Η ηθική πλευρά της κρίσης – Απαντοχή και ελπίδα αναγέννησης η πίστη στο Θεό και οι παραδόσεις της φυλής μας

3 Ιουλίου, 2015 23:55 Επιμέλεια: /

kalibas new site

Η Πατρίδα μας, βρίσκεται  στην κορύφωση  μιας από τις σοβαρότερες κρίσεις των νεότερων χρόνων  της ιστορικής  της διαδρομής η οποία φαινομενικά δείχνει να είναι  οικονομικού  – δημοσιονομικού χαρακτήρα  , σαφώς όμως έχει  κοινωνική – ηθική  διάσταση  που  είναι χείρον της  πρώτης καθώς  την επιτείνει .

Είναι σαφές ότι  ως  χώρα  και  ως  κοινωνία φτάσαμε στα έσχατα  εθνικού  ξεπεσμού  από δικά μας λάθη και αδυναμίες . Λάθη και αδυναμίες του πολιτικού συστήματος  που δεν ενήργησε   ορθολογικά  στο χρόνο που έπρεπε αναφορικά με το είδος και την μορφή  της οικονομικής και κοινωνικής ανάπτυξης   της χώρας ,  αλλά λάθη και αδυναμίες του κοινωνικού  συνόλου καθώς η ευμάρεια που έφερε η στρεβλή  οικονομική ανάπτυξη μας παρέσυρε σε έναν υπερκαταναλωτισμό και ευδαιμονισμό που άλλαξε άρδην την κοινωνική δομή  και οργάνωση , το νόημα της ζωής και τις προτεραιότητές της , εξαχρειώνοντας  ανθρώπους , θεσμούς , δομές , έννοιες , αξίες  .

Σε ότι  αφορά  την οικονομική πλευρά ,  δημιουργήσαμε  μια  οικονομική  φούσκα  που αντί να επιφέρει πραγματική πρόοδο  μας παρέσυρε σε  ηθική  κατρακύλα  και κοινωνικό ηθικό ζόφο  και τελικά έσκασε  προκαλώντας ατομικά και  συλλογικά  ερείπια αλλά  και εθνική καταστροφή που σύντομα θα εκδηλωθεί  .

Ο συνδυασμός  οικονομικής προόδου με δανικά  και όχι με παραγωγικό   και οικονομικό πλεόνασμα  , προϊόν δουλειάς και ιδρώτα  ,  και ηθικής – αξιακής  κοινωνικής εξαχρείωσης , οδήγησε στο να διαλυθούν οι παραδοσιακές  δομές και αξίες επί των οποίων ο Ελληνικός λαός πορεύτηκε διαχρονικά στην ιστορική του διαδρομή  μεγαλουργώντας  .

Ο  Αθηναίος  ρήτορας  Ισοκράτης  το περιγράφει άριστα  «..Η Δημοκρατία μας αυτοκαταστρέφεται διότι κατεχράσθη το δικαίωμα της ελευθερίας και της ισότητας, διότι έμαθε τους πολίτες να θεωρούν την αυθάδεια ως δικαίωμα, την παρανομία ως ελευθερία, την αναίδεια του λόγου ως ισότητα και την αναρχία ως ευδαιμονία..» .

Όλα υποτάχθηκαν να υπηρετήσουν  τις ποιο  απίθανες   καταναλωτικές μας ορέξεις και η πολιτική και πνευματική  ηγεσία αντί να μας  συγκρατήσουν   στην φρενίτιδα που μας έπιασε  όχι μόνο δεν μας συνέτισαν  και  δεν μας καθοδήγησαν αλλά ενίσχυαν  περισσότερο ώστε να βυθιστούμε  εντελέστερα στον ευδαιμονισμό και στην τρυφηλή ζωή .

Έτσι ξεθεμελιώθηκαν  τα πάντα  . Η πίστη μας στο Θεό και η  θεοποίηση   ψευδών  θεοτήτων   όπως ο μαμωνάς  και ο καταναλωτισμός καθιστώνταστα κέντρο  της ζωής μας  και της υπάρξεώς  μας  . Όλα κλήθηκαν να υπηρετήσουν  αυτό το σκοπό . Λατρέψαμε  την  Ευρώπη όχι από πίστη στο Ευρωπαϊκό οικοδόμημα αλλά  για τις επιδοτήσεις που μας παρείχε  , τις οποίες τελικά αντί να αξιοποιήσουμε  για να δημιουργήσουμε  σταθερές υποδομές  στην παραγωγή , στην  ανάπτυξη της οικονομίας γενικότερα , στον θεσμικό εκσυγρονισμό του κράτους  , τις σπαταλήσαμε ασύστολα για να ικανοποιήσουμε  τα καταναλωτικά μας  πάθη .

Αποδεχθήκαμε το νέο νόμισμα  όχι  για να μπούμε σε μια οικονομική ένωση ενώνοντας τις δυνάμεις  με τους Ευρωπαϊκούς λαούς  στην διεκδίκηση  μεριδίου  από την συλλογική  ανάπτυξη αλλά το  θέλαμε   χωρίς  κανόνες  , υποχρεώσεις  και σκληρή δουλειά .

Αξιοποιήσαμε  όλα εκείνα  τα στοιχεία της  χρηματηστηριακής οικονομίας  (χρηματιστήριο , δάνεια) πιστεύοντας στον εύκολο πλουτισμό και  στα δανεικά και αγύριστα  διογκώνοντας  το δημόσιο χρέος και τα πρωτογενή ελλείμματα . Ο λογαριασμός όμως ήρθε και οφείλουμε να τον πληρώσουμε .

Καταστήσαμε  την  φοροδιαφυγή   εθνική εξυπνάδα στο επιχειρήν και την απιστία βασικό μοχλό στην οικονομική δραστηριότητά  μας .

Αποδεχθήκαμε και αφομοιώσαμε  όλα εκείνα τα στοιχεία  της νέας τάξης εξοβελίζοντας ή και λοιδορώντας  τις παραδοσιακές αξίες του ελληνικού πολιτισμού  και εκείνους τους θεσμούς  που τις υπηρετούν και που κράτησαν το έθνος ενωμένο και όρθιο σε εποχές δύσκολες   τροφοδοτώντας την ελληνική εθνική συνείδηση .

Τώρα ό,τι χάνουμε και το στερούμαστε είναι ακριβώς αυτό που αγαπήσαμε και θεοποιήσαμε.  Ό,τι παράτυπα και έξω από ηθικούς φραγμούς και κανόνες αποκτήσαμε: πλούτη και θέσεις, τώρα όλοι τα ρισκάρουμε. Μάλιστα μέρα με τη μέρα λιγοστεύει η δυνατότητα για αμαρτωλή ζωή. Για απλή ζωή πλέον. Προσπαθούμε απλά και με το ζόρι να επιβιώσουμε. Είναι δυνατόν να αυτοκτονούν άνθρωποι ένεκα πτωχείας ; Και όμως είναι !!! Αλήθεια πόσοι αυτοκτόνησαν στην κατοχή ; Πέθαιναν, αλλά δεν αυτοκτονούσαν. Με λίγα λόγια  χάσαμε τον προσανατολισμό μας και δώσαμε προτεραιότητα σε θέματα που απάδουν της  Ορθόδοξης  πίστης  μας και δεν εγκρίνονται  από τον δημιουργό  .

Φταίει όμως και κάτι άλλο:

Η επιπολαιότητά μας ως λαού με την προχειρότητα στα  ατομικά και συλλογικά έργα του . Ο θρίαμβος του ατομικού συμφέροντος σε βάρος του κοινού .Η διαρκής υποτίμηση των ελληνικών παραδόσεών  μας  , της Ορθόδοξης πίστης  και  του σωτηριολογικού  χαρακτήρα του Θείου λόγου που ορθοτομεί  τη ζωή δίδοντάς της  αληθινό περιεχόμενο και ουσία ,  Ο αδιάκριτος διαχωρισμός προσωπικής ζωής και πολιτικής δραστηριότητος .

Ουσιαστικά με όλα αυτά που χαρακτηρίζουν τη δράση και τις ενέργειές μας ως νεοελλήνων συνεργήσαμε  στην οικονομική και  κοινωνική  πτώχευση , στην ηθική κατρακύλα που έφερε την σήψη και την παρακμή παντού .

Αποδεχθήκαμε  και συμβάλαμε  για να γίνει η Ελλάδα ένα άθρησκο κράτος , να αλλοιωθεί δημογραφικά και να αποχρωματιστεί  εθνικά  ώστε να μεταμορφωθεί σε  κράτος καρικατούρα  , προϊόν της νέας τάξης .

Το δυστύχημα είναι ότι δεν είδαμε την οικονομική κρίση ως μια ευκαιρία εθνικής αναγέννησης , οικονομικής και κοινωνικής ανασυγκρότησης , αλλά  την εκλάβαμε  ως μια εχθρική ενέργεια των εταίρων μας και των θεσμών αδυνατώντας να διαβάσουμε την ατομική και συλλογική μας  ευθύνη στην γέννησή της  θεωρώντας ότι οι εταίροι και πιστωτές μας είναι υποχρεωμένοι να συντηρούν  την ευζωία μας πληρώνοντας τεράστιους οικονομικούς  πόρους  χωρίς εμείς να καταβάλουμε καμία προσπάθεια , κανένα τίμημα , ξεχνώντας ότι τα αγαθά  κόποις κτόνται και τίποτα δεν χαρίζεται .

Η ευθύνη της πνευματικής διανόησης και του πνευματικού αποθέματος της χώρας για αυτοσυγκράτηση  στην γενικευμένη   κοινωνική παράκρουση και ηθική καθίζηση , είναι τεράστια .

Σήμερα τα πράγματα έφθασαν σε πολύ άσχημο σημείο για  τους λόγους που αναλύσαμε  με  την  κατάσταση να διαγράφεται απελπιστική και τραγική στα  αποτελέσματα και στις συνέπειές της. Εκείνο που χρειάζεται είναι καθαρό μυαλό, όχι τόσο για μια διαπίστωση και περιγραφή αυτού που βιώνουμε  ως κρίση  αλλά κυρίως για τα αίτια που μας οδήγησαν σ΄ αυτή και πιο πολύ για το «τι δέον γενέσθαι».

Το μυαλό είναι το μάτι της ψυχής. Είναι το φως στον άνθρωπο. Αν το φως φωτίσει και δει καλά, τότε ο άνθρωπος δεν σκοντάφτει, διαφορετικά πέφτει και τσακίζεται. Αν μπερδευτούμε ακόμη περισσότερο, και σκοτωμοί μπορεί να γίνουν εξαιτίας της κρίσης και κοινωνική διάλυση να επέλθει και εθνικό ακρωτηριασμό να υποστούμε .

Τα θέματα της  οικονομικής κρίσης στο πλαίσιο του καπιταλισμού ,  τόσο σε ότι αφορά  τα αίτια που την προκαλούν , όσο και στην  θεραπεία της ,  είναι τόσο σύνθετα και πολύπλοκα που  ούτε και  οικονομολόγοι δεν μπορούν να  λύσουν και να βγάλουν άκρη. Πολλοί σκόπιμα δημιουργούν σύγχυση εντός και εκτός Ελλάδος καθώς αυτό εξυπηρετεί τα σχέδιά τους  . Ακούγονται οι πιο αντικρουόμενες απόψεις για την αντιμετώπιση  της κρίσης  .

Όμως πέρα και πάνω απ΄όλα  βασικό μας καθήκον είναι να βρούμε το  σωστό  δρόμο  και τον προσανατολισμό μας. Χρειαζόμαστε λοιπόν χάρτη και πυξίδα. Και αυτός ο χάρτης και η πυξίδα  είναι η επιστροφή στις παραδοσιακές αξίες  και θεσμούς , στην πίστη στον  λόγο του Θεού που εξοβελίσαμε από την ζωή και την καθημερινότητά μας  και με ομόνοια να δουλέψουμε   για την αναγέννηση της χώρας μας .

Όλα τα προβλήματα έχουν πνευματική αιτία και πνευματική θεραπεία. Η ρίζα του κακού βρίσκεται στην αμαρτία και η αμαρτία στην καρδιά του ανθρώπου. Για να αλλάξει ο κόσμος πρέπει να μη δικαιολογούμε τα λάθη μας και να αλλάξουμε σαν άνθρωποι ώστε να κοσμηθούμε με αυτά που μας κόσμησε η Θεία  Δημιουργία   .

Οι καιροί μας καλούν να αρθρώσουμε λόγο ουσιαστικό, να διεισδύσουμε στα βαθύτερα και ουσιωδέστερα συστατικά της κρίσης  και, ακόμη, να εξετάσουμε πως μπορούμε να συμβάλλουμε στην υπέρβασή της.

Όμως, στα συστατικά του προφητικού χαρίσματος συμπεριλαμβάνονται η μετάνοια, η αυθεντικότητα της πίστεως και η επίγνωση της αληθείας. Η προφητική λειτουργία εμπεριέχει την εν Πνεύματι Αγίω διάγνωση των αιτίων του προβλήματος και την κλήση σε γνήσια αλλαγή νοοτροπίας ώστε η χάρις του Θεού να ευλογήσει την μετάνοια και να ευοδώσει την υπέρβαση της εκάστοτε δοκιμασίας, στην οποία οδηγείται η ζωή του κόσμου κάθε φορά που αποστατεί και εκτροχιάζεται από το σωστό δρόμο.

Ο ορθόδοξος Έλληνας γνώριζε πάντοτε αυτό που εξέφραζε με τον καρδιακό του λόγο ο Στρατηγός Μακρυγιάννης: «τούτη την πατρίδα την έχομεν όλοι μαζί, και σοφοί κι αμαθείς, και πλούσιοι και φτωχοί, και πολιτικοί και στρατιωτικοί, και οι πλέον μικρότεροι άνθρωποι. […] Ξέρετε πότε να λέγει ο καθείς “εγώ”; όταν αγωνιστεί μόνος του και φκιάσει η χαλάσει, να λέγει “εγώ” .  όταν όμως αγωνίζονται πολλοί και φκιάνουν, τότε να λένε “εμείς”. Είμαστε στο “εμείς” κι όχι στο “εγώ”. Και στο εξής να μάθομε γνώση, αν θέλομε να φκιάσομε χωριό να ζήσομε όλοι μαζί».

Το ζητούμενο, λοιπόν, είναι πως θα ξαναβρούμε  αυτό το πνεύμα. Πως θα πείσουμε τους εαυτούς μας να μετανοήσουμε. Όχι στενά, ηθικά, ατομοκεντρικά, αλλά βαθειά, ουσιαστικά, ως πρόσωπα που ζουν το «εμείς». Πως θα αλλάξουμε νοοτροπία. Πως θα διαπλάσουμε το ήθος εκείνο που περιγράφει ο Μακρυγιάννης, όπου τα ιερά και τα όσια τοποθετούνται υπεράνω οικονομικών κρίσεων και συμφερόντων.

Η σύγχρονη κοινωνία  πορεύεται με την ψευδαίσθηση ότι η ύβρις –με την αρχαιοελληνική έννοια του όρου- θα παραμείνει άμοιρη συνεπειών. Και τώρα που άρχισαν να γίνονται αισθητές οι συνέπειες της ύβρεως, της οργάνωσης της ζωής μας σαν να μην υπάρχει Θεός -οπότε όλα επιτρέπονται- καλούμαστε να αντιμετωπίσουμε τις συνέπειες της αφροσύνης και του ατομοκεντρικού πολιτισμού που οικοδομήθηκε με τα ιδεολογικά υλικά της νεωτερικής αλαζονείας  και της ηθικής εξαχρείωσης .

Παρά ταύτα  μπορούμε ακόμα  να συνδημιουργήσουμε   ένα κόσμο πιο δίκαιο και πιο ανθρώπινο. Ένα κόσμο που να συνομιλεί με τον Θεό και τα ταπεινά πλάσματά του , μια κοινωνία απαλλαγμένη  από εγωισμούς , μίση και πάθη , από απανθρωπισμό  και όλα αυτά που μας έφεραν σήμερα εδώ που είμαστε . Οφείλουμε να το κάνουμε . Πρέπει να το τολμήσουμε αν θέλουμε να σωθούμε ως άνθρωποι , ως κοινωνία ανθρώπων , ως λαός , ως έθνος .

ΔΕΝ ΥΙΟΘΕΤΟYΜΕ ΤΙΣ ΑΠΟΨΕΙΣ ΤΩΝ ΣΧΟΛIΩΝ ΚΑΘΩΣ ΚΑΙ ΤΩΝ ΙΣΤΟΛΟΓIΩΝ ΠΟΥ ΠΡΟEΡΧΟΝΤΑΙ ΟΙ ΑΝΑΡΤHΣΕΙΣ. ΑΥΤO ΤΟ ΑΦHΝΟΥΜΕ ΣΤΗΝ ΚΡIΣΗ ΤΩΝ ΑΝΑΓΝΩΣΤΩΝ. ΕΛΕYΘΕΡΑ ΜΠΟΡΕIΤΕ ΝΑ ΣΤΕIΛΕΤΕ ΠΡΟΣ ΑΝAΡΤΗΣΗ ΚΑΙ ΤΗ ΔΙΚH ΣΑΣ AΠΟΨΗ.ΣΕ ΠΕΡIΠΤΩΣΗ ΠΟΥ ΥΠAΡΞΕΙ ΑΝAΡΤΗΣΗ, ΤΗΣ ΟΠΟIΑΣ ΕIΣΤΕ ΚAΤΟΧΟΣ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΩΝ ΔΙΚΑΙΩΜAΤΩΝ, H ΠΟΥ ΘIΓΕΣΤΕ ΑΠO ΑΥΤH, ΕΠΙΚΟΙΝΩΝHΣΤΕ AΜΕΣΑ ΜΑΖI ΜΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΠΑΡΑIΤΗΤΗ ΔΙOΡΘΩΣΗ. ΕAΝ EΧΕΙ ΣΥΜΒΕI ΚAΤΙ ΑΠO ΤΑ ΠΑΡΑΠAΝΩ ΔΕΝ ΘΑ EΧΕΙ ΓIΝΕΙ ΕΣΚΕΜΜEΝΑ. ΟΙ ΑΝΑΓΝΩΣΤΕΣ ΠΟΥ ΔΗΜΟΣΙΕYΟΥΝ ΣΧOΛΙΑ, ΠΑΡΑΚΑΛΟYΝΤΑΙ OΠΩΣ ΕIΝΑΙ ΕΥΠΡΕΠΕIΣ ΣΤΟΥΣ ΣΧΟΛΙΑΣΜΟYΣ ΤΟΥΣ ΑΠΟΦΕYΓΟΝΤΑΣ YΒΡΕΙΣ.

Τα σχόλια είναι κλειστά.

Αρχή Σελίδας

© 2011 - 2015 StagonNews

Powered by NikosPap. Hosted by Fusioned.