σαν ύμνος ή θριαμβολογία, αλλά σαν απότιση τιμής, σαν εκδήλωση ευγνωμοσύνης προς εκείνους που με ιδρώτα, πόνο και αίμα θεμελίωσαν την δική μας ευτυχία.

Παράλληλα, η αναδρομή μας στο παρελθόν, αξιολογεί τα πεπραγμένα και μας δίνει τη ευκαιρία να βγάλουμε συμπεράσματα προσδιοριστικά της μελλοντικής μας πορείας ως ατόμων και ως έθνους.

Οι λαοί, που έχουν συνείδηση της ιστορικής των αποστολής, ερευνούν το παρελθόν τους, ελέγχουν την μορφή του, εντοπίζουν τα σφάλματα και τις αδυναμίες του, φρονηματίζονται και εμπνέονται από τις αρετές του.

Το Ισλάμ υπήρξε η κάμινος μέσα στην οποία επυρακτώθη ο ελληνισμός, αλλά τελικά, ως άλλος χρυσός, εξήλθε λαμπρότερος.

Παρά ταύτα είναι μεγάλη ατυχία το γεγονός, ότι ο ελληνισμός γειτνιάζει με τον ισλαμισμό που παρά τους αιώνες, εννοεί να μην εξανθρωπίζεται.

Πανηγυρίζοντες, εν τούτοις σήμερα τα ελευθέρια, δεν προτρέπουμε τους εαυτούς μας να πνεύσουν «δόρυ και λόγχας και θυμούς επταβοείους» να γινουν πολεμοχαρείς, όπως έλεγε ο Αισχύλος, κι ακόμη δεν αποσκοπούμε να αναμοχλεύσουμε τα πάθη, αλλά αποβλέπουμε σε ενίσχυση του φρονήματος.

Σήμερα, θα στρέψουμε ερευνητικά κι ευγνώμονα τα βλέμματά μας εις το παρελθόν, θα επιχειρήσουμε αναβάπτιση στην κολυμβήθρα εκείνη της Αγίας Λαύρας, θα ακούσουμε τα σήμαντρα εκείνα των Εκκλησιών, θα αφήσουμε τους εαυτούς μας να επηρεασθούν από τις φωνές των γενναίων, ώστε να ανακαινισθεί η συνείδηση του χρέους και να καταστούμε εδραίοι και αμετακίνητοι στις αποφάσεις μας.

Ο εθνικός φρονηματισμός απαιτεί συνεχή μετάγγιση του πόνου των περασμένων γενεών με την οποία θα επιτευχθεί αλληλεγγύη και αλληλοσεβασμός, αλλά και φανατισμός εθνικής ευγνωμοσύνης. Σ’ αυτό το φανατισμό, σ’ αυτό τον προσανατολισμό, σ’ αυτό το φυλετικό εκστασιασμό αποβλέπει η συνήθεια του λόγου, περιεχόμενον του οποίου σήμερα είναι η παλιγγενεσία του ’21.

Η επιβίωση του έθνους μας υπήρξε αποτέλεσμα δραματικής διαδικασίας. Η ελευθερία μας δεν είναι, ως θα έπρεπε, δώρημα θεού, αλλά απόκτημα αγωνιώδους προσπάθειας, βγαλμένο από τα κόκαλα των προγόνων τα ιερά. Άλλων λαών ίσως ουδέποτε αμφισβητήθηκε η ελευθερία, ενώ η δική μας υπήρξε σημείο αντιλεγόμενο, δια δύο κυρίως λόγους: Πρώτον διότι η χώρα των τίμιων εκείνων βράχων, εις τους οποίους μας έριξε ο Θεός, οι θάλασσες και τα πελάγη, είναι σταυροδρόμι του κόσμου και δεύτερον διότι, Μεγάλη Ελλάδα, σημαίνει αναθεώρησιν του κόσμου.

Σήμερα, λοιπόν, γιορτάζουμε το τέλος μιας εθνικής περιπέτειας, πανηγυρίζουμε τα ελευθέρια, τιμούμε τους πρωτεργάτες της παλιγγενεσίας μας, εκείνους ακριβώς που πριν από δύο αιώνες, απετίναξαν το ζυγό του μαρτυρίου.

Τον Μάρτιο του ’21, την ημέρα του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου, οι Έλληνες κήρυξαν εαυτούς και πάλιν ελεύθερους και ξεκίνησαν ένα αγώνα άνισο και διμέτωπο. Το ένα μέτωπο ήταν η Ευρώπη, που αναπνέουσα με τους πνεύμονες της Ιεράς Συμμαχίας, καταδίκαζε κάθε προσπάθεια των μικρών υπόδουλων εθνοτήτων για αποτίναξη του ζυγού. Το άλλο ήταν ο Τούρκος, ως κράτος και ως άνθρωπος. Ως κράτος ήταν πανίσχυρος και ως άνθρωπος, άξεστος, ωμός, βίαιος, απολίτιστος και ξένος προς κάθε έννοια ανθρωπισμού. Η Ελλάς, αφού κροτάλισε τις θύρες των ισχυρών και αφού γελάστηκε πικρά, επανήλθε στην εθνική της μόνωση.

Μέσα σε τέτοια οδυνηρή εγκατάλειψη, σε τέτοια εθνική μόνωση, απεφάσισαν οι πρόγονοι να ενεργήσουν μόνοι ό,τι ματαίως περίμεναν από τη φιλανθρωπία των ευρωπαίων χριστιανών.

Οι πρωτεργάτες, και προ παντός εκείνος ο Παπαφλέσσας, γνώριζαν ότι η Ευρώπη, αντί να απολυτρώσει το σφάγιο, θα εθώπευε τον σφαγιαστή και, παρά ταύτα, επιχείρησαν το λογικά ακατόρθωτο.

Για τις φλεγόμενες ψυχές του ’21 τα πράγματα είχαν τραγικά απλοποιηθεί. Δεν υπήρχαν πολλές λύσεις παρά μόνο δύο, Ελευθερία ή Θάνατος.

Οι περιστάσεις είχαν εδραιώσει μεταξύ σκλάβων και Αγίων αδιάσχιστη αλληλεγγύη. Άγιοι και άνθρωποι αλληλοπαρηγορούντο. Σε στιγμές οδύνης, οι Άγιοι ενεθάρρυναν τους σκλάβους κι αυτοί με τη σειρά τους παρηγορούσαν τις δακρυρροούσες εικόνες.

Κατά την πίστη τους αυτή, ο Θεός είχε υπογράψει την ελευθερία της Ελλάδος και δεν θα ανακαλούσε την υπογραφή του. Οι κωδωνοκρουσίες της Αγίας Λαύρας, οι πρώτες μπαταριές στην Πάτρα, την Καλαμάτα και στα Καλάβρυτα έστειλαν το μήνυμα στους ανοιχτούς ουρανούς, από όπου ξεχύθηκαν μυστηριώδεις χυμοί κι ασύλληπτες δυνάμεις κι έγιναν πρόμαχοι της ελευθερίας. Άγγελος επιτήδειος όργωσε την πατρίδα για τη λύτρωσή της κι εμψύχωσε τις καρδιές των αγωνιστών, ώστε να περάσουν ολόκληρη τη ζωή τους νηστικές, πάνω σε βράχια, μέσα σε σπηλιές.

Οι ανοιχτοί ουρανοί και η ανταύγεια των προγονικών κορυφώσεων της εθνικής ζωής γαλούχησε κι εστίλβωσε τη ψυχή του γένους και το έκαμε θεριό Ελληνικό, που το ενέπνεε η λευτεριά και το ζωογονούσε ο θάνατος. Αυτές οι δυνάμεις, έκαμαν τις ψυχές φρούρια απόρθητα, λαίμαργες καταβόθρες, κύμα ανδρειωμένο, που φώναξε μια μέρα:

«Μέριασε βράχε, να διαβώ, επέρασε η γαλήνη

καταποτήρας είμ’ εγώ ο άσπονδος εχθρός σου…»

Η γενιά του ’21 εξαγόρασε την ελευθερία με τίμημα αίματος. Δεν αποτολμώ να αποστηθίσω ενώπιόν σας την απειρία των γεγονότων. Σας λέγω όμως τούτο, ότι: από εδώ και πέρα, πυρακτώθηκε ο Μωρηάς, αντάριασαν στεριές, φλογίστηκαν πελάγη, έκλαψαν τα χάνια για άλογα και τα τζαμιά για αγάδες.

Ο απαγχονισμός του Πατριάρχου, η καταστροφή των Ψαρών, αλλά και η ηρωική αντίσταση του Μεσολογγίου, η καταστροφή του Δράμαλη, η πυρπόλυση της ναυαρχίδος προκάλεσαν αισθήματα συμπάθειας, ξύπνησαν το αίσθημα της ευγνωμοσύνης στις ψυχές των ευγενών πνευμάτων ποιητών και φιλοσόφων της Ευρώπης.

Αλλά έπρεπε, άραγε, να σπαθιστούν στο Δραγατσάνι οι ιερολοχίτες, να γίνουν η Χίος και τα Ψαρά ολοκαυτώματα, να βαφούν τα νερά του Βοσπόρου με το αίμα της καρδιάς ενός ιεράρχου, να τιναχθεί στον αέρα το Μεσολόγγι, για να αποκρουστούν οι κρωγμοί Μέτερνιχ και ν’ ακουσθεί η φωνή του Σατωβριάνδου, του Βερανζέρου, του Ουγκώ, του Μπάϋρον και των άλλων μικρότερων, πάσης γλώσσης, ποιητών;

Οι θορυβοποιοί της Ευρώπης εσίγησαν, κι έτσι εκάμφθη το ένα μέτωπο. Για το άλλο μιλούν τα Δερβενάκια, μιλούν οι Αλαμάνες, μιλά ο Διάκος, ο Παπαφλέσσας, ο Μακρυγιάννης, μιλούν οι θάλασσες, και πάνω απ’ όλους κι απ’ όλα ακούγονται οι βροντερές φωνές του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη και του Καραϊσκάκη, με το ιδιόρρυθμο λεξιλόγιό του.

Νομίζω ότι θα αδικούσαμε την ιστορική αλήθεια λέγοντας ότι εκείνη την επανάσταση την ετοίμασαν και την εξέθρεψαν μόνο οι φιλικοί, οι Πατριάρχες, οι Φαναριώτες, οι αρματολοί και οι κλέφτες. Οι ήρωες δεν ήσαν μόνοι, μαζί τους αγωνίσθηκε και η Ελληνίδα, η άσοφος εκείνη Εστιάδα. Εκείνη εφύλαξε στο εικονοστάσι, κοντά στην εικόνα του Χριστού και την εικόνα της Πατρίδος.

Οι Ελληνίδες του ’21 δεν ήσαν μόνο ηρωοτόκες, αλλά και ηρωίδες. Θυμηθείτε εκείνες τις Ορεστιάδες του Σουλίου «τας θανάτω προλαβούσας την ατίμωσιν», θυμηθείτε τις Τζαβέλλαινες, τη Δέσπω του Μπότσαρη, τις Μπουμπουλίνες, θυμηθείτε ακόμη την ανδρεία των γυναικών του Μεσολογγίου, που άνοιξαν δρόμο με το σπαθί ελεύθερες να μείνουν, εκείθε με τους αδελφούς, εδώθε με το χάρο.

Ουκ εξαρκέσει ο λόγος μου προς ύμνον των θαυμασίων εκείνων ανδρών γι’ αυτό, δείτε, πτερνίσατε τη φαντασία σας και μεταφερθείτε στις επικές εκείνες στιγμές και θα δείτε τις στράτες του Μωρηά κλεισμένες, θα δείτε τους Κολοκοτρωναίους με τις ασημένιες πάλες, θα δείτε τους Νικηταράδες, θα δείτε Αλαμάνες και Γραβιές.

Θα δείτε τον Καραϊσκάκη κατά την πολιορκία της Ακρόπολης σε στιγμή κινδύνου (ήταν η περίπτωση θανάτου της συζύγου του και η διοίκηση φοβόταν μην εγκαταλείψει την πολιορκία) να αναφωνεί: «Αποφάσισα να προτιμήσω και αυτής της οικίας μου την πλήρη καταστροφή παρά να παραιτήσω υπό τας παρούσας συνθήκας τις υπηρεσίες μου προς την πατρίδα, υπέρ της οποίας θέλω δώσω και το ολίγο μου αίμα».

Θα δείτε τον Κασομούλη ν’ ανεβαίνει την ανεμόσκαλα της Αγίας Τριάδος των Μετεώρων, στη συνέχεια να φιλοξενείται στη Μονή Βυτουμά και μετά στα Κούτσαινα να τον υποδέχεται ο έχων «ηγεμονική αρχοντιά» Νικόλας Στουρνάρας.

Ελληνόπουλα της αιωνίας Ελλάδος, βουνά και λιθάρια τούτος ο τόπος. Γη άγονη και πετρωμένη. Ρίχνεις δέκα σπόρους για να φυτρώσει ο ένας. Και δεν θα επιζούσε ο τόπος αν ανάμεσα στα βουνά και τα λιθάρια δεν φύτρωνε κι ένα δένδρο με ρίζες βαθιές ως τα σπλάχνα τούτης της γης που θρέφεται με αίμα καρδιάς και πίστη. Το δένδρο της λευτεριάς. Αυτό το δένδρο έχω εδραία την πεποίθηση ότι εσείς μπορείτε να το θρέψετε.

Παρακαλώ, λοιπόν, η ομιλία μου αυτή, ας θεωρηθεί σαν ένα νοερό προσκλητήριο των νεκρών μας, σαν ένα εθνικό ψυχοσάββατο, που μας δίνει την ευκαιρία να τιμήσουμε την μνήμη τους και να βαδίσουμε στο δρόμο του χρέους, του Εθνικού χρέους. Αυτός ο δρόμος νομίζω ότι είναι η ωραιότερη λαμπάδα ευγνωμοσύνης προς τους Σταυραετούς, είναι η ειλικρινέστερη καταξίωση της θυσίας των.

ΔΕΝ ΥΙΟΘΕΤΟYΜΕ ΤΙΣ ΑΠΟΨΕΙΣ ΤΩΝ ΣΧΟΛIΩΝ ΚΑΘΩΣ ΚΑΙ ΤΩΝ ΙΣΤΟΛΟΓIΩΝ ΠΟΥ ΠΡΟEΡΧΟΝΤΑΙ ΟΙ ΑΝΑΡΤHΣΕΙΣ. ΑΥΤO ΤΟ ΑΦHΝΟΥΜΕ ΣΤΗΝ ΚΡIΣΗ ΤΩΝ ΑΝΑΓΝΩΣΤΩΝ. ΕΛΕYΘΕΡΑ ΜΠΟΡΕIΤΕ ΝΑ ΣΤΕIΛΕΤΕ ΠΡΟΣ ΑΝAΡΤΗΣΗ ΚΑΙ ΤΗ ΔΙΚH ΣΑΣ AΠΟΨΗ.ΣΕ ΠΕΡIΠΤΩΣΗ ΠΟΥ ΥΠAΡΞΕΙ ΑΝAΡΤΗΣΗ, ΤΗΣ ΟΠΟIΑΣ ΕIΣΤΕ ΚAΤΟΧΟΣ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΩΝ ΔΙΚΑΙΩΜAΤΩΝ, H ΠΟΥ ΘIΓΕΣΤΕ ΑΠO ΑΥΤH, ΕΠΙΚΟΙΝΩΝHΣΤΕ AΜΕΣΑ ΜΑΖI ΜΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΠΑΡΑIΤΗΤΗ ΔΙOΡΘΩΣΗ. ΕAΝ EΧΕΙ ΣΥΜΒΕI ΚAΤΙ ΑΠO ΤΑ ΠΑΡΑΠAΝΩ ΔΕΝ ΘΑ EΧΕΙ ΓIΝΕΙ ΕΣΚΕΜΜEΝΑ. ΟΙ ΑΝΑΓΝΩΣΤΕΣ ΠΟΥ ΔΗΜΟΣΙΕYΟΥΝ ΣΧOΛΙΑ, ΠΑΡΑΚΑΛΟYΝΤΑΙ OΠΩΣ ΕIΝΑΙ ΕΥΠΡΕΠΕIΣ ΣΤΟΥΣ ΣΧΟΛΙΑΣΜΟYΣ ΤΟΥΣ ΑΠΟΦΕYΓΟΝΤΑΣ YΒΡΕΙΣ.

Τα σχόλια είναι κλειστά.

Αρχή Σελίδας

© 2011 - 2015 StagonNews

Powered by NikosPap. Hosted by Fusioned.