Αληθινή Ιστορία

admin
admin
19 Ιανουαρίου 2018, 20:41

Χειμωνιάτικο πρωινό ήταν και ήμουνα στο Ιατρείο. Χτύπησε το τηλέφωνο κι ήταν η κόρη μου. Έβρεχε πολύ την ώρα εκείνη και το κρύο τσουχτερό. Η χειρότερη μέρα.

-Μπαμπά μου είπε βρήκα έναν σκύλο στο δρόμο, σχεδόν πεθαμένο, να τον πάρω;

-Ναι της είπα κοφτά, γιατί κατάλαβα πώς σε είχε ήδη μέσα στο αυτοκίνητο και έτσι απλά ρωτούσε, γιατί τον τελευταίο καιρό είχαμε περιπέτειες με πολλά αδέσποτα.

Και ήρθες στο ιατρείο. Σ΄ έφερε και σ έβαλε στο εξεταστικό τραπέζι. Βρεγμένη, ακίνητη, ούτε καν έτρεμες. Όλο τζίβα και κακό. Δεν ξεχώριζε που η ουρά και που το κεφάλι σου. Αναπνοή φανερή δεν υπήρχε. Μόνον, που και που κάποιος χτύπος της καρδιάς σου που κι αυτός ήθελε προσοχή για να τον ακούσεις.

Πιάστηκε αμέσως να σε κουρέψει. Έπιασε πρώτα το πόδι σου, βρήκε φλέβα, σου πέρασε έναν ορό, και μετά από πολύ ώρα κατάφερε να σου βγάλει με την κουρευτική μηχανή το πουλόβερ που φορούσες, γιατί πουλόβερ είχε καταντήσει το μαλλί από την τζίβα. Εσύ πεθαμένη με τα μάτια κλειστά. Σε σκέπασε, σε ζέστανε και σ’ άφησε να παίρνεις υγρά με την ελπίδα να ζήσεις.

Μετά από ώρες έδειξες σημάδια ζωής. Τι ακριβώς είχες, ακόμα δεν ήξερε. Το βράδυ σε πήρε στο σπίτι μας, δίπλα στο τζάκι με τον ορό.

Το πρωί ήσουν κάπως καλύτερα, άνοιξες και τα μάτια σου. Δυο μάτια μεγάλα, στρόγγυλα γεμάτα πόνο μα και ελπίδα να ζήσουν. Σου έβαλα σ’ ένα μπολάκι γάλα ζεστό να πιείς και τρελάθηκα όταν σε είδα να σκύβεις.

Οι διαπιστώσεις όμως που γίναν αργότερα δεν ήταν καλές. Είχες σε τρία σημεία σπασμένη τη λεκάνη,  σπασμένη και την ουροδόχο κύστη. Γίνανε χειρουργεία, άντεξες και έζησες. Και σιγά σιγά με την ανάρρωση σου μεγάλωνε και το μαλλί. Τότε πήρες και το όνομά σου, το καινούργιο σου όνομα ΛΟΥΦΗ απ’ το τσουλούφι που είχες στο κεφάλι.

Από τότε και μετά, το ιατρείο έγινε ο χώρος σου και το σπίτι μας σπίτι σου. Στον καναπέ του καθιστικού η θέση σου, και πάντα δίπλα μου.

Κάθε πρωί απ’ το σπίτι κινούσες για το ιατρείο. Πήγαινες και ερχόσουν τις ώρες εργασίας με την κόρη μου ώσπου ξαφνικά κόλλησες πάνω μου. Τώρα κάθε πρωί φεύγουμε μαζί. Πρώτη στο αυτοκίνητο, μαζί το μεσημέρι, μαζί και το βράδυ. Με κοιτάς στα μάτια με διαβάζεις και δεν μ’ αφήνεις να πάω πουθενά χωρίς εσένα. Συνοδηγός και παρέα μου. Στο ιατρείο, η φωλιά σου είναι στα πόδια μου κάτω απ’ το γραφείο. Στη δουλειά και παντού μαζί, γίναμε πλέον αχώριστοι. Σου μιλάω και μ’ ακούς, σε χαϊδεύω και γλύφεις τα δάχτυλά μου.

Η εμπιστοσύνη σου συγκινητική με γεμίζει ευθύνες μα και ανακούφιση γιατί και για μένα είσαι η παρέα μου, ο σύντροφός μου, ο φίλος μου με τα μεγάλα και  στρόγγυλα μάτια που απ’ το τσουλούφι σου δεν μπορεί κανείς να τα διακρίνει.

Χαρά σου να είσαι μαζί μου μα και σε μένα πια η παρουσία σου απαραίτητη. Η εμπιστοσύνη σου τέτοια που για να κάνεις κάτι πρώτα με κοιτάς σαν να ζητάς την έγκρισή μου και εγώ σ’ αγαπώ.

Σ’ αγαπώ πολύ, κι απ’ την πολύ αγάπη μου σε παραταΐζω. Δεν γίνεται όταν τρώω να μην φας και πάχυνες. Στρογγύλεψες, σαν μπάλα έγινες και σαν ειδικός και αυτουργός νοιώθω τύψεις. Μα τι μπορώ να κάνω όταν με κοιτάς; Όταν αυτά τα δυο μεγάλα στρογγυλά μάτια διαπερνούν τα δικά μου και φτάνουν στο μυαλό, στην ψυχή μου και τότε είναι που δεν μπορώ ν’ αντισταθώ γιατί σ’ αγαπώ τόσο.

Εσύ πια δεν είσαι μόνον σκύλος. Είσαι συνεργάτης, ο φίλος μου είσαι το κορίτσι μου η προσωποποίηση της ελπίδας και της νίκης. Ήθελες να ζήσεις και έζησες. Και έγινες η σκιά μου. Σου υπόσχομαι πως δεν θα σ’ αφήσω ποτέ. Και είμαι απόλυτα σίγουρος πώς και εσύ δεν θα φύγεις ποτέ από κοντά μου και πώς δεν θα προδώσεις ποτέ την αγάπη και την εμπιστοσύνη μου, το λένε τα μάτια σου. Αυτά τα μεγάλα, πανέμορφα ολοστρόγγυλα  μάτια. Και τα μάτια δεν λένε ψέματα ποτέ.

Σ αγαπώ ΛΟΥΦΑΚΟ ΜΟΥ!  Σ αγαπώ πολύ!

Υ.Γ     Ένα συναίσθημα που όσοι το ένοιωσαν με καταλαβαίνουν και άτυχοι αυτοί που δεν το έχουν νοιώσει.

Γιώργος Νταβάρας 

Κτηνίατρος 

 

 

 

 

 

Τα σχόλια είναι κλειστά.

Όλες οι ενότητες

© 2011 - 2017 StagonNews, Developed by NikosPap . Designed by ManosKal .Hosted by Fusioned .