Χρεοκοπήσαμε τη χώρα για να μην χρεοκοπήσει πολιτικά ο ΣΥΡΙΖΑ – Οι ατομικές και συλλογικές ευθύνες πολιτικών και πολιτών

2 Ιουλίου, 2015 08:15 Επιμέλεια: /

kalibas new site

«..Ο αληθινός άρχων ου πέφυκε το αυτώ συμφέρον σκοπείσθαι αλλά το τω αρχομένω…»

(Πλάτων, 427-347 π.Χ.)

Η σημερινή εικόνα της χώρας με κλειστά χρηματοπιστωτικά ιδρύματα , με την εθνική αξιοπρέπεια να καταρρακώνεται μπροστά στα Α.Τ.Μ , με τους Έλληνες να διακατέχονται από τον φόβο του αύριο  , με την επόμενη μάχη να δίνεται στα σούπερ μάρκετ και όσα άλλα δραματικά ακολουθούν αν το πολιτικό σύστημα  εν συνόλω  δεν καταφέρει να συνεννοηθεί και να επανέλθει η χώρα στις διαπραγματεύσεις  , θα ομοιάζει με καλοκαιρινή μπόρα στον   ερχόμενο Αρμαγεδδώνα  .

Το θέμα γιατί ο Τσίπρας οδηγήθηκε στην απόφαση να επαναλάβει το λάθος του Γ.Α.Π και ξε’  αυτού να οδηγήσει  τη χώρα στην άβυσσο  , έχει δύο αναγνώσεις  : η μία είναι ότι το έπραξε ενσυνείδητα  υποκύπτοντας ή ακόμα και συμμετέχοντας  στο γνωστό λόμπι της δραχμής που εμφιλοχωρεί και δρα απροκάλυπτα εντός της Κυβέρνησης και του ΣΥΡΙΖΑ .

Η δεύτερη ανάγνωση έχει σχέση τον ίδιο τον ΣΥΡΙΖΑ καθώς ήταν εμφανής   η δυσαρμονία της  ελληνικής πρότασης προς τους θεσμούς και των κόκκινων γραμμών της γνωστής αριστερής συνιστώσας που δεν  αποδέχονταν  την πρόταση . Ο Πρωθυπουργός  σταθμίζοντας τα πράγματα και διαπιστώνοντας το πολιτικό πρόβλημα   που θα προέκυπτε για τον ίδιο και την κυβέρνησή του αν η συμφωνία πήγαινε για ψήφιση στη Βουλή  και δεν ψηφίζονταν από την αριστερή συνιστώσα , προτίμησε να χρεοκοπήσει τη χώρα για να μην χρεοκοπήσει πολιτικά ο ΣΥΡΙΖΑ .

Κατά τ’  άλλα  είναι φανερό ότι ο κ. Τσίπρας έδειξε πρωτοφανή άγνοια των κανόνων λειτουργίας της οικονομίας  και του διεθνούς γίγνεσθαι  , έλλειψη εμπειρίας στη στρατηγική διαπραγμάτευσης , απουσία εμπειρίας  διαχείρισης κρίσεων  και μια σειρά άλλα που μπορεί να προσθέσει κανένας  κρίνοντας τις ενέργειές του .

Η  χώρα πληρώνει δυστυχώς την στρεβλότητα της λειτουργίας του εγχώριου πολιτικού συστήματος και της πολιτικής ελίτ  που δεν εννοεί να  διαχωρίσει το ατομικό και κομματικό  συμφέρον  από το εθνικό  συμφέρον . Είναι μια λειτουργία που διακρίνει το πολιτικό σύστημα  και που τόσα δεινά   επέφερε στη χώρα διαχρονικά .

Όταν λοιπόν  ο ηγέτης  σε στιγμές καθοριστικές για την πορεία μιας χώρας , ενός λαού και ενός έθνους  δεν μπορεί να κατανοήσει ότι το κομματικό ή το προσωπικό συμφέρον υποτάσσονται   στο εθνικό  και τελικά δεν αποφασίζει εθνικά  αλλά  μικροκομματικά , τότε έχουμε τραγικά αποτελέσματα για την χώρα , το λαό και το έθνος που διαφεντεύει .

Ατομικές και συλλογικές ευθύνες πολιτικών και πολιτών

Στην Ελλάδα  δυστυχώς οι πολιτικοί λοισμονούν ότι υπηρετούν την Δημοκρατία και το εθνικό συμφέρον . Κυριαρχημένοι από εγωισμό  θεωρούν τη γνώμη τους ανώτερη αυτής των εντολέων τους και ενεργούν αυτόβουλα και αυθαίρετα. Έχουν αναλάβει τα ηνία της χώρας αυτοανακυρησσόμενοι  μέγιστοι κυβερνήτες και πολιτικοί ταγοί  – σωτήρες του έθνους  για να  αποδειχθεί ενίοτε  ότι είναι σκέλεθρα . Αλλά  το χειρότερο δεν είναι αυτό  .  Το χειρότερο είναι πως οι πολίτες  που κατοικούν στη χώρα που οι πρόγονοί τους γέννησαν την ιδέα της Δημοκρατίας  αποδέχονται  σιωπηρώς την μεταβίβαση εξουσίας  . Γιατί; Γιατί δεχόμενοι αυτό ματαβιβάζουν  ταυτόχρονα και τις ευθύνες .

Αποτασσόμαστε των ευθυνών, αναλαμβάνοντας όμως έναν ρόλο για τον οποίο χύσαμε αίμα στο παρελθόν για να απαλλαγούμε απ” αυτόν. Το ρόλο του ραγιά. Οι πολιτικοί αποδέχονται  ασμένως  την ανάληψη της εξουσίας που τους  δίδεται . Όσο για τις ευθύνες, τις έχουν αναλάβει εικονικά και συλλογικά, χωρίς να τις αναλαμβάνουν προσωπικά. Σε προσωπικό (και κομματικό) επίπεδο ρίχνουν ο ένας τις ευθύνες στον άλλο, καυτό αυγό που κανείς δεν θέλει στα χέρια του. Όσο για το λαό, απολαμβάνει τη μακαριότητα της ανευθυνότητας  από τον καναπέ, ρίχνοντας τις ευθύνες στους πολιτικούς, τα αφεντικά μας και έτσι προχωρούμε για χρόνια τώρα .

Σε ένα τόσο ωραίο κλίμα “δημοκρατίας” απορούμε πώς βρεθήκαμε σε τόσο δεινή θέση. Αγνοούμε ποιος ευθύνεται για την κατάσταση στην οποία έχουμε περιέλθει . Αλήθεια , δεν έχουμε καθρέφτες στα σπίτια μας; Αρνούμαστε να αναγνωρίσουμε τους εαυτούς μας ως υπεύθυνους της κρίσης. Φοβούμαστε να σηκώσουμε στους ώμους μας το βάρος της ευθύνης μας. Προτιμάμε να το φορτώνουμε στην πλάτη κάποιου άλλου ή δημιουργούμε φαντάσματα . Εν προκειμένω ότι για όλα φταίνε οι θεσμοί  . Η κρίση δεν είναι εσωτερική υπόθεση, αλλά πρωτίστως οφείλεται στη δράση εξωγενών δυνάμεων και στη διεθνή οικονομοπολιτική πραγματικότητα.

Μα, πότε οι εξωτερικές συνθήκες ήταν ευνοϊκές; Πότε οι “ξένες δυνάμεις” ήταν με το μέρος μας; Ζούμε πλέον  σε ένα παγκόσμιο χωριό , όπου όμως το κάθε κράτος επιζητεί το δικό του συμφέρον και μέσα από αυτό το πρίσμα βλέπει τα πράγματα και ενεργεί. Χωρίς ηθική. Ανέκαθεν έτσι ήταν τα πράγματα και πάντα έτσι θα είναι, μην αυταπατώμαστε. Πάντα η χώρα θα είναι ένας οργανισμός σε εχθρικό περιβάλλον, που δαπανά το μεγαλύτερο μέρος των πόρων του στη διατήρηση της οικονομικής  , κοινωνικής και πολιτισμικής κυριαρχίας του . Ένας οργανισμός που ανταγωνίζεται τους άλλους στο παιχνίδι της επιβίωσης. Οι όποιες συμμαχίες είναι σχέσεις ευκαιριακές και ισχύουν στο βαθμό και για όσο καιρό εξυπηρετούν τους σκοπούς και των δύο πλευρών. Σχέσεις όπου το στοιχείο της αμοιβαίας ανταλλαγής “υπηρεσιών” είναι ο μόνος νόμος. Αυτό στη φύση λέγεται “συμβίωση”. Μην ψάχνουμε λοιπόν την ευθύνη στους απ” έξω. Όχι γιατί δεν έχουν επιδράσει τα μέγιστα στη διαμόρφωση της σημερινής κατάστασης, αλλά γιατί αυτοί είναι πάντα “ξένοι”, “απ” έξω”. Δεν μάθαμε από την Ιστορία να στηριζόμαστε στις δικές μας δυνάμεις και να κάνουμε μόνοι μας ό,τι και όσα μπορούμε. Περιμένουμε από τους άλλους να μας σώσουν.

Μία άλλη εξίσου αναμενόμενη αντίρρηση είναι ότι ως πολίτες δεν ευθυνόμαστε γιατί “δεν είμαστε εμείς στα πράγματα”. Αλλά γιατί “δεν είμαστε εμείς στα πράγματα”; Ποιος έδωσε στην κυβέρνηση την εξουσία; Ποιος απεμπόλησε τα κυριαρχικά του δικαιώματα σε μία κατ” επίφαση δημοκρατία και ποιος ανέχτηκε όλη αυτήν την κατάσταση τόσα χρόνια; Μήπως παριστάνουμε τις στρουθοκαμήλους σαν τους γερμανούς πολίτες του 1939-45 που “δεν ήθελαν να γνωρίζουν”, απλά γιατί μας βολεύει να μην αναλαμβάνουμε την ευθύνη  των πράξεών μας;

Σαφώς η ομάδα των πολιτικών φέρει βαρύτατες ευθύνες για την κατάντια της χώρας. Και συλλογικά αλλά και ατομικά. Βαρύνονται με ευθύνες  κακοδιαχείρισης του δημοσίου συμφέροντος, είτε λόγω ιδίων συμφερόντων, είτε λόγω ανευθυνότητας, είτε λόγω ανικανότητας, είτε λόγω εγκληματικής αδιαφορίας, είτε λόγω όλων αυτών μαζί. Είναι εξίσου αδιαμφισβήτητος ο ρόλος των ξένων δυνάμεων, πολιτικών και οικονομικών, στη διαμόρφωση της εφιαλτικής αυτής πραγματικότητας. Η πολιτική πάντοτε έτσι ήταν. Εγχώρια και διεθνής. Και πάντα έτσι θα είναι. Αλλά το ερώτημα είναι πότε θα σηκώσουμε τις δικές μας ευθύνες στη δική μας πλάτη για να μπορούμε να πάρουμε την τύχη μας στα χέρια μας. Και ακόμη περισσότερο, αν θέλουμε πραγματικά να το κάνουμε αυτό…

 

 

ΔΕΝ ΥΙΟΘΕΤΟYΜΕ ΤΙΣ ΑΠΟΨΕΙΣ ΤΩΝ ΣΧΟΛIΩΝ ΚΑΘΩΣ ΚΑΙ ΤΩΝ ΙΣΤΟΛΟΓIΩΝ ΠΟΥ ΠΡΟEΡΧΟΝΤΑΙ ΟΙ ΑΝΑΡΤHΣΕΙΣ. ΑΥΤO ΤΟ ΑΦHΝΟΥΜΕ ΣΤΗΝ ΚΡIΣΗ ΤΩΝ ΑΝΑΓΝΩΣΤΩΝ. ΕΛΕYΘΕΡΑ ΜΠΟΡΕIΤΕ ΝΑ ΣΤΕIΛΕΤΕ ΠΡΟΣ ΑΝAΡΤΗΣΗ ΚΑΙ ΤΗ ΔΙΚH ΣΑΣ AΠΟΨΗ.ΣΕ ΠΕΡIΠΤΩΣΗ ΠΟΥ ΥΠAΡΞΕΙ ΑΝAΡΤΗΣΗ, ΤΗΣ ΟΠΟIΑΣ ΕIΣΤΕ ΚAΤΟΧΟΣ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΩΝ ΔΙΚΑΙΩΜAΤΩΝ, H ΠΟΥ ΘIΓΕΣΤΕ ΑΠO ΑΥΤH, ΕΠΙΚΟΙΝΩΝHΣΤΕ AΜΕΣΑ ΜΑΖI ΜΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΠΑΡΑIΤΗΤΗ ΔΙOΡΘΩΣΗ. ΕAΝ EΧΕΙ ΣΥΜΒΕI ΚAΤΙ ΑΠO ΤΑ ΠΑΡΑΠAΝΩ ΔΕΝ ΘΑ EΧΕΙ ΓIΝΕΙ ΕΣΚΕΜΜEΝΑ. ΟΙ ΑΝΑΓΝΩΣΤΕΣ ΠΟΥ ΔΗΜΟΣΙΕYΟΥΝ ΣΧOΛΙΑ, ΠΑΡΑΚΑΛΟYΝΤΑΙ OΠΩΣ ΕIΝΑΙ ΕΥΠΡΕΠΕIΣ ΣΤΟΥΣ ΣΧΟΛΙΑΣΜΟYΣ ΤΟΥΣ ΑΠΟΦΕYΓΟΝΤΑΣ YΒΡΕΙΣ.

Τα σχόλια είναι κλειστά.

Αρχή Σελίδας

© 2011 - 2015 StagonNews

Powered by NikosPap. Hosted by Fusioned.