Το ευθυμογράφημα της εβδομάδας – Σάββατο 14 Σεπτεμβρίου 2019 Καθημερινές ιστορίες για γέλια και για κλάματα

Γρηγόρης Γ. Καλύβας
Γρηγόρης Γ. Καλύβας
14 Σεπτεμβρίου 2019, 08:56

«Η πραγματική μας πατρίδα είναι η παιδική μας ηλικία» , λέει ο Γάλλος σημειολόγος  Ρολάν Μπαρτ που γεννήθηκε το 1915 και αποχαιρέτησε τα εγκόσμια το 1980  και όλα όσον αφορά την ψυχοσύνθεση του ανθρώπου έχουν παιχτεί προτού γίνουμε δώδεκα χρονών  υποστηρίζει ο επίσης Γάλλος ποιητής και συγγραφέας Charles Péguy, που έζησε μεταξύ 1873 με 1914 .

Παιδική ηλικία λοιπόν . Δηλαδή αθωότητα, ανεμελιά, φαντασία, πίστη στο ανέφικτο, στο «μαγικό». Που πηγαίνουν όλα αυτά τα χαρακτηριστικά μας με τα χρόνια; Πόσο απομακρυνόμαστε από το παιδί που κάποτε ήμασταν; Τι κρατάμε και τι χάνουμε; Πόσο συχνά αναπολούμε στιγμές όπου όλα έμοιαζαν αλλιώς, όλα έμοιαζαν με παιχνίδι, με περιπέτεια. Κι αναρωτιόμαστε τι έγινε στην πορεία. Πότε έφυγαν όλα αυτά και τη θέση τους πήρε η συνεχής πίεση του χρόνου, το άγχος, ο στεγνός ρεαλισμός και η αγωνία για το αύριο;

Σαν ενήλικες γινόμαστε πιο πραγματιστές, πιο «πεζοί», πιο υπεύθυνοι, πιο σοβαροί. Ξαφνικά δεν επιτρέπονται οι «τρέλες» γιατί δεν ταιριάζουν με τους κοινωνικούς μας ρόλους. Εγκλωβιζόμαστε στον καθωσπρεπισμό και χάνουμε σταδιακά την ταυτότητά μας. Όταν ρωτάμε τους ενήλικες ποια είναι τα «θέλω» τους, τα όνειρά τους δυσκολεύονται να τα κατονομάσουν κι όταν το κάνουν προβάλουν τις αμφιβολίες τους, αλλά και πολλά πιθανά εμπόδια ή δικαιολογίες που δεν τους αφήνουν να φτάσουν στο στόχο τους.

Όταν, όμως, θέσεις την ίδια ερώτηση στα παιδιά, δεν σταματούν να μιλούν και να σου αφηγούνται όλα αυτά που θέλουν να κάνουν στη ζωή τους κι αν εσύ ο μεγάλος τους σταματήσεις για λίγο εξηγώντας ότι κάτι από αυτά που είπαν είναι «δύσκολο» να πραγματοποιηθεί σε κοιτούν τόσο παράξενα που αισθάνεσαι τελικά ότι έκανες λάθος που παρενέβαλες τη λογική του ενήλικα στον παιδικό συνειρμό.

Πόσο διαφορετικός θα ήταν άραγε ο κόσμος αν μπορούσαμε μεγαλώνοντας να κρατήσουμε κάτι από τον παιδικό μας εαυτό; Κάτι που θα μας γινόταν έμπνευση, δύναμη, κίνητρο, κάτι που δεν θα μας άφηνε ποτέ να γίνουμε στείροι και «γκρίζοι». Αντί να συζητάμε για προβλήματα συνέχεια, θα μπορούσαμε να συζητάμε για στόχους, όνειρα, για λύσεις που θα μας πάνε πιο κοντά στο προσωπικό μας όραμα. Αντί να μιλάμε συνέχεια για χρήματα, θα εστιάζαμε στη δημιουργικότητα, στην καινοτομία, στην πρόκληση.

Δεν είναι εύκολο να είσαι παιδί, αλλά ούτε και ενήλικας. Δεν είναι ανάγκη να ασπαστείς όλα αυτά που μας επιβάλλει η ορθή λογική της ενηλικίωσης και της ωρίμανσης. Δεν χρειάζεται να γίνεις μόνο ρόλους, μόνος ευθύνες και υποχρεώσεις.  Δεν χρειάζεται να αποδείξεις τι αξίζεις στους άλλους γιατί ήδη διαθέτεις την αυτοαξία σου, χωρίς να χρειάζεται να την επικυρώσουν οι άλλοι γύρω σου.

Δεν χρειάζεται να κυνηγάς τόσο απεγνωσμένα την κοινωνική καταξίωση, γιατί δεν έχει τόση σημασία για το παιδί που ήσουν τι έχεις κατακτήσει, αλλά τι έχεις γίνει μέσα σου. Που είναι τα «όπλα» που κάποτε είχες; Η φαντασία, η πίστη στο μέλλον, η ελπίδα, η αισιοδοξία, ο ζήλος, ο ενθουσιασμός, η ενέργεια, τα όνειρα. Ακόμα και σαν ενήλικας να ξέρεις ότι αυτά συνεχίζουν να είναι σπουδαία εφόδια, αν θέλεις πραγματικά να πετύχεις.

Ίσως θα πρέπει να βρούμε κάποιο χρόνο και χώρο να επικοινωνήσουμε με αυτό το παιδί μέσα μας, που μάλλον ποτέ δεν έχει σωπάσει. Ζητάει, ονειρεύεται, απογοητεύεται, πεισμώνει, εκρήγνυται, αντιδρά , δεν ικανοποιείται εύκολα και μάλιστα μερικές φορές μας ασκεί και αυστηρή κρητική: «πώς έγινες έτσι;», «δεν είσαι αυτό που ήθελα να γίνω», «δεν σε αναγνωρίζω».

Η συμφιλίωση με το «εσωτερικό» παιδί μέσα μας αποτελεί στόχο πολλών κατευθύνσεων της ψυχολογίας. Όσο κι αν περάσουν τα χρόνια, η φωνή αυτή του παιδιού που ήμασταν δεν σβήνει. Είναι προτιμότερο να του δώσουμε την αξία που του αναλογεί –ως πυρήνας του εαυτού μας, ως ρίζα μας- αντί να το απαξιώσουμε, να το σιωπήσουμε και να διακόψουμε την οποιαδήποτε ενδοεπικοινωνία. Ίσως τότε οι συνέπειες να είναι αρκετά σοβαρές: ψυχολογικά, σωματικά και ψυχοσωματικά…

Όλοι οι  παραπάνω προβληματισμοί προέκυψαν όταν ο φίλος μας ο Κώστας , έτυχε να συνομιλήσει με τον μικρό του γιό , τον Αριστειδάκη . Ήταν ένα μεσημέρι όταν ο Κώστας επέστρεψε κατάκοπος από την δουλειά του στο σπίτι .

_Τέλη , πως σου φάνηκε αγόρι μου η πρώτη μέρα στο σχολείο ;

– Τέλεια!! Τέλια  μπαμπάκα μου .

_Αλήθεια ; μπράβο , μπράβο.. Τί σου άρεσε περισσότερο όμως ;

_Το μαγικό παραθυράκι μπαμπάκα μου , απάντησε ο μικρός Αριστειδάκης .

_Μαγικό παραθυράκι ; Τί μαγικό παραθυράκι, μήπως κάνεις λάθος ;

_Όχι , όχι , το σχολείο μας έχει μαγικό παραθυράκι!!

_Μήπως να μου το περιγράψεις πως είναι  αυτό το μαγικό παραθυράκι;

– Να , στεκόμαστε όλα τα παιδάκια στη σειρά και μόλις φτάσεις στο μαγικό παραθυράκι σου δίνει γλυκά!! Είναι τέλειο το σχολείο μας!

_Α…αααα , γι΄ αυτό μιλάς , για το κυλικείο του σχολείου ;

_ώ…ωωωχ μωρέ μπαμπά , πολύ μπουμπούνας είσαι ; Ποιο κυλικείο , μαγικό παραθυράκι είναι , επέμενε ο μικρός .

_Μαγικό , μαγικό τί να κάνουμε , μπορώ να τα βάλω με την εικόνα ενός παιδιού; Συλλογίστηκε ο μπαμπάς του μικρού και πήρε στα χέρια του το κουμπιούτερ  και άνοιξε την τηλεόραση να δει ειδήσεις , όπως το συνηθίζει κάθε που έρχεται στο σπίτι .

_Μπαμπάκα…ααα !!

_M…..μμμμμ , απάντησε ο μπαμπάς

_Μπαμπάκα , θα βάλεις παιδικά να δούμε;

_Μ…………μμμμμ , πάλι ο εκείνος .

_Θα βάλεις παιδικά μπαμπάκα ;

_Κάτσε βλέπω ειδήσεις , απάντησε ο μπαμπάκας .

_Ώ….ωωωωχ , πάλι ειδήσεις ; Βάλε ένα παιδικό σε παρακαλώ , επέμενε ο μικρός .

_Κάτσε , ήσυχα τώρα βλέπω , πάλι ο μπαμπάκας .

_Μπαμπάκα…ααα ;

_Μ…μμμμ !!

_Είναι  καλός ο Μητσοτάκης ;

_Τί….ιιι , τί είπες ;

_Ο Μητσοτάκης είναι καλός ;

_Αυτό περιμένουμε να δούμε , αν είναι καλός , απάντησε ο μπαμπάκας του μικρού Αριστειδάκη.

_Καλύτερος απ΄τον Αλέξη είναι μπαμπάκα;

_Για καλύτερο τον βγάλαμε , ξέρω κι΄ εγώ , ψέλλισε ο μπαμπάκας .

_Μπαμπάκα , εγώ  τον φοβάμαι , επέμενε πάλι ο μικρός .

_Γιατί τον φοβάσαι ;

_Τον φοβάμαι σου είπα , βάλε παιδικά , πάλι ο μικρός .

_Α…αααα , σε παρακαλώ , κάθε φορά που βλέπω ειδήσεις την ίδια δουλειά;

_Εγώ θέλω παιδικά ;

_Μετά , μετά , να δώ λίγο ειδήσεις και μετά ναι , παιδικά .

_Και γιατί ρώτησες αν είναι καλός ο Μητσοτάκης ;

_Γιατί είναι κακός λύκος που τρώει τα παιδάκια , πάλι ο μικρός .

_Που τα άκουσες εσύ αυτά ; Ποιος τα λέει ;

_Στο σχολείο τα άκουσα από τα άλλα παιδιά , απάντησε χωρίς καθυστέρηση ο μικρός .

_Αυτά , είναι βλακείες , να μην τις ακούς . Είναι καλός ο Μητσοτάκης και αγαπά τα παιδάκια .

_Και γιατί μου είπαν τα άλλα τα παιδιά ότι είναι κακός λύκος ;

_Σου λένε ψέματα τα άλλα παιδιά , μην τ΄ ακούς .

_Όχι είναι κακός λύκος πάλι ο μικρός .

_Βρε κάτσε καλά που σου λέω , χαζομάρες σου λένε τα άλλα παιδιά .

_Δηλαδή δεν είναι κακός λύκος ; Να μη φοβάμαι ;

_Όχι , να μη φοβάσαι .

_Λες αλήθεια ;

_Ναι….ιιιι !!!

_Και ποιος είναι μετά κακός λύκος ;

_Δεν υπάρχει κακός λύκος .

_Πω…ωωως , δεν υπάρχει . Υπάρχει και παραυπάρχει !!

_Και ποιος είναι ;

_Αυτός , απάντησε  ο μικρός δείχνοντας στην τηλεόραση τον Πρωθυπουργό.

 

Όλες οι ενότητες

© 2011 - 2017 StagonNews, Developed by NikosPap . Designed by ManosKal .Hosted by Fusioned .